Στην Ελλάδα, η λέξη «παρέα» είναι ιερή.
Παρόλα αυτά, μήπως η καθημερινότητά μας έχει γίνει εξίσου μοναχική με εκείνη των δυτικών κοινωνιών που προσπαθούμε να μιμηθούμε;
Μήπως το βουνό είναι το μέρος όπου ξαναμαθαίνουμε να έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον;
Θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα να κάνω οτοστόπ σε ένα ορεινό πέρασμα. Ένιωθα αμήχανα, σχεδόν ντροπιασμένα. Αν και μεγάλωσα με την ιδέα ότι η ανεξαρτησία είναι το απόλυτο παράσημο της επιτυχίας, εκείνο το βουνό με ανάγκασε να κάνω κάτι που στην πόλη απέφευγα: να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι βοήθεια.
Η «αυτάρκεια» που μας απομονώνει
Στη σύγχρονη Ελλάδα, αν και συχνά καμαρώνουμε για την κοινωνικότητά μας, η τάση προς τον ατομικισμό κερδίζει έδαφος. Η «ανεξαρτησία» έχει γίνει συνώνυμο της ευτυχίας: να έχεις το δικό σου αυτοκίνητο, να πληρώνεις για τις υπηρεσίες σου, να μην επιβαρύνεις κανέναν.
Όμως, όταν βρίσκεσαι στα μονοπάτια του Ολύμπου, του Ταϋγέτου ή της Πίνδου, αυτό το οικοδόμημα καταρρέει. Στο βουνό, η ιεραρχία εξαφανίζεται. Δεν έχει σημασία αν είσαι διευθυντής ή φοιτητής· όταν το παγούρι σου αδειάζει ή όταν το μονοπάτι κλείνει από χιόνι, η επιβίωσή σου εξαρτάται από τον διπλανό σου.
Η πεζοπορία ως επιστροφή στα βασικά
Οι πεζοπόροι είναι εκ φύσεως «εξαρτημένοι» – από την τύχη, από τον καιρό, και κυρίως από τους άλλους. Αυτή η ευαλωτότητα είναι που δημιουργεί την πραγματική κοινότητα.
Στο βουνό, το να μοιραστείς ένα κομμάτι ψωμί στο καταφύγιο, να προσφέρεις μια συμβουλή για το επόμενο πέρασμα ή να βοηθήσεις κάποιον που δυσκολεύεται σε μια ανηφόρα, δεν είναι «φιλανθρωπία». Είναι ένας άγραφος νόμος. Είναι η στιγμή που ανακαλύπτουμε ξανά ότι το να ζητάς βοήθεια δεν είναι αδυναμία, αλλά θεμέλιο κοινωνικής συνοχής.
Μπορούμε να μεταφέρουμε τη «φλόγα» του βουνού στην πόλη;
Συχνά, επιστρέφοντας από μια πολυήμερη εξόρμηση, αισθανόμαστε μια μελαγχολία. Γιατί η αίσθηση του «ανήκειν» που νιώσαμε στο βουνό εξατμίζεται μόλις παρκάρουμε το αυτοκίνητο στην πόλη;
Η απάντηση ίσως βρίσκεται στο ότι στο βουνό έχουμε έναν κοινό στόχο: να φτάσουμε στην κορυφή, να βρούμε νερό, να προστατευτούμε από την καταιγίδα. Στην πόλη, οι στόχοι μας φαίνονται απομονωμένοι.
Ίσως ο τρόπος για να καταπολεμήσουμε τη μοναξιά της σύγχρονης ζωής δεν είναι να γίνουμε πιο ανεξάρτητοι, αλλά να γίνουμε πιο «χρήσιμοι». Όπως ακριβώς κάνουμε στο μονοπάτι:
Προσφέρετε βοήθεια χωρίς να σας ζητηθεί: Μια μικρή κίνηση αλληλεγγύης στην καθημερινότητα.
Δημιουργήστε κοινότητες πέρα από την οθόνη: Συμμετέχετε σε τοπικούς ορειβατικούς συλλόγους.
Εξασκηθείτε στην ευάλωτη πλευρά σας: Μην φοβάστε να ζητήσετε μια μικρή χάρη.
Η πεζοπορία δεν είναι μόνο άσκηση. Είναι ένα σχολείο κοινωνικότητας. Αν μάθουμε να χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον στο βουνό, ίσως μάθουμε να χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον και στο πεζοδρόμιο.
Τελικά, η μοναξιά δεν είναι έλλειψη ανεξαρτησίας, είναι έλλειψη σύνδεσης.
