Ορειβατική αμορφωσιά
Μετά το σοκ που υπέστην φέτος στο Νεπάλ, πιάνω τον εαυτό μου να αλλάζει σκέψεις και προσανατολισμό. Όχι μόνο για τα πολύ ψηλά βουνά, αλλά συνολικά για το πώς θέλω να κινούμαι στο βουνό.
Όσα έχω δει εκεί πάνω επιβεβαιώνουν κάτι που καιρό με απασχολεί, η ορειβατική αμορφωσιά δεν είναι η εξαίρεση, αλλά τείνει να γίνει ο κανόνας. Άνθρωποι χωρίς την ανάλογη διαδρομή, χωρίς το απαραίτητο «χτίσιμο», να βρίσκονται σε περιβάλλοντα που δεν κατανοούν πλήρως και να στηρίζονται σχεδόν ολοκληρωτικά σε άλλους για να τα καταφέρουν.
Με αφορμή την αναστάτωση που συνέβη στο Έβερεστ με το υποτιθέμενο σερακ (κρεμάμενος πάγος) που παρέτεινε την σεζόν κατά δυο εβδομάδες πήρα το θάρρος να γράψω δυο λόγια..Το Έβερεστ και όχι μόνο έχει γίνει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που κάποτε συμβόλιζε. Με έτοιμες διαδρομές και μια ολόκληρη υποδομή να σε υποστηρίζει, η ανάβαση αλλάζει. Η ευθύνη διαχέεται. Το ρίσκο υπάρχει, αλλά δεν είναι πάντα συνειδητό. Μετατίθεται στους οδηγούς, οι οποίοι για να πάρουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν κάνουν σχεδόν τα πάντα για τον πελάτη.
Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια στο Νεπάλ αρκετοί Σέρπα δίνουν τη δική τους μάχη για να γίνουν οδηγοί βουνού με πρότυπα UIAGM. Και συζητώντας με κάποιους από αυτούς, αντιλαμβάνεται κανείς ότι αρχίζει να μπαίνει στο επίκεντρο και η δική τους ασφάλεια.
Αλήθεια, γιατί κάνουμε ορειβασία; Υπάρχουν κανόνες στο πώς θα κάνεις την δραστηριότητα σου; Η ορειβασία σίγουρα δεν χρειάζεται προστάτες. Σίγουρα όμως κατά την άποψη μου, στο δικό μου «ορειβατικό κόσμο», μένω πιο ρομαντικός. Μακριά από τις φανφάρες και τις υπερβολές.
Πιστός στις αρχές μου!
Η προσμονή. Η πορεία. Το να δουλεύεις χρόνια για να σταθείς σε ένα τέτοιο μέρος και να ξέρεις ότι μπορεί και να μην τα καταφέρεις.
Γι’ αυτό και αλλάζω κατεύθυνση. Περισσότερο προς ομαδικά σχήματα, πιο «καθαρά», με όσο το δυνατόν λιγότερες ανέσεις. Όχι γιατί είναι πιο «σκληρά», αλλά γιατί εκεί νιώθω ότι επιστρέφει κάτι από αυτό που με τράβηξε εξαρχής στην ορειβασία.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι μόνο το πού φτάνεις. Είναι το πώς φτάνεις και το αν άξιζε πραγματικά να φτάσεις.
Με ορειβατικούς χαιρετισμούς
Fotis Theocharis
