Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στα βουνά που δεν εντοπίζεται μόνο στις κορυφές τους, αλλά στις λεπτομέρειες που άφησαν πίσω τους οι άνθρωποι που τα περπάτησαν και τα φρόντισαν πριν από εμάς.
Στα μονοπάτια του Βορειοανατολικού Ολύμπου, ανάμεσα στις χαράδρες της Βροντούς και τις πλαγιές πάνω από το Λιτόχωρο, μια παλιά "σχολή" σήμανσης δίνει τη δική της τελευταία παράσταση.
Η Εποχή της Χειροποίητης Φροντίδας (2004-2008)
Πίσω στο διάστημα 2004 με 2008, η συντήρηση των μονοπατιών είχε έναν χαρακτήρα σχεδόν τελετουργικό. Μετά τον επίπονο καθαρισμό από την πυκνή βλάστηση και την τοποθέτηση της βασικής σήμανσης, η δουλειά σφραγιζόταν με μια προσωπική πινελιά.
Δίπλα στα κλασικά τετράγωνα ή τις γραμμές, ξεπρόβαλαν δύο-τρία σχέδια στο ίδιο χρώμα με τη διαδρομή. Δεν ήταν απλώς οδηγοί πορείας· ήταν το "πιστοποιητικό" μιας ομάδας που αγαπούσε το βουνό, μια καλλιτεχνική υπογραφή πάνω στον βράχο ή στον κορμό, που έλεγε στον ορειβάτη: «Εδώ είμαστε, το μονοπάτι είναι ανοιχτό και σε περιμένει».
Το Σήμερα και η Διαδοχή
Ο χρόνος κυλά και ο Όλυμπος εκσυγχρονίζεται. Σήμερα, ο Φυσιολατρικός Σύλλογος Λιτοχώρου και ο ΕΟΣ Βροντούς επιτελούν ένα εξαιρετικό έργο, τοποθετώντας νέες, καλαίσθητες σημάνσεις και σύγχρονα ταμπελάκια που καθιστούν την ανάβαση ασφαλέστερη και πιο οργανωμένη για όλους.
Ωστόσο, οι άνθρωποι του βουνού επέδειξαν έναν σπάνιο σεβασμό: τα παλιά σχέδια δεν σβήστηκαν.
* Συνυπάρχουν με το νέο.
Αποτελούν μια σιωπηλή γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Αντέχουν στις βροχές και τα χιόνια, θυμίζοντας "άλλες εποχές".
Η Μνήμη...
Αυτά τα ξεθωριασμένα πια σχέδια είναι κάτι παραπάνω από μπογιά σε πέτρα. Είναι η ανάμνηση της κούρασης μετά τον καθαρισμό, είναι το μεράκι εκείνης της τετραετίας και η υπόσχεση πως, όσο κι αν αλλάζουν οι μέθοδοι, η αγάπη για τον Όλυμπο παραμένει η ίδια.
Μέχρι ο χρόνος να τα εξαφανίσει οριστικά, θα είναι εκεί για να μας θυμίζουν πως κάθε μονοπάτι που πατάμε σήμερα, στρώθηκε με τον κόπο και το όραμα κάποιων άλλων, πριν από εμάς.
