Όταν το μονοπάτι μοιάζει ατελείωτο, θυμήσου γιατί ξεκίνησες
Για τις δύσκολες διαδρομές, τις μέρες που δεν έχουμε διάθεση ούτε να φορέσουμε τα ορειβατικά μας παπούτσια και την υπομονή που χρειάζεται για να φτάσουμε εκεί όπου θέλουμε.
Υπάρχουν μέρες στο βουνό που όλα μοιάζουν πιο δύσκολα απ’ όσο τα είχαμε φανταστεί. Η ανηφόρα δεν τελειώνει, η ανάσα βαραίνει, τα πόδια διαμαρτύρονται και η κορυφή που φαινόταν κοντά από την αφετηρία παραμένει πεισματικά μακριά. Εκείνες τις στιγμές, η σκέψη της επιστροφής μπορεί να μοιάζει πολύ πιο ελκυστική από τη συνέχιση της διαδρομής.
Κάπως έτσι συμβαίνει και έξω από το βουνό.
Υπάρχουν περίοδοι της ζωής που αισθανόμαστε πως έχουμε κολλήσει σε ένα σημείο από το οποίο θέλουμε απλώς να φύγουμε. Η καθημερινότητα μας κουράζει, οι άνθρωποι γύρω μας δεν μας καταλαβαίνουν πάντα και το μέλλον, όσο ελπιδοφόρο κι αν φαίνεται, μοιάζει να αργεί. Ξέρουμε ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα αλλάξουν, αλλά αυτό δεν κάνει απαραίτητα ευκολότερη τη σημερινή μέρα.
Η πεζοπορία δεν λύνει μαγικά αυτά τα προβλήματα. Μπορεί, όμως, να μας θυμίσει κάτι ουσιαστικό: δεν χρειάζεται να αγαπάμε κάθε βήμα για να συνεχίσουμε τη διαδρομή.
Δεν χρειάζεται να απολαμβάνεις κάθε ανηφόρα
Στην χώρα μας, από τις δασωμένες πλαγιές της Πίνδου μέχρι τα άνυδρα μονοπάτια των νησιών, η πεζοπορία μάς φέρνει αντιμέτωπους με εναλλαγές που δεν ελέγχουμε. Ο καιρός αλλάζει, το έδαφος δυσκολεύει, η ζέστη γίνεται πιεστική και η διαδρομή μπορεί να αποδειχθεί μεγαλύτερη από όσο υπολογίζαμε.
Δεν είναι κάθε εξόρμηση μια φωτογραφία με καθαρό ουρανό και χαμόγελα στην κορυφή. Μερικές φορές είναι βρεγμένες κάλτσες, ιδρώτας, λάσπη και η σιωπηλή επιθυμία να φτάσουμε επιτέλους στο καταφύγιο.
Κι όμως, αυτές οι διαδρομές έχουν τη δική τους αξία. Μας μαθαίνουν να ξεχωρίζουμε τη δυσκολία από την αποτυχία. Το ότι μια μέρα είναι απαιτητική δεν σημαίνει ότι κάναμε λάθος που ξεκινήσαμε. Ούτε ότι πρέπει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για κάθε ταλαιπωρία.
Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι δυσκολευόμαστε και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε, εφόσον οι συνθήκες είναι ασφαλείς και οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν.
Η κορυφή δεν είναι ο μόνος λόγος να βγεις έξω
Συχνά οργανώνουμε μια πεζοπορία γύρω από έναν συγκεκριμένο στόχο: την κορυφή, τον καταρράκτη, το ορεινό καταφύγιο ή το σημείο με την πανοραμική θέα. Όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν να υπάρχουν απλώς για να μας οδηγήσουν εκεί.
Αν, όμως, η διαδρομή γίνει αποκλειστικά ένα μέσο για να φτάσουμε στον προορισμό, κινδυνεύουμε να χάσουμε όσα συμβαίνουν στο ενδιάμεσο.
Ένα άνοιγμα στο δάσος αφήνει το φως να πέσει πάνω στα βράχια. Ο αέρας φέρνει τη μυρωδιά του θυμαριού από τη χαμηλή βλάστηση. Ένα πουλί ακούγεται από την απέναντι πλαγιά. Σε ένα χωριό, κάποιος γεμίζει το παγούρι μας με κρύο νερό από τη βρύση.
Δεν είναι μεγάλες στιγμές. Δεν αλλάζουν απαραίτητα την πορεία της ζωής μας. Μπορεί, όμως, να είναι ακριβώς ό,τι χρειαζόμαστε εκείνη την ημέρα.
Το ίδιο ισχύει και στις περιόδους που περιμένουμε μια αλλαγή. Δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά. Αρκεί να αφήνουμε λίγο χώρο για όσα εξακολουθούν να μας προσφέρουν χαρά, ακόμη κι όταν τα υπόλοιπα δεν πηγαίνουν όπως θα θέλαμε.
Η συντροφιά δεν είναι πολυτέλεια
Το βουνό μπορεί να προσφέρει μια σπάνια αίσθηση ελευθερίας, αλλά η μοναξιά δεν είναι πάντα αναζωογονητική. Μερικές φορές, αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο δεν είναι άλλη μία ώρα σιωπής, αλλά ένας άνθρωπος που θα περπατήσει δίπλα μας χωρίς να απαιτεί να είμαστε κεφάτοι.
Δεν χρειάζεται κάθε πεζοπορική παρέα να αποτελείται από ανθρώπους με την ίδια φυσική κατάσταση, τις ίδιες εμπειρίες ή τον ίδιο ενθουσιασμό. Χρειάζεται, όμως, να υπάρχει χώρος για διαφορετικούς ρυθμούς και ειλικρίνεια όταν κάποιος κουράζεται.
Ένας καλός συνοδοιπόρος δεν θα σε πιέσει να αποδείξεις κάτι. Θα καταλάβει πότε χρειάζεσαι διάλειμμα, θα σε περιμένει σε ένα κατάλληλο σημείο και θα θυμίσει ότι η κοινή εμπειρία αξίζει περισσότερο από το ποιος θα φτάσει πρώτος.
Και όταν δεν υπάρχει διαθέσιμη παρέα, μπορούμε να αναζητήσουμε άλλες μορφές σύνδεσης: μια τηλεφωνική συνομιλία μετά τη διαδρομή, μια συνάντηση με φίλους ή μια οργανωμένη πεζοπορία με ανθρώπους που μοιράζονται την αγάπη για τη φύση.
Το να ζητάμε συντροφιά δεν μειώνει την αυτονομία μας. Την κάνει πιο ανθρώπινη.
Φρόντισε τον εαυτό σου με όσα έχεις
Η αυτοφροντίδα συχνά παρουσιάζεται σαν κάτι που απαιτεί χρόνο, χρήματα ή μια οργανωμένη απόδραση. Στην πραγματικότητα, μπορεί να ξεκινήσει με πολύ απλούστερες κινήσεις.
Να επιλέξεις μια μικρότερη διαδρομή αντί να πιέσεις τον εαυτό σου για μια απαιτητική κορυφή. Να πάρεις μαζί σου το φαγητό που σου αρέσει. Να καθίσεις για λίγα λεπτά σε ένα ξέφωτο χωρίς να κοιτάζεις το ρολόι. Να επιστρέψεις νωρίτερα όταν η κούραση είναι μεγαλύτερη από την ευχαρίστηση.
Και, φυσικά, να σεβαστείς το σώμα σου όταν χρειάζεται ξεκούραση ή αποκατάσταση. Ένας τραυματισμός δεν είναι πρόκληση που πρέπει να νικήσεις με πείσμα. Η επιστροφή στη δραστηριότητα χρειάζεται να γίνεται σταδιακά και, όπου απαιτείται, με την καθοδήγηση ειδικού.
Δεν είναι κάθε μέρα κατάλληλη για μια μεγάλη πεζοπορία. Μπορεί, όμως, να είναι κατάλληλη για έναν περίπατο σε ένα κοντινό μονοπάτι, λίγη παρατήρηση της φύσης ή απλώς για την προετοιμασία της επόμενης εξόρμησης.
Η φροντίδα δεν βρίσκεται πάντα στην υπέρβαση. Μερικές φορές βρίσκεται στο να γνωρίζεις πότε να σταματήσεις.
Κάνε σήμερα κάτι για τον αυριανό σου εαυτό
Κάθε καλή πεζοπορία απαιτεί κάποια προετοιμασία. Ελέγχουμε τον καιρό, μελετάμε τη διαδρομή, φροντίζουμε τον εξοπλισμό μας και υπολογίζουμε τις ανάγκες μας σε νερό και τροφή. Δεν περιμένουμε να φτάσουμε στο πιο δύσκολο σημείο για να αναρωτηθούμε αν είμαστε έτοιμοι.
Με την ίδια λογική μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και μια απαιτητική περίοδο της ζωής μας.
Ίσως υπάρχει μια εκκρεμότητα που μπορούμε να τακτοποιήσουμε, μια συνήθεια που θα μας βοηθήσει αργότερα ή μια μικρή απόφαση που θα κάνει τις επόμενες εβδομάδες ευκολότερες. Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τα πάντα μέσα σε μία μέρα.
Μπορούμε να κάνουμε ένα μικρό βήμα που θα εκτιμήσουμε στο μέλλον: να οργανώσουμε καλύτερα τον χρόνο μας, να εξασφαλίσουμε λίγο χώρο για ξεκούραση ή να προγραμματίσουμε μια εξόρμηση που περιμένουμε καιρό.
Το σημαντικό είναι να μη μετατρέψουμε την αναμονή σε μια ατελείωτη αναβολή της ζωής. Το μέλλον αξίζει να το προετοιμάζουμε, αλλά και το παρόν αξίζει να το κατοικούμε.
Μην περιμένεις από την κορυφή να λύσει τα πάντα
Όταν μια διαδρομή είναι δύσκολη, είναι εύκολο να φανταστούμε ότι μόλις φτάσουμε στον προορισμό όλα θα γίνουν καλύτερα. Και πράγματι, η θέα από ψηλά μπορεί να μας ανταμείψει. Η αίσθηση ότι ολοκληρώσαμε κάτι απαιτητικό είναι συχνά πολύτιμη.
Ωστόσο, η κορυφή δεν εξαφανίζει την κούραση της ανάβασης ούτε εγγυάται ότι η κατάβαση θα είναι εύκολη. Κάθε νέο ξεκίνημα έχει τις δικές του προσαρμογές και τις δικές του δυσκολίες.
Το ίδιο συμβαίνει όταν περιμένουμε μια αλλαγή στη δουλειά, στις σπουδές, στις σχέσεις ή στον τρόπο ζωής μας. Μπορεί πράγματι να βρεθούμε σε καλύτερες συνθήκες. Μπορεί, όμως, να χρειαστούμε χρόνο για να νιώσουμε άνετα στη νέα πραγματικότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αλλαγή ήταν λάθος. Σημαίνει απλώς ότι η προσαρμογή αποτελεί μέρος της διαδρομής.
Δεν χρειάζεται να απαιτούμε από τον μελλοντικό μας εαυτό να είναι αμέσως πιο ευτυχισμένος, πιο δυνατός ή πιο σίγουρος. Αρκεί να του δώσουμε την ευκαιρία να φτάσει εκεί.
Ένα βήμα τη φορά
Ίσως το πιο χρήσιμο μάθημα της πεζοπορίας να μην είναι η επιμονή, αλλά η προσαρμογή. Να γνωρίζεις πότε συνεχίζεις, πότε αλλάζεις ρυθμό και πότε είναι προτιμότερο να επιστρέψεις. Να θυμάσαι τον προορισμό χωρίς να αγνοείς το έδαφος κάτω από τα πόδια σου.
Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο που μοιάζει ατελείωτη, δεν χρειάζεται να αγαπήσεις κάθε μέρα της. Δεν χρειάζεται να μετατρέψεις κάθε δυσκολία σε μάθημα ούτε να είσαι διαρκώς αισιόδοξος.
Χρειάζεται μόνο να βρεις τον επόμενο εφικτό σταθμό.
Μια μικρή βόλτα. Ένα τηλεφώνημα. Μια ήσυχη στιγμή στον ήλιο. Μια πρακτική κίνηση για το μέλλον. Ή, αν οι δυνάμεις σου έχουν εξαντληθεί, μια μέρα ξεκούρασης χωρίς ενοχές.
Το μονοπάτι μπορεί να είναι μακρύτερο απ’ όσο υπολόγιζες. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραμείνεις για πάντα στο ίδιο σημείο.
Και μέχρι να φτάσεις εκεί όπου θέλεις, υπάρχει ακόμη η διαδρομή που κάνεις σήμερα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι η αγαπημένη σου. Αρκεί να της δώσεις τον χρόνο, την προσοχή και τη φροντίδα που χρειάζεται ένα βήμα τη φορά.
