Για τους περισσότερους από εμάς, η πεζοπορία είναι μια δραστηριότητα που συνδέεται με το πρώτο φως της ημέρας.
Στο Έβερεστ, όμως, οι κανόνες αλλάζουν ριζικά.
Η τελική προσπάθεια για την κορυφή του κόσμου ξεκινά συνήθως ανάμεσα στις 10:00 το βράδυ και τα μεσάνυχτα.
Δεν πρόκειται για κάποιο καπρίτσιο των οδηγών (Sherpas), αλλά για μια στρατηγική επιβίωσης.
Ας δούμε τους τρεις βασικούς λόγους που η νύχτα γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος των ορειβατών.
1. Η «Παγίδα» των Απογευματινών Καταιγίδων
Στα μεγάλα υψόμετρα, ο καιρός είναι απρόβλεπτος, αλλά ακολουθεί ορισμένα μοτίβα. Μετά το μεσημέρι, η θερμότητα του ήλιου προκαλεί τη δημιουργία ισχυρών ανέμων και ξαφνικών καταιγίδων. Ξεκινώντας πριν τα μεσάνυχτα, οι ορειβάτες εκμεταλλεύονται το σχετικά σταθερό νυχτερινό παράθυρο καιρού, με στόχο να φτάσουν στην κορυφή και να έχουν επιστρέψει σε ασφαλές υψόμετρο πριν ξεσπάσει η απογευματινή μανία του βουνού.
2. Κυνηγώντας το Πολύτιμο Φως της Ημέρας
Η ανάβαση είναι μόνο το μισό ταξίδι· η κατάβαση είναι εξίσου αν όχι περισσότερο επικίνδυνη, καθώς η κόπωση έχει ήδη καταβάλει τον οργανισμό.
Το πλάνο: Ξεκινώντας τη νύχτα, η προσέγγιση της κορυφής γίνεται με το ξημέρωμα.
Το πλεονέκτημα: Οι ορειβάτες έχουν μπροστά τους όλο το φως της ημέρας για να πλοηγηθούν με ασφάλεια στα δύσκολα περάσματα της επιστροφής, αποφεύγοντας το θανάσιμο ρίσκο να αποκλειστούν στο «Zone of Death» (Ζώνη του Θανάτου) μετά το ηλιοβασίλεμα.
3. Η Σταθερότητα του Πάγου: Ζήτημα Ζωής και Θανάτου
Ίσως ο πιο κρίσιμος επιστημονικός λόγος κρύβεται στη θερμοκρασία. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, το τσουχτερό κρύο «παγώνει» το βουνό.
Αυτή η παγωνιά κρατά το χιόνι και τον πάγο συμπαγή, μειώνοντας δραματικά τον κίνδυνο χιονοστιβάδων ή της κατάρρευσης τεράστιων όγκων πάγου (seracs), ειδικά σε άκρως επικίνδυνα σημεία όπως το διαβόητο Khumbu Icefall. Όταν ο ήλιος αρχίζει να χτυπά το βουνό, ο πάγος λιώνει και το τερέν μετατρέπεται σε μια ωρολογιακή βόμβα.
Η ορειβασία στο Έβερεστ δεν απαιτεί μόνο κορυφαία φυσική κατάσταση, αλλά και απόλυτο σεβασμό στους νόμους της φύσης. Το να βαδίζεις στο απόλυτο σκοτάδι, με μοναδικό οδηγό το φως του φακού κεφαλής, μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, είναι όμως το τίμημα για να αντικρίσεις την ανατολή του ήλιου από την οροφή του κόσμου.
