Για πολλούς, η πεζοπορία και η ορειβασία είναι απόδραση: λίγες μέρες μακριά από την πόλη, καθαρός αέρας, κούραση που σε ανταμείβει. Για άλλους όμως, το βουνό δεν είναι χόμπι· είναι καθημερινότητα, δουλειά, τρόπος ζωής. Πίσω από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες, τις κορυφές και τα χαμόγελα της επιτυχίας, υπάρχει μια πραγματικότητα σκληρή, απαιτητική και συχνά παρεξηγημένη.
Η ζωή στην περιπέτεια είναι ένας αγώνας με τον χρόνο. Τα πάντα εξαρτώνται από παράγοντες που δεν ελέγχεις: τον καιρό, τη φυσική κατάσταση της ομάδας, τις αντοχές σου. Ξυπνήματα πριν χαράξει, κρύο που μουδιάζει τα δάχτυλα, σακίδια βαριά όχι μόνο από εξοπλισμό αλλά και από ευθύνη. Όταν οδηγείς άλλους στο βουνό, δεν κουβαλάς μόνο τον εαυτό σου. Κουβαλάς όνειρα, φόβους και προσδοκίες.
Υπάρχει η ρομαντική εικόνα της ελευθερίας: δεν έχεις γραφείο, δεν μετράς τις μέρες με ημερολόγιο, ταξιδεύεις συνεχώς. Κι όλα αυτά είναι αλήθεια — μέχρι ενός σημείου. Η συνεχής μετακίνηση φθείρει. Το σώμα κουράζεται, οι επαναλαμβανόμενες καταπονήσεις αφήνουν σημάδια, και η κούραση δεν φεύγει πάντα με έναν καλό ύπνο. Όσο μεγαλώνεις, αυτό που παλιά έκανες με ενθουσιασμό, τώρα απαιτεί πειθαρχία.
Υπάρχει και το συναισθηματικό κόστος. Οι μακρές απουσίες δυσκολεύουν τις σχέσεις. Δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις σε κάποιον γιατί φεύγεις ξανά, γιατί διαλέγεις την αβεβαιότητα αντί για τη σταθερότητα. Όσοι μένουν πίσω, συχνά ανησυχούν — και δικαίως. Το βουνό δεν συγχωρεί την αμέλεια, και ο κίνδυνος είναι πάντα παρών, ακόμη κι όταν όλα φαίνονται υπό έλεγχο.
Οι κίνδυνοι δεν είναι μόνο θεαματικοί. Δεν είναι πάντα οι καταιγίδες ή τα ατυχήματα που δοκιμάζουν περισσότερο, αλλά η συσσώρευση μικρών αποφάσεων. Να συνεχίσουμε ή να γυρίσουμε πίσω; Να περιμένουμε ή να κινηθούμε τώρα; Η σωστή κρίση είναι συχνά αυτή που δεν φαίνεται, γιατί ποτέ δεν έγινε κάτι. Κι όμως, εκεί κρύβεται η εμπειρία.
Όσοι ζουν επαγγελματικά στο βουνό μαθαίνουν να διαχειρίζονται και το απρόβλεπτο. Να λειτουργούν ψύχραιμα σε κρίσιμες στιγμές, να βοηθούν, να στηρίζουν. Μετά, όταν όλα τελειώσουν, έρχεται η σιωπή και η συνειδητοποίηση. Η ένταση δεν εξαφανίζεται εύκολα. Χρειάζεται χρόνος για να επιστρέψεις.
Και όμως — παρά την κούραση, τον κίνδυνο, τις απώλειες — πολλοί δεν θα διάλεγαν τίποτα άλλο. Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στο να κινείσαι στο φυσικό τοπίο, να δοκιμάζεις τα όριά σου, να εξαρτάσαι από την ομάδα. Στο βουνό, τα πράγματα απλοποιούνται. Πεινάς, τρως. Κρυώνεις, κινείσαι. Φοβάσαι, εμπιστεύεσαι.
Για τον πεζοπόρο, τον αναγνώστη, τον άνθρωπο που δένει τα κορδόνια του για μια Κυριακή στο μονοπάτι, αυτή η πραγματικότητα ίσως φαίνεται μακρινή. Όμως κάθε βήμα στο βουνό, μικρό ή μεγάλο, ανήκει στην ίδια φιλοσοφία: σεβασμός, επίγνωση, ταπεινότητα. Η περιπέτεια δεν είναι μόνο η κορυφή. Είναι όλη η διαδρομή — και κυρίως, όσα μαθαίνεις για τον εαυτό σου καθώς ανεβαίνεις.
Γιατί τελικά, το βουνό δεν σου χρωστά τίποτα. Αλλά αν του δώσεις τον χρόνο και την προσοχή που αξίζει, σου επιστρέφει κάτι σπάνιο: καθαρότητα. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
