Υπάρχει μια διαδεδομένη πλάνη στον κόσμο της περιπέτειας: ότι η αξία ενός πεζοπόρου μετριέται με την ταχύτητα που διασχίζει μια οροσειρά ή με το αν κατάφερε να ενώσει ολόκληρο το Ε4 σε μια μονοκόμματη ανάσα.
Όμως, μετά από εκατοντάδες χιλιόμετρα στις ελληνικές κορυφογραμμές μέσα σε δύο χρόνια, η αλήθεια αποκαλύπτεται διαφορετική. Η πεζοπορία δεν είναι ένας αγώνας δρόμου ενάντια στο ημερολόγιο· είναι μια βαθιά, προσωπική σχέση με το τοπίο, που χτίζεται βήμα-βήμα, σε κάθε ευκαιρία, με κάθε διαθέσιμη ανάσα.
Η Πολυτέλεια της Επιλεκτικής Εμπειρίας
Όταν επιλέγεις να κατακτήσεις το βουνό με τους δικούς σου ρυθμούς, κερδίζεις το σημαντικότερο αγαθό: την πνευματική διαύγεια. Δεν είσαι έρμαιο μιας υποχρεωτικής πορείας που πρέπει να βγει «πάση θυσία». Έχεις την ελευθερία να αφουγκραστείς το βουνό:
Η Σύνεση του Καιρού: Δεν χρειάζεται να ρισκάρεις τη σωματική σου ακεραιότητα στις παγωμένες σάρες του Ολύμπου κάτω από μια ξαφνική καταιγίδα, ούτε να υποστείς το μαρτύριο της αφυδάτωσης στις άνυδρες πλαγιές των Κυκλάδων το καταμεσήμερο του Ιουλίου.
Η Ποιότητα της Στιγμής: Μπορείς να σταθείς. Να κοιτάξεις. Να μην προσπεράσεις βιαστικά εκείνο το βυζαντινό ξωκλήσι στην Ευρυτανία ή το πέτρινο γεφύρι στο Ζαγόρι επειδή «πρέπει να βγουν τα χιλιόμετρα».
Η Απαλλαγή από το Πρέπει: Η πεζοπορία παύει να είναι μια επίδειξη αντοχής για τα μάτια των άλλων και γίνεται μια εσωτερική αναζήτηση. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι η αγάπη σου για τη φύση δεν είναι μια παροδική φάση, αλλά μια σταθερή αξία που σε ορίζει.
Ο Τίμιος Πόνος και η Υπέρβαση
Ακόμα και χωρίς την πίεση του χρόνου, το βουνό παραμένει ένας αυστηρός δάσκαλος. Οι ανηφόρες της Πίνδου δεν γίνονται πιο ομαλές και οι πέτρες των Αγράφων δεν μαλακώνουν. Το σύνδρομο της λαγονοκνημιαίας ταινίας και οι παλλόμενοι πόνοι στα γόνατα είναι το «παράσημο» κάθε πεζοπόρου.
Επιλέγουμε να επιστρέψουμε στη δυσκολία, όχι γιατί είμαστε μαζοχιστές, αλλά γιατί αγαπάμε το βουνό ακόμα και στην πιο σκληρή του μορφή. Αγκαλιάζουμε την κούραση, τον ιδρώτα και την κάψα, γιατί ξέρουμε ότι μετά από κάθε επίπονη ανάβαση ακολουθεί η λύτρωση μιας θέας που κόβει την ανάσα.
Η Ιερή Κοινότητα του Μονοπατιού
Στα ελληνικά μονοπάτια, το «Εγώ» υποχωρεί μπροστά στο «Εμείς».
Η εμπειρία εμπλουτίζεται από τις μικρές, ανθρώπινες ψηφίδες:
Η Αυθεντική Φιλοξενία: Ο βοσκός που θα μοιραστεί μαζί σου ένα κομμάτι τυρί, ο κάτοικος του ακριτικού χωριού που θα σου δείξει το «παλιό μονοπάτι» που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη.
Η Αδελφότητα των Σακιδίων: Κάθε «Καλημέρα» που ανταλλάσσεται με έναν ξένο που κουβαλά το ίδιο βάρος με εσένα, επισφραγίζει μια σιωπηλή συμφωνία σεβασμού προς τη φύση.
Τα Δώρα της Άγριας Ζωής: Το αγριοκάτσικο που σε κοιτάζει κατάματα στα Βαρδούσια, ο αετός που διαγράφει κύκλους πάνω από την Γκιώνα, η απόλυτη σιωπή του δάσους την ώρα που το φως της δύσης βάφει τις κορυφές με πορφυρό χρώμα.
Μια Σχέση Ζωής
Το να κατακτάς τα βουνά της Ελλάδας σταδιακά, με υπομονή και σεβασμό, είναι μια πράξη αγάπης. Το μονοπάτι δεν σε κρίνει αν σταμάτησες ή αν έφυγες για να επιστρέψεις μετά από έναν μήνα. Σε υποδέχεται πάντα με την ίδια αρχέγονη γαλήνη. Θυμήσου: δεν είσαι «απλά» ένας επισκέπτης. Είσαι ένα κομμάτι της διαδρομής, και το βουνό θα σε αγκαλιάζει πάντα, αρκεί να συνεχίσεις να το περπατάς.
