«Μας αποκαλούν τρελούς...»
Μας αποκαλούν τρελούς επειδή ανταλλάσσουμε την άνεση με ατελείωτα μονοπάτια, τα ξυπνητήρια με παγωμένες αυγές και την πολυτέλεια με ένα σακίδιο γεμάτο όνειρα. Αλλά μόνο όσοι αγαπούν τα βουνά καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει καλύτερη θεραπεία από μια κορυφή, καλύτερη συζήτηση από τον άνεμο και καλύτερη φιλία από αυτή των συντρόφων που δεν σε αφήνουν ποτέ πίσω. Οι φίλοι που είναι τρελοί για τα βουνά δεν μοιράζονται μόνο διαδρομές... μοιράζονται προσπάθεια, γέλιο, πτώσεις, ανατολές και αναμνήσεις που διαρκούν μια ζωή.
Κι όμως, αυτό το σακίδιο, όσο ασήκωτο κι αν φαίνεται, είναι γεμάτο όνειρα.
Μόνο όσοι έχουν νιώσει την έλξη των μεγάλων υψομέτρων μπορούν να καταλάβουν.
Η Εκκίνηση: Από τη Γκορτσιά..
Η δική μας διαδρομή ξεκίνησε νωρίς το πρωί από τη Γκορτσιά. Η σκόνη του δρόμου έδωσε γρήγορα τη θέση της στην πυκνή, υγρή μυρωδιά του ορθόκλαδου δάσους. Η ομάδα; Ο Τάσος, η Βάσω, ο Ευριπίδης κι ο Αποστόλης. Μια παρέα δεμένη όχι απλώς από τον κοινό βηματισμό, αλλά από εκείνη την αόρατη κλωστή που ενώνει όσους αναζητούν την απόλυτη ελευθερία εκεί ψηλά.
Η ανάβαση από αυτή τη πλευρά του βουνού δεν είναι μια απλή πεζοπορία· είναι μια σταδιακή μύηση. Κάθε βήμα προς την Πετρόστρουγκα και τη Σκούρτα, κάθε ανάσα που βαραίνει στην ανηφόρα, λειτουργεί σαν καθαρτήριο. Ο θόρυβος της πόλης ξεθωριάζει, για να δώσει τη θέση του στον ρυθμικό ήχο των μπατόν πάνω στο χώμα και την πέτρα.
Και ύστερα απο το Πέρασμα του Γιόσου έρχεται η στιγμή που το δάσος υποχωρεί. Το Οροπέδιο των Μουσών αποκαλύπτεται μπροστά σου επιβλητικό, ανέγγιχτο, σχεδόν εξωπραγματικό.
Η Ουσία
Οι άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο πάθος για τα βουνά δεν ανταλλάσσουν απλώς χιλιόμετρα και υψομετρικές διαφορές. Μοιράζονται την ίδια την ουσία της συντροφικότητας:
- ✓ Την κοινή προσπάθεια: Όταν τα πόδια βαραίνουν, αλλά η ομάδα σε κρατάει όρθιο.
- ✓ Αυθόρμητες στιγμές: Τα γέλια στο διάλειμμα για μια γουλιά νερό, τις γλιστρές που μετατρέπονται αμέσως σε πειράγματα.
- ✓ Το δέος: Τις ανατολές που σε γεμίζουν φως και σε κάνουν να σωπαίνεις.
«Δεν υπάρχει καλύτερη θεραπεία από μια κορυφή, καλύτερη συζήτηση από τον άνεμο και καλύτερη φιλία από αυτή των συντρόφων που δεν σε αφήνουν ποτέ πίσω.»
Στον Όλυμπο, με τον Τάσος, τη Βάσω, τον Ευριπίδη και τον Αποστόλη, επιβεβαιώσαμε κάτι που γνωρίζαμε από καιρό: τα βουνά δεν τα ανεβαίνεις μόνο με τα πόδια, τα ανεβαίνεις με την ψυχή. Κι οι αναμνήσεις που χαράζονται σε αυτά τα μονοπάτια δεν σβήνουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Αν αυτή η ανάγκη για το ύψος και την ελευθερία λέγεται «τρέλα», τότε είμαστε ευτυχείς που την κουβαλάμε.
⛰️ Ραντεβου στην επομενη ανηφορα! ⛰️
