Το Έβερεστ, η κορυφή των 8.848 μέτρων, δεν αποτελεί μόνο σύμβολο ανθρώπινης υπέρβασης, αλλά και έναν τόπο όπου η φύση υπενθυμίζει αμείλικτα τα όρια του ανθρώπινου σώματος.
Χιλιάδες αναρριχητές έχουν επιχειρήσει την κατάκτηση της «Στέγης του Κόσμου», όμως για περισσότερους από 300 η προσπάθεια έμελλε να είναι η τελευταία τους.
Περίπου 200 σώματα παραμένουν ακόμη στα υψόμετρα αυτά, πολλά εκτεθειμένα στις σκληρές συνθήκες των Ιμαλαΐων.
Οι πιο διάσημοι «κάτοικοι» της Ζώνης Θανάτου
Green Boots – Tsewang Paljor (1996)
Ο Ινδός αναρριχητής Tsewang Paljor χάθηκε κατά την κατάβαση λόγω χιονοθύελλας. Τα χαρακτηριστικά πράσινα παπούτσια του έκαναν το σώμα του γνωστό σημείο αναφοράς στη διαδρομή προς την κορυφή, έως ότου το 2014 μεταφέρθηκε και καλύφθηκε κατόπιν αιτήματος της οικογένειάς του.
Sleeping Beauty – Francys Arsentiev (1998)
Η Αμερικανίδα Francys Arsentiev έφτασε στην κορυφή χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο. Κατά την κατάβαση αποκόπηκε από τον σύζυγό της λόγω εξάντλησης και βρέθηκε νεκρή σε υψόμετρο πάνω από 8.000 μέτρα. Το σώμα της παρέμεινε εκτεθειμένο για σχεδόν εννέα χρόνια, μέχρι να μεταφερθεί σε πιο ήσυχο σημείο.
Shriya Shah-Klorfine (2012)
Κατά την τραγική αναρριχητική περίοδο του 2012, η Καναδή αθλήτρια πέθανε από εξάντληση σχεδόν στα 8.000 μέτρα, αφού καθυστέρησε στην κορυφή για φωτογραφίες, εξαντλώντας τα κρίσιμα αποθέματα οξυγόνου.
Scott Fischer και David Sharp
Ο Scott Fischer (1996) και ο David Sharp (2006) αποτελούν παραδείγματα αναρριχητών που πέθαναν στη Ζώνη Θανάτου λόγω εξάντλησης, υποθερμίας ή ανεπαρκούς οξυγόνου. Τα σώματά τους παρέμειναν στο βουνό, μετατρέποντας τις θέσεις τους σε θλιβερά σημεία μνήμης.
George Mallory (1924)
Ο πρώτος εξερευνητής που επιχείρησε να χαρτογραφήσει το Έβερεστ, θεωρείται από πολλούς ως ο άνθρωπος που προσπάθησε πρώτος να φτάσει στην κορυφή. Το σώμα του βρέθηκε μόνο το 1999, 75 χρόνια μετά την εξαφάνισή του.
Hannelore Schmatz (1979)
Η Γερμανίδα αναρριχήτρια υπέκυψε στην εξάντληση, μόλις 100 μέτρα από το τελευταίο καταφύγιο πριν την κορυφή. Οι προσπάθειες ανάκτησης απέτυχαν, και το σώμα της καλύφθηκε από το χιόνι.
Οι σωροί αυτοί δεν αποτελούν απλώς θλιβερά μνημεία· είναι σταθερή υπενθύμιση των κινδύνων του Έβερεστ. Το ύψος, η έλλειψη οξυγόνου, οι ακραίες καιρικές συνθήκες και ο συνωστισμός στη Ζώνη Θανάτου καθιστούν την κορυφή επικίνδυνη ακόμα και για έμπειρους αναρριχητές.
Καθώς οι αποστολές συνεχίζονται, το Έβερεστ παραμένει ένας τόπος που απαιτεί σεβασμό και συνειδητή προετοιμασία. Κάθε αναρριχητής που πλησιάζει στην κορυφή περνάει δίπλα σε αυτούς που δεν επέστρεψαν, υπενθυμίζοντας ότι η κατάκτηση της κορυφής δεν είναι ποτέ χωρίς κίνδυνο.
