Αξίζει να μετατρέψεις την πεζοπορία στα βουνά σε επάγγελμα;
Όλοι όσοι διασχίζουν τα ελληνικά μονοπάτια, από τις κορυφογραμμές της Πίνδου και τα φαράγγια της Κρήτης μέχρι τα ξερικά τοπία των Κυκλάδων, έχουν κάνει κάποια στιγμή την ίδια σκέψη:
«Τι καλά που θα ήταν αν πληρωνόμουν απλά για να περπατάω στη φύση;».
Στην εποχή των social media, των ταξιδιωτικών περιοδικών και του outdoor περιεχομένου, αυτό το όνειρο φαίνεται πιο εφικτό από ποτέ, προσφέροντας την υπόσχεση να μετατρέψεις την ανάβαση στον Όλυμπο ή τη διάσχιση των ορεινών μονοπατιών σε άρθρα, χορηγίες και οικονομική απολαβή. Ωστόσο, η εμπειρία όσων ασχολούνται επαγγελματικά με την αποτύπωση της άγριας φύσης αναδεικνύει το βαρύ τίμημα της εμπορευματοποίησης μιας αγαπημένης συνήθειας, φέρνοντας στην επιφάνεια μια πικρή αλήθεια που αφορά κάθε πεζοπόρο. Όταν βάζεις το χρήμα, τις προθεσμίες και τις απαιτήσεις του κοινού μέσα στο σακίδιό σου, η σχέση σου με το βουνό αλλάζει ανεπιστρεπτί.
Όταν περπατάς σε ένα μονοπάτι καθαρά για εσένα, οι αισθήσεις σου είναι ολοκληρωτικά παρούσες. Νιώθεις τη δροσιά της καστανιάς στο Μέτσοβο, τον δυνατό αέρα στα διάσελα των Τζουμέρκων και την κούραση στα γόνατά σου καθώς κατηφορίζεις προς το καταφύγιο. Όταν όμως η πεζοπορία μετατρέπεται σε επάγγελμα, ενεργοποιείται μια παράλληλη «οθόνη» στο μυαλό. Αντί να αφουγκράζεσαι τη σιωπή του δάσους, σκέφτεσαι πώς θα περιγράψεις την κούραση στο επόμενο άρθρο, ποιος είναι ο καλύτερος φακός για να φωτογραφίσεις το ηλιοβασίλεμα πριν πέσει το φως και πώς θα «πουλήσεις» την ταλαιπωρία σου ως συναρπαστική περιπέτεια.
Ακόμα χειρότερα, η πίεση αυτή αλλοιώνει την ίδια την ικανότητα λήψης αποφάσεων στο βουνό. Στην ερασιτεχνική πεζοπορία, το να στρίψεις πίσω επειδή ο καιρός χάλασε στον Γράμμο ή επειδή τα πόδια σου γεμάτα φουσκάλες δεν αντέχουν άλλο, είναι μια πράξη σοφίας και αυτόφροντίδας. Στην επαγγελματική όμως πεζοπορία, μια εγκατάλειψη συνοδεύεται από το άγχος της αποτυχίας, την αμηχανία απέναντι στους αναγνώστες και την υποχρέωση να δικαιολογήσεις δημόσια γιατί δεν ολοκλήρωσες το "project".
Σε μια χώρα μας όπου τα βουνά αποτελούσαν πάντα το απόλυτο καταφύγιο αποσύνδεσης από την πίεση της πόλης και τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, ο κίνδυνος να μετατρέψουμε ακόμα και τη φύση σε έναν χώρο παραγωγής περιεχομένου είναι υπαρκτός. Η πεζοπορία είναι η τελευταία μας ευκαιρία να ξεφύγουμε από τις οθόνες και τις προσδοκίες των άλλων.
Ίσως, λοιπόν, το πιο θαρραλέο βήμα που μπορούμε να κάνουμε σε μια ορεινή διαδρομή να μην είναι η κατάκτηση της επόμενης κορυφής ή η δημοσίευση της τέλειας φωτογραφίας, αλλά το να βάλουμε το τηλέφωνο βαθιά στο σακίδιο, να ξεχάσουμε τους ακολούθους και απλά να περπατήσουμε για εμάς τους ίδιους.
