Η σημερινή ημέρα στο Βελούχι άφησε ένα βαρύ αποτύπωμα στην ψυχή όλων μας. Εκεί όπου πολλοί αναζητούμε την ομορφιά και την ελευθερία του βουνού, ήρθαμε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα.
Η σκέψη ότι ένας άνθρωπος, ένας «δικός μας» ορειβάτης (όλοι οι ορειβάτες είμαστε μια μεγάλη «οικογένεια»), βρέθηκε μόνος του σε αυτό το περιβάλλον δεν προκαλεί μόνο θλίψη προκαλεί και οργή. Η αρχή «κανείς δεν μένει πίσω» δεν είναι να είχαμε να λέγαμε αλλά είναι αδιαπραγμάτευτος κανόνας ασφάλειας.
Η «εγκατάλειψη» συμμετέχοντα ακόμα και ενός έμπειρου στα πλαίσια μιας ορειβατικής ομάδας συνιστά σοβαρή αποτυχία ορεινής κουλτούρας και κρίσης. Αν για οποιοδήποτε λόγο ο καιρός χάλαγε ή το πεδίο δυσκολεύει, υπάρχουν τεχνικές στην ορειβασία ώστε αποτρέψεις περιστατικά του να χαθεί κάποιος/ αποκοπεί κάποιος από την ομάδα. Για ακόμη μια φορά αυτά τα λάθη δεν είναι «ατυχίες», δυστυχώς είναι επιλογές που μπορεί να κοστίσουν ζωές… και κοστίζουν.
Η συνέχεια...
Ακολουθήστε το επίσημο προφίλ για τις αποκλειστικές δημοσιεύσεις.
Η συνέχεια στο προφίλ theocharisfotisΗ Τελευταία Συνάντηση με τον Άτυχο Ορειβάτη: Ανεβαίνοντας στο Βελούχι
«Ανταλλάξαμε ένα "γειά" και ένα νεύμα αποχαιρετισμού... Πού να ήξερα πως εκείνη η σύντομη κουβέντα μας για τον καιρό θα ήταν η τελευταία του.»
