Τα 12 πράγματα που σου λέει ο πεζοπορικός σου σύντροφος (και τι πραγματικά σημαίνουν)

Η φύση στην χώρα μας είναι γεμάτη ομορφιά: άγρια βουνά, μονοπάτια μέσα στα έλατα, θέα στο Αιγαίο και… ατελείωτη ειρωνεία. Αν έχεις βγει έστω και μία φορά για πεζοπορία στα ελληνικά βουνά με παρέα, γνωρίζεις πολύ καλά ότι η γλώσσα των πεζοπόρων δεν είναι ποτέ κυριολεκτική. Από τις πλαγιές του Ολύμπου και της Πάρνηθας μέχρι τα φαράγγια της Κρήτης, οι ορειβάτες έχουν αναπτύξει τη δική τους κωδικοποιημένη διάλεκτο για να καλύψουν την κούραση, τη χασούρα και τον πανικό.

Όταν ξεκινάς μια διαδρομή, η πρώτη κλασική ατάκα που θα ακούσεις είναι το «φτάνουμε, λίγο έμεινε!», μια φράση που μεταφράζεται απευθείας σε «είμαστε ούτε στα μισά, αλλά στο λέω για να μη με παρατήσεις εδώ και γυρίσεις πίσω, επειδή μετά θα χαθώ κι εγώ». Αυτή η κορυφή που βλέπεις μπροστά σου δεν είναι η τελευταία, αλλά η πρώτη από μια ατελείωτη σειρά ψεύτικων κορυφών που δοκιμάζουν τα ψυχικά σου αποθέματα. Αντίστοιχα, όταν ο σύντροφός σου προτείνει «μια γρήγορη στάση για νερό», στην πραγματικότητα εννοεί ότι πεθαίνει, ότι η ψυχή του έχει εγκαταλείψει το σώμα, η προειδοποίηση είναι σαφής: μην τολμήσεις να καθίσεις κάτω, γιατί το «γρήγορο» πεντάλεπτο θα γίνει μισάωρο και τα πόδια σου θα γίνουν τσιμέντο.

Η ψυχολογική υποστήριξη στο βουνό κρύβει επίσης τις δικές της παγίδες. Όταν σου λένε «μια χαρά πας, μπράβο!», αυτό που σκέφτονται είναι ότι βρίσκεσαι σε τραγική φυσική κατάσταση, αλλά σε παρακαλούν να μην καταρρεύσεις γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να σε κουβαλήσουν. Το ακούς συνήθως τη στιγμή που είσαι διπλωμένος στα δύο, προσπαθώντας να μην βρίσεις τον «αθλητικό» της παρέας που ανεβαίνει την ανηφόρα λες και κάνει περίπατο στο Σύνταγμα. Καθώς η πορεία συνεχίζεται, είναι αναπόφευκτο να ακουστεί η φράση «εδώ γύρω πρέπει να είναι το μονοπάτι», η οποία αποτελεί την απόλυτη ομολογία ότι έχετε χαθεί ολοκληρωτικά, κοιτάζοντας ένα κινητό χωρίς σήμα ή ξεχασμένα κόκκινα σημάδια στα βράχια. Ετοιμάσου για δημιουργικό bushwhacking μέσα στα πουρνάρια, αποφεύγοντας αυστηρά να σχολιάσεις ποιος έφταιξε που προσπεράσατε τη διασταύρωση.

Οι καιρικές συνθήκες και οι «έξυπνες» ιδέες αποτελούν το επόμενο κεφάλαιο του πεζοπορικού δράματος. Όταν ακούσεις το καθησυχαστικό «καλούτσικος είναι ο καιρός, κρατάει ακόμα», να περιμένεις ότι σε ένα τέταρτο θα σε χτυπήσει πλευρικός άνεμος και βροχή που θα σε κάνει να απορείς γιατί δεν πήρες μαζί σου στολή κατάδυσης. Τα σύννεφα μαζεύονται απειλητικά, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ακόμα χειρότερα είναι τα νέα περί συντομογραφίας: το «ξέρω μια σύντομη διαδρομή» σημαίνει ότι θα περάσεις την επόμενη ώρα γρατζουνώντας τα πόδια σου σε αγριοπούρναρα, χάνοντας τα παπούτσια σου σε σαθρά εδάφη και αναρωτιέσαι γιατί άφησες το καθαρό, σηματοδοτημένο μονοπάτι.

Η ανάβαση συνοδεύεται πάντα από υποσχέσεις για το μέλλον, όπως το «η θέα από πάνω θα μας αποζημιώσει». Η αλήθεια είναι ότι ο σύντροφός σου δεν έχει την παραμικρή ιδέα αν η θέα αξίζει, αλλά ποντάρει στην αισιοδοξία επειδή γνωρίζει καλά πως, αν αποτύχει, τα πράγματα θα είναι δύσκολα στην επιστροφή. Επιπλέον, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να φτάσεις στα 1.800 μέτρα και να σε υποδεχτεί πυκνή ομίχλη που δεν αφήνει να φανεί τίποτα πέρα από ταξιδιωτική μελαγχολία. Το «καλύτερο κομμάτι της διαδρομής» που ακολουθεί συνήθως περιλαμβάνει μια απότομη σάρα ή ένα πέρασμα γκρεμού όπου κρατιέσαι από τους βράχους με τα δόντια, ενώ η προειδοποίηση «πρόσεχε πού πατάς εδώ» απλώς μεταθέτει την ευθύνη πάνω σου για την επικείμενη τούμπα που ο έτερος περιμένει με διακριτική ανυπομονησία.

Η πείνα και η ψευδαίσθηση της φύσης συμπληρώνουν το παζλ. Το «θα σταματήσουμε για φαγητό στην κορυφή» σημαίνει ότι το στομάχι σου θα διαμαρτύρεται για τις επόμενες δύο ώρες και ότι πρέπει να αρκεστείς σε τρία αμύγδαλα από την τσέπη σου μέχρι να φτάσετε στο τριγωνομετρικό κολωνάκι. Όταν δε ο συνοδός αρχίσει να δείχνει τα δέντρα φωνάζοντας «κοίτα εκεί ένα πουλί, νομίζω είναι σταυραετός!», να ξέρεις ότι μόλις είδε ένα απλό κοράκι και προσπαθεί απεγνωσμένα να σου αποσπάσει την προσοχή από τον κατήφορο ή την ανήφορη κόλαση.

Και κάπως έτσι, αφού η πεζοπορία τελειώσει και επιστρέψεις στο αυτοκίνητο με πιασμένη μέση, γρατζουνιές και βρεγμένες κάλτσες, θα ακουστεί η πιο μεγάλη αλήθεια του βουνού.

Το «πρέπει οπωσδήποτε να το ξανακάνουμε αυτό» σημαίνει βέβαια ότι δεν πρόκειται να ξαναπλησιάσεις βουνό ποτέ στη ζωή σου… τουλάχιστον μέχρι το επόμενο Σάββατο, οπότε μόλις κάτσεις στην ταβέρνα για τα καθιερωμένα παϊδάκια, θα αρχίσεις να σχεδιάζεις την επόμενη εξόρμηση.