Η εικόνα ήταν σχεδόν σουρεαλιστική: Μέσα στην ηρεμία του αρκαδικού τοπίου, ανάμεσα σε αγριολούλουδα και σκουριασμένες ράγες, μια ομάδα ανθρώπων με φωσφοριζέ πορτοκαλί στολές δούλευε ακατάπαυστα. Στους Χράνους, στο Ίσαρι και στον Αχλαδόκαμπο, οι περαστικοί υπέθεσαν το αυτονόητο: «Κάποιο συνεργείο του ΟΣΕ θα είναι».
Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ πιο ρομαντική –και ταυτόχρονα, μια «γλυκιά» γροθιά στο στομάχι για την τοπική μας αδράνεια.
Μια Διεθνής Συμμαχία για τις Ξεχασμένες Ράγες
Δεν ήταν υπάλληλοι. Δεν είχαν μισθό. Δεν είχαν καν εντολή από κάποια κρατική υπηρεσία. Ήταν τα μέλη της International Draisine Group (IDG), μια παρέα φίλων του σιδηροδρόμου από τη Νορβηγία, τη Δανία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Υπό την καθοδήγηση του Artemios Filatov, αυτοί οι άνθρωποι ταξίδεψαν χιλιάδες χιλιόμετρα για να κάνουν αυτό που εμείς αφήσαμε στη μοίρα του: Να καθαρίσουν τις γραμμές από τη λήθη.
Γιατί ήρθαν στην Αρκαδία;
Η αποστολή τους δεν ήταν απλώς μια εκδρομή, αλλά μια πράξη πολιτισμού.
Η IDG ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη με έναν σκοπό:
Την αναβίωση των γραμμών: Να ανοίξουν ξανά δρόμους που η φύση και η αδιαφορία έκλεισαν.
Τον Σιδηροδρομικό Τουρισμό: Να αποδείξουν ότι μια εγκαταλελειμμένη γραμμή μπορεί να γίνει πόλος έλξης για εναλλακτικό τουρισμό.
Τη Διάσωση της Μνήμης: Να υπενθυμίσουν ότι ο σιδηρόδρομος είναι κομμάτι της ιστορίας ενός τόπου, όχι άψυχα παλιοσίδερα.
Το Παράδοξο και η Αυτοκριτική
Εκεί που το κράτος, ο ΟΣΕ και οι τοπικοί φορείς βλέπουν «κόστος» ή «άχρηστες υποδομές», οι ξένοι επισκέπτες είδαν θησαυρό.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να χρειάζεται ένας Νορβηγός ή ένας Δανός για να αναδείξει την ομορφιά του Αχλαδόκαμπου, την ώρα που εμείς προσπερνάμε τους σταθμούς-φαντάσματα χωρίς δεύτερη ματιά.(alert-success)
Αυτές οι γραμμές θα έπρεπε να είναι το καμάρι της τοπικής κοινωνίας. Θα έπρεπε να συντηρούνται από εμάς, για εμάς. Αντ' αυτού, το μεράκι εισήχθη από το εξωτερικό.
Το Μέλλον πάνω στις Ράγες
Η κίνηση του Artemios Filatov και της ομάδας του δεν είναι απλώς ένας καθαρισμός χόρτων. Είναι μια πρόσκληση. Μας δείχνουν τον δρόμο για το πώς ο σιδηρόδρομος μπορεί να γίνει ξανά ζωντανός οργανισμός, προσφέροντας μια μοναδική ταξιδιωτική εμπειρία στην καρδιά της Πελοποννήσου.
Τους οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Όχι μόνο για τη δουλειά τους, αλλά γιατί μας ανάγκασαν να κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να δούμε τι αφήνουμε να χαθεί. Ίσως η δική τους προσπάθεια να είναι η σπίθα που χρειάζεται για να ξαναμπεί το νερό στο αυλάκι –ή καλύτερα, το τρένο στις ράγες.
