Η μετάβαση από το ανταγωνιστικό τρέξιμο στις πεζοπορίες μεγάλων αποστάσεων είναι μια διαδρομή που πολλοί επιλέγουν καθώς μεγαλώνουν. Ένας πρώην καθηγητής Αθλητικής Διοίκησης και βετεράνος μαραθωνοδρόμος, μοιράζεται μαζί μας το πώς αποφάσισε να αφήσει την άσφαλτο για να διασχίσει την Ελλάδα περπατώντας το θρυλικό Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4.
Πώς στο καλό βρέθηκα ΕΔΩ;
Μάλλον πρέπει να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, καθώς αυτός ο τίτλος μπορεί να σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα: Πώς κατέληξα να μένω στην επαρχία; Πώς έγινα καθηγητής Αθλητικής Διοίκησης; Ή πώς κατέληξα να γράφω για την προετοιμασία μου και τη διάσχιση του Ε4 στην Ελλάδα;
Ας εστιάσουμε στο τελευταίο. Σχεδόν σε όλη μου τη ζωή –στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο και ως ενήλικας– ήμουν ανταγωνιστικός δρομέας και μαραθωνοδρόμος. Πώς, λοιπόν, περνάει κανείς από το τρέξιμο στις πολυήμερες διασχίσεις (thru-hiking); Χρειάστηκαν ουσιαστικά δύο βήματα και μια μικρή δόση τύχης.
Τα Δύο Βήματα
- Άρχισα να μεγαλώνω.
- Συνέχισα να τραυματίζομαι στην προσπάθειά μου να μπω σε φόρμα για αγώνες, την ώρα που ο χρόνος κυλούσε αμείλικτα.
Την εποχή που συνέβαιναν τα βήματα #1 και #2, το τρέξιμο είχε αρχίσει να σημαίνει για εμένα πολλά περισσότερα από τον απλό ανταγωνισμό. Ήταν η αποσυμπίεσή μου, ο τρόπος μου να ελέγχω το βάρος μου, ο διαλογισμός μου και το ενισχυτικό της διάθεσής μου (ευχαριστώ, ενδορφίνες!).
Καθώς εστίαζα όλο και λιγότερο στους αγώνες, οι διαδρομές μου μεταφέρθηκαν από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια στα μονοπάτια και τα δάση της χώρας μας. Απολάμβανα να τρέχω για ώρες στη φύση, και το σώμα μου δεχόταν πολύ πιο ευχάριστα το ορεινό τρέξιμο από τις διαλειμματικές στον στίβο. Συμπτωματικά, πολλές από αυτές τις προπονήσεις έγιναν στα κλασικά "λημέρια" των δρομέων βουνού: στην Πάρνηθα, τον Υμηττό, αλλά και πιο μακριά, στα μονοπάτια του Πηλίου και του Ολύμπου.
Tip για γονείς: Εκείνη την περίοδο ξεκίνησα να κάνω πεζοπορία με το παιδί μου στα παραθαλάσσια και ορεινά μονοπάτια της Πελοποννήσου και της Μάνης. Δεν υπήρχε καμία διάθεση να τρέξει μαζί μου, οπότε η πεζοπορία ήταν η χρυσή τομή. Ακόμα και σήμερα συνεχίζουμε να περπατάμε μαζί σε όλη την Ελλάδα, από τα καλντερίμια των Ζαγοροχωρίων μέχρι τα φαράγγια της Κρήτης.
Λίγη Δόση Τύχης
Ποια ήταν λοιπόν η "τύχη" που με έσπρωξε οριστικά στις μεγάλες διασχίσεις; Πριν από μερικά χρόνια, είχα βρεθεί με φίλους στη Θεσσαλονίκη. Ανέφερα ότι θα πήγαινα σε ένα συνέδριο, και ένας καλός φίλος μου είπε ότι την ίδια περίοδο θα βρισκόταν στην Αρκαδία για να περπατήσει ολόκληρο το Menalon Trail.
Δεν είχα ξανακάνει πολυήμερη συνεχόμενη πεζοπορία με σακίδιο, αλλά ήμουν πάντα ανοιχτός στην περιπέτεια. Μετά από λίγη έρευνα, ρώτησα αν μπορούσα να πάω μαζί του. Αυτή ήταν η αρχή για μεγάλες τμηματικές πεζοπορίες στα ελληνικά βουνά, οι οποίες –επειδή είμαι άνθρωπος που βάζει στόχους με έκαναν να "κολλήσω" με τη φιλοσοφία των μεγάλων αποστάσεων.
Γιατί το Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4;
Θα αναλύσω τα βαθύτερα "Γιατί" μου σε επόμενο κείμενο (οι ψυχολογικές προκλήσεις μιας διάσχισης εβδομάδων είναι τεράστιες), αλλά ορίστε μερικοί από τους βασικούς λόγους που επέλεξα αυτή τη μνημειώδη διαδρομή που διασχίζει τη ραχοκοκαλιά της Ελλάδας:
- Λατρεύω την περιπέτεια (με την πιο ευρεία έννοια της λέξης).
- Μου αρέσει να περπατάω για ατελείωτες ώρες (Ειλικρινά!).
- Λειτουργώ με στόχους: Βλέπω τον στόχο, τον θέτω, δουλεύω για να τον πετύχω.
- Έχω περάσει μεγάλο μέρος της ζωής μου κοντά στα ελληνικά βουνά, έχω τρέξει σε κομμάτια τους, οπότε υπάρχει ήδη μια ισχυρή βιωματική σύνδεση.
- Έχω κάνει τη διαδρομή Αθήνα - Θεσσαλονίκη οδηγώντας άπειρες φορές. Γιατί να μην διασχίσω τη χώρα μία φορά με τα πόδια;
Και Τώρα Τι;
Τώρα, συνεχίζω τις προετοιμασίες μου για να διασχίσω το Ε4, με κατεύθυνση από τον Βορρά προς τον Νότο (από τα σύνορα στη Φλώρινα μέχρι το νότιο άκρο της Πελοποννήσου), ξεκινώντας την ερχόμενη άνοιξη. Έχω να κάνω πάρα πολλά και όλο και λιγότερο χρόνο στη διάθεσή μου. Θα συνεχίσω να μοιράζομαι τη μετάβασή μου στις πολυήμερες διασχίσεις, οπότε μείνετε συντονισμένοι για να δείτε πώς θα πάει αυτό... και κυρίως, για να δείτε σε πόσους μπελάδες μπορώ να μπω στην πορεία!
