10 Πράγματα που Κάνει η Πεζοπορία Μεγάλων Αποστάσεων στο Σώμα σου (και δεν στα λέει κανείς)
Όταν αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου την καθημερινότητα της πόλης για να περπατήσεις ένα μεγάλο μονοπάτι όπως το Ε4 που διασχίζει όλη τη χώρα, την επική Ορεινή Διάσχιση της Πίνδου, ή το απαιτητικό Menalon Trail στην Αρκαδία το μυαλό σου γεμίζει με εικόνες από καταπράσινα δάση, επιβλητικές κορυφές και γραφικά καφενεία.
Ξέρεις ήδη ότι θα γυμναστείς, θα μαυρίσεις και, προφανώς, θα βγάλεις μερικές φουσκάλες. Υπάρχουν όμως κάποιες... παράξενες σωματικές παρενέργειες που συμβαίνουν όταν περπατάς για μέρες στα ελληνικά βουνά, τις οποίες κανείς δεν συζητάει στα ορειβατικά φόρουμ.
1. Το «σύνδρομο του καφενείου» (Απώλεια ελέγχου κύστης)
Στο βουνό μαθαίνεις να ανακουφίζεσαι αμέσως, πίσω από το πρώτο πουρνάρι ή έλατο. Το σώμα συνηθίζει σε αυτή την άμεση ελευθερία. Όταν όμως φτάνεις επιτέλους σε ένα χωριό και πρέπει να περπατήσεις 15 λεπτά μέχρι την πλατεία, να βρεις το ανοιχτό καφενείο και να ζητήσεις την τουαλέτα, το σώμα σου έχει ξεχάσει πώς να «κρατιέται». Οι «παρά τρίχα» στιγμές των πεζοπόρων στα χωριά είναι πιο συχνές απ' όσο νομίζεις.
2. Πατούσες... από πλαστικό
Οι φουσκάλες είναι το πρώτο στάδιο. Αν περπατάς για εβδομάδες σε σκληρά, πετρώδη μονοπάτια (όπως οι ασβεστόλιχοι στην Κρήτη ή την Γκαμήλα), το δέρμα στην πατούσα σου αλλάζει υφή. Γίνεται σκληρό, γυαλιστερό και θυμίζει πλαστικό, ενώ μπορεί να εμφανίσεις μικρούς «κρατήρες» στις φτέρνες ή κάλους με περίεργα κίτρινα και κόκκινα χρώματα. Είναι η άμυνα του ποδιού σου.
3. Το «δέρμα σαύρας» από το σύγκαμα
Η ζέστη και η υγρασία στα χαμηλότερα υψόμετρα το καλοκαίρι προκαλούν έντονη τριβή. Αν ένα σημείο (π.χ. ανάμεσα στα μπούτια ή κάτω από τους ιμάντες του σακιδίου) συγκαίγεται συνεχώς για μέρες, το δέρμα αντιδρά: χάνει τις τρίχες του, σκληραίνει και δημιουργεί ένα προστατευτικό στρώμα που μοιάζει με δέρμα ερπετού.
4. Τα μαλλιά που «αυτοκαθαρίζονται»
Τις πρώτες 3-4 μέρες χωρίς λούσιμο στο βουνό, τα μαλλιά σου θα είναι μια μάζα από λίπος και σκόνη. Αν όμως συνεχίσεις τη διάσχιση για δύο εβδομάδες, το τριχωτό της κεφαλής ισορροπεί. Το σώμα σταματά να παράγει υπερβολικό λάδι και, παραδόξως, μετά το πρώτο καλό λούσιμο σε έναν ξενώνα, τα μαλλιά σου θα δείχνουν πιο υγιή και λαμπερά από ποτέ.
5. Τα πιο αλλόκοτα εγκαύματα (από το χιόνι!)
Αν κάνεις ανοιξιάτικη διάσχιση σε βουνά με εναπομείναν χιόνι (όπως τα Βαρδούσια ή ο Όλυμπος), η αντανάκλαση του ήλιου είναι αμείλικτη. Αν δεν προσέξεις, θα πάθεις επώδυνα εγκαύματα σε σημεία που δεν φαντάζεσαι: κάτω από το πηγούνι, στο εσωτερικό των ρουθουνιών σου ή ακόμα και στις παλάμες σου καθώς κρατάς τα μπατόν.
Ορειβατικό Tip: Το αντηλιακό και το καπέλο είναι απαραίτητα ακόμα και τον Μάιο στα 2.000 μέτρα. Μην υποτιμάς ποτέ τον ήλιο.(alert-success)
6. Το μαρτύριο του νυχιού που πεθαίνει
Στις ατέλειωτες, απότομες κατηφόρες των ελληνικών βουνών, τα δάχτυλα χτυπούν συνεχώς στο μπροστινό μέρος του παπουτσιού. Το νύχι του μεγάλου δαχτύλου μαυρίζει, μελανιάζει και ξεκινά μια διαδικασία μηνών όπου αποκολλάται αργά.
Προσοχή: Μην ακούσεις τους «παλιούς» στα καταφύγια που θα σου προτείνουν να τρυπήσεις το νύχι με πυρακτωμένη βελόνα για να φύγει το αίμα. Αν υπάρχει μόλυνση, η μόνη λύση είναι το κέντρο υγείας στο πλησιέστερο κεφαλοχώρι.
7. Ρούχα... παστωμένα στο αλάτι
Το περπάτημα κάτω από τον ήλιο σημαίνει τόνους ιδρώτα. Όταν στεγνώνεις στα διαλείμματα, ο ιδρώτας εξατμίζεται και αφήνει πίσω του σκληρά, λευκά σχέδια από καθαρό αλάτι πάνω στο ισοθερμικό σου. Αυτό είναι το καμπανάκι του οργανισμού σου ότι χρειάζεσαι άμεσα ηλεκτρολύτες στο παγούρι σου και όχι σκέτο νερό πηγής.
8. Χρόνιο πρήξιμο και «πρωινό πρόσωπο»
Το συνεχές χτύπημα των ποδιών στο μονοπάτι και η ορθοστασία προκαλούν κατακράτηση υγρών. Αν μάλιστα στήσεις τη σκηνή σου σε έδαφος με ελαφριά κλίση και το κεφάλι σου βρεθεί χαμηλότερα από τα πόδια σου, το πρωί θα ξυπνήσεις με τα μάτια και το πρόσωπο τόσο πρησμένα που μετά βίας θα αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στο καθρεφτάκι.
9. Το μόνιμο «μαύρισμα του αγρότη»
Ξέχνα το ομοιόμορφο μαύρισμα της παραλίας. Η πεζοπορία μεγάλων αποστάσεων θα σου χαρίσει το απόλυτο «μαύρισμα του ορειβάτη»:
- Έντονα κομμένα χέρια μέχρι το μανίκι του t-shirt.
- Κάλτσα αποτυπωμένη μόνιμα στον αστράγαλο.
- Το σχήμα των γυαλιών ηλίου χαραγμένο σαν "μάσκα" στο πρόσωπο.
Θα χρειαστεί ολόκληρος ο χειμώνας στην πόλη για να επανέλθει το δέρμα σου.
10. Πιασμένος αυχένας από την «παγίδα της πέτρας»
Τα ελληνικά μονοπάτια είναι γεμάτα πέτρες, σάρες και ρίζες. Το γεγονός ότι είσαι αναγκασμένος να κοιτάς μόνιμα κάτω, μισό μέτρο μπροστά από τα πόδια σου για να μην στραμπουλήξεις κάποιον αστράγαλο, προκαλεί απίστευτη καταπόνηση στους μύες του αυχένα.
Αξίζει τελικά η ταλαιπωρία;
Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται κάπως «άβολα», αλλά είναι το παράσημο κάθε πραγματικού πεζοπόρου. Το σώμα μας είναι μια εκπληκτική μηχανή που προσαρμόζεται στις δυσκολίες για να μας πάει παραπέρα. Όταν θα στέκεσαι στην κορυφή κοιτάζοντας το απέραντο γαλάζιο της χώρας μας, καμία φουσκάλα, κανένας κάλος και καμία περίεργη μυρωδιά δεν θα έχει σημασία.
Ετοιμάστε σακίδια, γεμίστε παγούρια και... καλά μονοπάτια στα βουνά!
