Για χρόνια, οι αναβάσεις ήταν το καταφύγιό μου. Δεν ένιωθα ποτέ πιο δυνατή από τη στιγμή που πάλευα να ανέβω μια πλαγιά στην Τύμφη ή στον Σμόλικα, με τον ήλιο να δύει και τις κορυφογραμμές να βάφονται στα χρώματα του μαλλιού της γριάς.
Κάτι στην καρδιά μου ζωντάνευε στις πέτρινες ράχες, ανάμεσα στα ρόμπολα και τον κρύο αέρα. Ένιωθα αήττητη. Αυτή η αίσθηση με οδήγησε στο να γίνω "thru-hiker", να διασχίζω ολόκληρες οροσειρές με το σπίτι μου στην πλάτη.
Αλλά όλα άλλαξαν στην καρδιά της Πίνδου.
Το Σώμα που Προδίδει
Στην Ελλάδα, μπορεί να μην έχουμε τα 4.000 μέτρα των Άλπεων, αλλά οι συνεχείς υψομετρικές αυξομειώσεις αυτό που λέμε «ανηφοροκατήφορα» μπορούν να λυγίσουν και τον πιο έμπειρο. Βρέθηκα στη βάση μιας μεγάλης ανάβασης, από εκείνες που σε βγάζουν από τα δασωμένα μονοπάτια στα γυμνά αλπικά λιβάδια.
Αντί για τον συνηθισμένο ενθουσιασμό, ένιωσα Άγχος Υψομέτρου. Δεν ήταν ο φόβος της κλίσης, αλλά ο τρόπος που το σώμα μου άρχισε να καταρρέει καθώς ανέβαινα προς τα 2.000 μέτρα.
«Η αδιαθεσία του βουνού μπορεί να σε χτυπήσει εκεί που δεν το περιμένεις, ακόμα κι αν έχεις ανέβει δέκα φορές στον Μύτικα χωρίς πρόβλημα.»(alert-success)
Τα Σημάδια που Αγνοούμε
Συχνά εμείς οι πεζοπόροι θεωρούμε τους εαυτούς μας «σκληρούς». Πιστεύουμε ότι η ναυτία είναι απλώς κούραση ή ότι ο πονοκέφαλος φταίει ο ήλιος. Στη δική μου περίπτωση, τα συμπτώματα ήταν ξεκάθαρα, κι ας αρνιόμουν να τα δω:
Ξηρός, επίμονος βήχας που δεν υποχωρούσε ούτε στις στάσεις.
Μούδιασμα στα δάχτυλα και μια παράξενη εξάντληση.
Ανορεξία: Ανέβαινα τη μία πλαγιά μετά την άλλη με ελάχιστο νερό και φαγητό, γιατί το στομάχι μου απέρριπτε τα πάντα.
Λαχάνιασμα ακόμα και σε σημεία που το μονοπάτι ήταν ομαλό.
Το Μάθημα της Κορυφής
Κάθομαι στη βάση της τελευταίας ανηφόρας πριν το καταφύγιο. Βράζω νερό για ένα τσάι του βουνού, καθυστερώντας το αναπόφευκτο. Πρέπει να ανέβω, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα αρχίσω πάλι να ανακατεύομαι σε κάθε βήμα.
Τελικά, ανέβηκα την ώρα που το φως χανόταν. Έφτασα στην κορυφογραμμή μέσα στο σκοτάδι, βλέποντας τα λιγοστά φώτα των χωριών χαμηλά στη χαράδρα του Αώου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα: Δεν μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις κάτι που σου προκαλεί τρόμο και σωματικό πόνο, όταν ο σκοπός του είναι να σου προσφέρει ελευθερία.
Οδηγός για τα Ελληνικά Βουνά
Αν και τα βουνά μας δεν θεωρούνται "extreme" σε υψόμετρο, η απότομη ανάβαση (ειδικά αν ξεκινάς από το επίπεδο της θάλασσας) απαιτεί προσοχή:
Ενυδάτωση: Μην περιμένεις να διψάσεις. Στο υψόμετρο, ο αέρας είναι ξηρός και η αφυδάτωση επιδεινώνει τα πάντα.
Ρυθμός: Στα ελληνικά μονοπάτια με τις μεγάλες κλίσεις, ο ρυθμός «ανάσα και βήμα» είναι ο μόνος τρόπος να μην κάψεις τους πνεύμονές σου.
Ακούστε το Σώμα: Αν ο πονοκέφαλος επιμένει ή νιώθεις ζαλάδα, δεν είναι ντροπή να σταματήσεις. Το βουνό θα είναι εκεί και αύριο.
Η πεζοπορία είναι μια σχέση αγάπης. Και όπως σε κάθε σχέση, πρέπει να υπάρχει σεβασμός στα όρια — τόσο τα δικά μας όσο και της φύσης.
