Η γυναίκα ακουγόταν αποφασισμένη. «Είμαστε μια παρέα και θέλουμε να περπατήσουμε στα χιόνια», είπε σε οδηγό βουνού σε πρόσφατο τηλεφώνημα. Εκείνος ρώτησε εάν το είχαν ξανακάνει. Της εξήγησε ότι χρειάζεται προηγουμένως εκπαίδευση ώστε να αποκτήσουν εξοικείωση, δεν μπορούν να εκτεθούν στο χιονισμένο ορεινό πεδίο με κλίσεις χωρίς στοιχειώδη προετοιμασία.
Η ενδιαφερόμενη ξεκαθάρισε ότι δεν είχε εμπειρία, αλλά δεν έμοιαζε διατεθειμένη να αφιερώσει χρόνο σε εκμάθηση, βιαζόταν. «Θα βάλουμε καρφιά και θα πάμε», είπε, αγνοώντας ότι στην ορειβατική ορολογία τα καρφιά που προσαρμόζονται στις μπότες ονομάζονται «κραμπόν». Ο οδηγός δεν δέχτηκε να τους αναλάβει. Ηταν εμφανές από την προσέγγιση ότι η παρέα δεν λογάριαζε το ενδεχόμενο της πτώσης.
Κάθε τόσο ειδήσεις για ατυχήματα στα ελληνικά βουνά, ορισμένα εκ των οποίων θανατηφόρα, απασχολούν την επικαιρότητα. Τα περιστατικά δεν φαίνεται να έχουν πάντα κοινό παρονομαστή.
Διαφορετικός εξοπλισμός, άλλος βαθμός εξοικείωσης και εμπειρίας κάθε εμπλεκομένου, άλλες οι συνθήκες και οι αντιδράσεις. Αυτό που παρατηρούν, όμως, έμπειρα μέλη της ορειβατικής κοινότητας είναι ότι ειδικά μετά τον εγκλεισμό της πανδημίας όλο και περισσότερος κόσμος επιλέγει τις ορεινές δραστηριότητες. «Στατιστικά η πιθανότητα να χαθεί, να χτυπήσει ή να πέσει κάποιος πλέον αυξάνεται», τονίζουν.
Ειδικά όταν ακόμη και σε ιδιαίτερα δημοφιλή σημεία, από την Πάρνηθα έως τον Ολυμπο, δεν τηρούνται συχνά τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.
