Είτε το πιστεύετε είτε όχι, μια έντονη συζήτηση έχει ξεσπάσει στους καλοκαιρινούς μήνες στους ορειβατικούς κύκλους σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να σχηματίζονται ουρές αναμονής στις κορυφές των βουνών.
Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο αρεσκόμαστε στην χώρα μας, αυτό είναι οι ατέλειωτες συζητήσεις γύρω από τις συνήθειες και τη συμπεριφορά μας στους δημόσιους χώρους. Αλλά το να περιμένει κανείς υπομονετικά στην ουρά στην κορυφή ενός βουνού;
Είναι πράγματι αυτή η νέα πραγματικότητα;
Όποιος έχει βρεθεί στην κορυφή του Μύτικα στον Όλυμπο μια ζεστή, ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα, γνωρίζει πολύ καλά την εικόνα. Το ψηλότερο σημείο της χώρας προσελκύει πλέον εκατοντάδες πεζοπόρους καθημερινά. Ανάμεσά τους βρίσκονται τόσο έμπειροι ορειβάτες όσο και λάτρεις της περιπέτειας που αποφάσισαν να επιχειρήσουν την ανάβαση επηρεασμένοι από εντυπωσιακές εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλοι είναι ασφαλώς ευπρόσδεκτοι, εφόσον αντιμετωπίζουν το βουνό με τον οφειλόμενο σεβασμό, όμως το παράπλευρο αποτέλεσμα αυτής της αθρόας προσέλευσης είναι ο σχηματισμός ουρών κοντά στο ψηλότερο σημείο, προκειμένου καθένας να βγάλει την αναμνηστική φωτογραφία.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν είναι εντελώς καινούργιο, αλλά πλέον λαμβάνει διαστάσεις στα social media. Βίντεο που κυκλοφορούν δείχνουν πεζοπόρους να προσπερνούν την ουρά απλώς για να αγγίξουν την κορυφή και να συνεχίσουν την πορεία τους, προκαλώντας συχνά τις έντονες αποδοκιμασίες όσων περιμένουν.
Στα επεισόδια αυτά, ορισμένοι προσπάθησαν ακόμη και να εμποδίσουν φυσικά όσους κινούνταν εκτός ουράς, πυροδοτώντας μια ευρύτερη διαμάχη.
Είναι όμως λογικό να γίνεται τόσος θόρυβος για ένα τέτοιο ζήτημα; Ασφαλώς και δεν υποστηρίζει κανείς την αταξία, ενώ είναι κατανοητή η ενόχληση των έμπειρων ορειβατών από τον συνωστισμό. Ωστόσο, η επαφή με τη φύση δεν πρέπει να περιλαμβάνει αποκλεισμούς. Όσοι επιθυμούν να φωτογραφηθούν και θεωρούν σωστό να περιμένουν στη σειρά, είναι ελεύθεροι να το πράξουν. Όμως μια βουνοκορφή δεν είναι ταμείο σε κατάστημα.
Όσοι πεζοπόροι θέλουν απλά να φτάσουν στο ψηλότερο σημείο και να συνεχίσουν την κατάβασή τους δεν θα έπρεπε να πιέζονται ή να επικρίνονται επειδή δεν περιμένουν δεκάδες φωτογραφικά στιγμιότυπα.
Επιπλέον, όπως γνωρίζει κάθε έμπειρος ορειβάτης, η κορυφή του Μύτικα είναι ένα από τα πιο εκτεθειμένα σημεία του βουνού. Η παραμονή εκεί ενέχει κινδύνους, καθώς οι καιρικές συνθήκες μεταβάλλονται ταχύτατα και η ακινησία αυξάνει την κόπωση και την έκθεση στα στοιχεία της φύσης. Ασφαλώς, στα απότομα και επικίνδυνα περάσματα προς την κορυφή, η προσεκτική κίνηση και η σειρά είναι ζήτημα ασφάλειας.
Αλλά στην ίδια την κορυφή, το ερώτημα παραμένει: χρειάζεται πράγματι να σταθούμε στο ακριβές σημείο για μια φωτογραφία ή μήπως η ουσία της ορειβασίας βρίσκεται στη συνολική διαδρομή και την εμπειρία;
Εν τέλει, η όλη διαμάχη μοιάζει υπερβολική. Για όσους επιλέγουν να περιμένουν στην ουρά, είναι δική τους απόφαση, αλλά δεν μπορούν να την επιβάλουν σε όσους απλώς ολοκληρώνουν την ανάβασή τους.
Και για όσους κινούνταν εκτός ουράς, η προσέγγιση της κορυφής μπορεί να γίνεται χωρίς προκλήσεις. Άλλωστε, για όσους επιζητούν την ηρεμία, τα βουνά μας προσφέρουν αμέτρητες εναλλακτικές διαδρομές μακριά από τον συνωστισμό.
