Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που έχει μάθει μια ζωή να οργώνει τα βουνά μόνος του, αποφασίζει να μοιραστεί το μονοπάτι με άλλους;
Ως ένας άνθρωπος που περνάει όλη του τη ζωή κάνοντας σόλο πεζοπορίες –και που μόνο περιστασιακά, και με βαριά καρδιά, δέχεται να μοιραστεί το μονοπάτι με οποιονδήποτε άλλον πέρα από τη γυναίκα μου και τον σκύλο μου στο παρελθόν χλεύαζα την ιδέα των οργανωμένων ορειβατικών συλλόγων.
Για την ακρίβεια, συχνά έλεγα ότι ο μόνος λόγος που κοίταζα τα προγράμματα των ορειβατικών συλλόγων της περιοχής μου ήταν για να αλλάξω τη δική μου διαδρομή. Ήθελα να βάλω όσα περισσότερα χιλιόμετρα μπορούσα ανάμεσα σε μένα και σε αυτούς. Η εικόνα 20 ή 30 ανθρώπων να περπατούν σαν «τρενάκι» στο μονοπάτι, ο ένας πίσω από τον άλλο, με έκανε πάντα να ανατριχιάζω.
Ε, λοιπόν, προς έκπληξη και τρόμο όσων με ξέρουν, πριν από μερικούς μήνες αποφάσισα να γραφτώ σε δύο ορειβατικούς συλλόγους.
Νιώθω την ανάγκη να διευκρινίσω ότι δεν είμαι μισάνθρωπος. Είμαι κοινωνικός τύπος, μου αρέσει η παρέα και απολαμβάνω να ανταλλάσσω ιστορίες με άλλους λάτρεις του βουνού. Απλώς, πάντα προτιμούσα αυτή η ανταλλαγή ιστοριών να γίνεται σε ένα τσιπουράδικο ή γύρω από μια φωτιά, όχι την ώρα που περπατάω.
Η ελευθερία του να είσαι μόνος
Η προτίμησή μου για τη σόλο πεζοπορία βασίζεται κυρίως σε πρακτικούς λόγους:
- Δεν χρειάζεται να περιμένω στο σημείο συνάντησης τους αιώνια καθυστερημένους φίλους μου.
- Μπορώ να περπατάω με τον δικό μου ρυθμό.
- Μπορώ να αλλάξω πορεία όποτε μου καπνίσει, χωρίς να υπολογίζω τις αντοχές ή τις επιθυμίες των άλλων.
Πάνω απ' όλα, όμως, ο χρόνος στο μονοπάτι είναι ο δικός μου «προσωπικός χρόνος». Είναι η στιγμή που αποβάλλω το άγχος της καθημερινότητας και αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο κάτι που είναι πολύ πιο δύσκολο όταν έχεις παρέα.
Το κίνητρο: Η πρόκληση
Τότε, γιατί έκανα το μεγάλο βήμα;
Ο πιο πρακτικός λόγος είναι ότι έχω προγραμματίσει ένα πεζοπορικό ταξίδι μιας εβδομάδας στην Αφρική (στο Κιλιμάντζαρο). Λόγω των αυστηρών κανονισμών και των εφοδιαστικών προκλήσεων, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω ως μέρος ενός οργανωμένου γκρουπ 16 ατόμων.
Πώς λειτουργεί όμως η πεζοπορία με 16 τέλειους ξένους; Πώς αποφασίζεται ποιος πάει μπροστά και ποιος ακολουθεί; Πώς πιάνεις ψιλή κουβέντα όταν λαχανιάζεις στην ανηφόρα και η μύτη σου κοντεύει να ακουμπήσει το σακίδιο του μπροστινού σου; Τι κάνεις όταν θέλεις να ανακουφιστείς στις τουαλέτες της φύσης; Έπρεπε να τα βρω αυτά όσο το δυνατόν καλύτερα, στα δικά μας βουνά πριν πάρω το αεροπλάνο.
Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο. Πλησιάζω σε μια ηλικία (κλείνω τα 70 στα επόμενα γενέθλιά μου) όπου ο κοινωνικός μου κύκλος μικραίνει. Άνθρωποι με τους οποίους βρισκόμουν παλιά για μια μπύρα μετά το βουνό έχουν μετακομίσει, έχουν ελαττώσει τις εξόδους ή, δυστυχώς, έχουν φύγει από τη ζωή. Έχω διαβάσει αρκετά για τα μυστικά μιας ευτυχισμένης μακροζωίας και στην κορυφή κάθε λίστας είναι η διατήρηση μιας ενεργής κοινωνικής ζωής.
Θα μπορούσα φυσικά να γραφτώ σε ένα τμήμα παραδοσιακών χορών ή σε μια λέσχη σκακιού. Αντί γι' αυτό, επέλεξα δύο ορειβατικούς συλλόγους. Τουλάχιστον εκεί ήξερα από πριν ότι θα είχαμε κάτι κοινό: την αγάπη για τη φύση. Και με λίγη τύχη, θα έβρισκα ανθρώπους που, σαν εμένα, εκτιμούν μια επίσκεψη στην τοπική ταβέρνα μετά την πεζοπορία για κουβέντα και κρασάκι.
Η έκπληξη στο μονοπάτι
Έχω πάει σε έξι ομαδικές πεζοπορίες μέχρι στιγμής και έχω εκπλαγεί ευχάριστα. Αυτές οι ομάδες λειτουργούν χρόνια και ξέρουν πώς να κρατούν τις ισορροπίες. Κάθε φορά υπάρχει ένας αρχηγός που επιλέγει τη διαδρομή άλλες φορές απαιτητική και πολύωρη, άλλες σύντομη και χαλαρή.
Κάτι που δεν είχα σκεφτεί καθόλου είναι ότι, όταν πεζοπορείς με ομάδα, κερδίζεις από τις γνώσεις των άλλων:
Στην πρώτη μου εξόρμηση, περάσαμε μέσα από μια περιοχή που είχε καεί πρόσφατα. Αν ήμουν μόνος, απλώς θα σκεφτόμουν «τι κρίμα, τόσα καμένα δέντρα». Όμως, δύο μέλη της ομάδας ήταν συνταξιούχοι δασολόγοι. Μας εξήγησαν τη δυναμική της φωτιάς, πώς κινήθηκε στην κορυφογραμμή και γιατί έκαψε κάποια είδη δέντρων ενώ άφησε ανέπαφα άλλα.
Σε μια άλλη πεζοπορία, το μονοπάτι ήταν γεμάτο αγριολούλουδα. Μια συνταξιούχος βιολόγος της παρέας άγκρισε να μας εξηγεί ποια άνθη προσελκύουν συγκεκριμένα έντομα και πώς λειτουργεί η επικονίαση στα ελληνικά οικοσυστήματα. Έχω περάσει από αυτό το μονοπάτι δεκάδες φορές και ποτέ δεν είχα σκεφτεί τι συμβαίνει κάτω από τη μύτη μου.(alert-success)
Το «τρίτο ημίχρονο»
Τα μέλη και των δύο συλλόγων είναι υπέροχοι άνθρωποι. Είναι ενεργοί, έχουν ταξιδέψει, έχουν εμπειρίες και ξέρουν να σέβονται τον χώρο του άλλου στο μονοπάτι. Μου έδειξαν μάλιστα και δυο τρία κρυφά μονοπάτια στην περιοχή μου που δεν τα γνώριζα καθόλου.
Πολλοί από αυτούς αποτελούν έμπνευση για μένα: άνθρωποι δέκα χρόνια μεγαλύτεροί μου που ακόμα απολαμβάνουν να κουβαλάνε ένα σακίδιο στις πλαγιές για ώρες.
Και το καλύτερο; Η μία ομάδα συνήθως καταλήγει για φαγητό σε κάποιο χωριό μετά την πεζοπορία. Η άλλη, βγάζει σπαστές καρέκλες στο πάρκινγκ όπου αφήνουμε τα αυτοκίνητα, ανοίγει μερικές παγωμένες μπύρες από το ψυγείο και πιάνουμε την κουβέντα για καμιά ώρα. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να κάθεσαι γύρω από μια φωτιά στο δάσος, αλλά είναι ό,τι πιο κοντινό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ξέχασα τη σόλο πεζοπορία. Σε καμία περίπτωση. Αλλά θα συμμετέχω στις εξορμήσεις των συλλόγων όποτε το πρόγραμμά τους περιλαμβάνει διαδρομές που με εξάπτουν. Και πλέον, το περιμένω με χαρά.
