Υπάρχουν κάποιοι θρύλοι που δεν γράφονται στα βιβλία, αλλά αποτυπώνονται στα μονοπάτια και στις μνήμες όσων αγαπούν το βουνό.
Ο Έκτορας πέρασε πλέον στην αθανασία, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις πλαγιές του δεύτερου υψηλότερου βουνού της Ελλάδας.
Ένας πιστός σύντροφος για δέκα χρόνια
Για μια ολόκληρη δεκαετία, ο Έκτορας ήταν το σήμα κατατεθέν της περιοχής. Δεν υπήρχε ορειβάτης που να κατευθύνθηκε προς τη Δρακόλιμνη του Σμόλικα και να μην ένιωσε την ασφάλεια της παρουσίας του. Με την επιβλητική του εμφάνιση και την απέραντη πραότητα της ψυχής του, υποδεχόταν τους ξένους σαν παλιούς φίλους.
Ο οδηγός των μονοπατιών: Γνώριζε κάθε πέτρα και κάθε στροφή. Πολλές φορές «άνοιγε» τον δρόμο στο χιόνι ή την ομίχλη, καθοδηγώντας με ένστικτο όσους είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους.
Πηγή χαράς: Η παρουσία του μετέτρεπε μια κοπιαστική ανάβαση σε μια εμπειρία γεμάτη ζεστασιά και αγάπη.
Ο φύλακας άγγελος: Λέγεται πως ο Έκτορας δεν άφηνε ποτέ κανέναν πίσω, περιμένοντας υπομονετικά και τον τελευταίο ορειβάτη της παρέας.
«Θα είσαι τώρα παντού...»
Η απώλειά του προκάλεσε κύμα συγκίνησης στην ορειβατική κοινότητα. Όπως αναφέρουν όσοι τον έζησαν:
"Ήμασταν τόσο τυχεροί που απολαύσαμε την παρέα σου δέκα χρόνια τώρα. Μας έδωσες τόση αγάπη και τόση χαρά. Ευχαριστούμε πολύ για όλα..."(alert-success)
Ο Έκτορας δεν έφυγε απλώς· έκανε την τελευταία του ανάβαση προς τις κορυφές που τόσο αγάπησε. Τώρα, θα προσέχει από ψηλά όλους εκείνους που φορούν τα σακίδιά τους και ανηφορίζουν στα βουνά.
Η κληρονομιά του στα βουνά της Πίνδου
Ο Σμόλικας θα είναι πάντα λίγο πιο σιωπηλός χωρίς το γάβγισμά του και το κούνημα της ουράς του στη Δρακόλιμνη. Όμως, η ιστορία του θα συνεχίσει να διηγείται γύρω από τις ορειβατικές εστίες και τα καταφύγια.
Καλό ταξίδι, μικρέ μας Γίγαντα. Τα βουνά σε ευχαριστούν για την αφοσίωσή σου.
