Η ταινία «Η Υψηλή Ζωή: Η Τελευταία Σεζόν του Παλαιότερου Καταφυγίου του Σαμονί» καταγράφει με ευαισθησία και παρατηρητικότητα τις τελευταίες ημέρες μιας αλπικής καλύβας 119 ετών.
Το καταφύγιο Charpoua, το παλαιότερο και μικρότερο στην κοιλάδα του Σαμονί, στέκει αγέρωχο ακριβώς βόρεια του Λευκού Όρους, σε υψόμετρο άνω των 3.000 μέτρων, σαν μάρτυρας μιας άλλης εποχής του αλπινισμού.
Κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ είναι η Σάρα Καρτιέ, ιδιοκτήτρια και φύλακας της καλύβας, η οποία έχει περάσει τα τελευταία οκτώ καλοκαίρια ζώντας εκεί σχεδόν σε πλήρη απομόνωση. Μαζί της, τα δύο μικρά παιδιά της, ακόμη και ένα βρέφος επτά μηνών, συνθέτουν μια ασυνήθιστη οικογενειακή εικόνα ζωής σε ακραίες συνθήκες. Το Charpoua, που επρόκειτο να κατεδαφιστεί και να ξαναχτιστεί μετά από εκείνη τη σεζόν, γίνεται το σκηνικό μιας καθημερινότητας που ισορροπεί ανάμεσα στη σκληρότητα του βουνού και τη ζεστασιά της ανθρώπινης παρουσίας.
Με την έναρξη της θερινής σεζόν να πλησιάζει, η κάμερα ακολουθεί την άφιξη της Καρτιέ και των παιδιών της στην καλύβα, καθώς παραλαμβάνουν τις προμήθειες με ελικόπτερο. Η ίδια κινείται γρήγορα στον μικρό χώρο: καθαρίζει, ξεπακετάρει, αερίζει, προετοιμάζει. Παράλληλα, μιλά ανοιχτά για την εργασία της — «καθαριότητα στα 10.000 πόδια» — και για τις επιλογές ζωής της, όπως το να φέρνει τα παιδιά της μαζί ή να σερβίρει αποκλειστικά βιολογικά και χορτοφαγικά γεύματα. Είναι επιλογές που δεν ακολουθούν συμβάσεις, αλλά αντικατοπτρίζουν την απόλυτη προσήλωσή της στον δικό της τρόπο ύπαρξης.
Παρότι το Charpoua λειτουργεί ως καταφύγιο για διερχόμενους ορειβάτες, τις περισσότερες μέρες η Καρτιέ και τα παιδιά της είναι μόνοι. Η ίδια περιγράφει την καλύβα ως «κουκούλι», έναν προστατευμένο μικρόκοσμο μακριά από τον θόρυβο και την πίεση του έξω κόσμου. Η μινιμαλιστική αυτή ζωή, μέσα στη σιωπή και τη μεγαλοπρέπεια του βουνού, της προσφέρει ένα βαθύ αίσθημα ελευθερίας.
Ο σύζυγός της, Νόε, καθώς και φίλοι ορειβάτες, την επισκέπτονται αρκετές φορές τον μήνα. Τότε, η Καρτιέ βρίσκει την ευκαιρία για λίγες ώρες αναρρίχησης, αφήνοντας τα παιδιά σε ασφαλή χέρια. Όλοι όσοι φτάνουν στο Charpoua μοιράζονται την ίδια έλξη για την απομόνωση και την αυθεντικότητα αυτού του απομακρυσμένου τόπου, ενός ζωντανού απολιθώματος από μια πιο λιτή, λιγότερο τουριστική εποχή του Λευκού Όρους.
Στις 29 Αυγούστου, η σεζόν φτάνει στο τέλος της. Η Καρτιέ και η οικογένειά της κατεβαίνουν από το βουνό συνοδευόμενοι από δεκάδες ανθρώπους της κοινότητας Charpoua, που αποχαιρετούν την καλύβα με συγκίνηση. Αυτή τη φορά, όμως, η αποχώρηση είναι πιο δύσκολη από ποτέ. Η Καρτιέ παραδέχεται ότι δεν θέλει να φύγει. «Είμαστε τόσο χαρούμενοι που ζούμε εδώ», λέει, συνοψίζοντας το νόημα μιας ζωής που, έστω και προσωρινά, βρήκε την πληρότητά της στην άκρη του ουρανού.
Το ντοκιμαντέρ δεν είναι απλώς η καταγραφή του τέλους μιας καλύβας, αλλά ένας στοχασμός πάνω στο τι σημαίνει να ζεις απλά, μακριά από τον κόσμο, και να αποχαιρετάς έναν τόπο που έγινε σπίτι, ελευθερία και τρόπος ζωής.
