Ανακαλύπτοντας το Καταφύγιο της Λυκόστρατας στη Δεσκάτη Γρεβενών

Είναι ακόμα εφικτό να βγει κανείς πραγματικά «εκτός δικτύου» (off-grid) και να βρει καταφύγιο από την ψηφιακή εποχή; Η απάντηση είναι ένα θερμό «ναι», με λίγο προγραμματισμό, μια δόση τόλμης, το εντυπωσιακό ορεινό τοπίο των Καμβουνίων και ένα πέτρινο καταφύγιο στη μέση του πουθενά.

Το πρόβλημα με το να θέλεις να βγεις εκτός δικτύου είναι ότι το ίδιο το δίκτυο παλεύει σκληρά για να σε κρατήσει συνδεδεμένο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, βρίσκεται συνεχώς στην παλάμη σου. Αυτό το μικρό μαύρο παραλληλόγραμμο που σου δείχνει τον δρόμο της επιστροφής, παίζει το αγαπημένο σου τραγούδι, κάνει τα ψώνια σου και σου δίνει τη σύντομη απάντηση για τα πάντα.

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι μας αρέσει. Νιώθουμε σχεδόν «παράνομοι» ή υπερβολικά ανεύθυνοι όταν θέλουμε να αποσυνδεθούμε. «Κι αν με χρειαστεί η οικογένεια ή η δουλειά;», «Κι αν δεν μάθω τι συμβαίνει στον κόσμο;». Κι αν το κλείσω, το FOMO (ο φόβος μήπως χάσω κάτι) και ο καταιγισμός ειδοποιήσεων μόλις το ξανανοίξω θα με αγχώσουν. Καλύτερα να το αφήσω ανοιχτό, έτσι; Πινγκ.

Κι όμως. Θυμάσαι πώς ζούσαμε παλιά; Χωρίς να ξέρουμε τι γίνεται κάθε λεπτό, χωρίς να τσεκάρουμε συνεχώς οθόνες. Και ξέρεις κάτι; Ήταν υπέροχα.

Η ίδια η πεζοπορία μαζί με την παρέα είναι μια πράξη απελευθέρωσης. Ναι, μπορεί να χρησιμοποιείς το τηλέφωνο για GPS ή φωτογραφίες, αλλά στην ουσία, μια βόλτα στο βουνό είναι αποσύνδεση. Είναι ένα δώρο στον εαυτό σου και στους φίλους σου: χρόνος.

Τι γίνεται όμως αν θέλεις να παρατείνεις αυτόν τον χρόνο εκτός δικτύου; Για να το πετύχεις αυτό, πρέπει να πας στο Ορειβατικό Καταφύγιο της Λυκόστρατας στα Καμβούνια Γρεβενών.

Μπαίνοντας στο «Σκοτάδι»

Το να βρεις περιοχές χωρίς σήμα γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Αλλά στα ψηλά περάσματα των Καμβουνίων, ανάμεσα στη Δεσκάτη και τις γύρω κορυφές, η κάλυψη αρχίζει να εξασθενεί.

Εκεί βρίσκεται το καταφύγιο. Ένα ορεινό καταφύγιο είναι ο ορισμός του «off the grid». Χωρίς τηλεόραση, χωρίς δημόσιο δρόμο με άσφαλτο στην πόρτα σου, χωρίς Wi-Fi. Ουσιαστικά, μια πέτρινη «σκηνή» με τζάκι, κρυμμένη μέσα στη γαλήνη του δάσους.

Πριν ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι με την παρέα μου, ήμουν ένας εντελώς «πρωτάρης» στα ορεινά καταφύγια. Οπότε ιδού πώς είναι να το ζεις για πρώτη φορά και γιατί είναι το απόλυτο καταφύγιο για να «αποτοξινωθείς» από την οθόνη.

Πώς να οργανώσεις την πρώτη σου εξόρμηση στη Λυκόστρατα

Εξομολόγηση: Δεν είμαι ο κλασικός «σκληροτράχηλος» ορειβάτης. Μου αρέσουν οι ανέσεις. Γι' αυτό το λόγο, η μετάβαση από τον καναπέ και το Netflix στον ύπνο σε μια κουκέτα καταφυγίου, μίλια μακριά από τον πολιτισμό, είναι μεγάλο βήμα.(alert-success)

Απαιτεί να κουβαλήσεις πολύ περισσότερα από μια απλή κυριακάτικη βόλτα. Στο 50λιτρο σακίδιο μου είχα:

Υπνόσακο (sleeping bag) & υπόστρωμα
Φακό κεφαλής & εφεδρικές μπαταρίες
Φαγητό σε σακουλάκια, σνακ, νερό
Χαρτί υγείας & ζεστά ρούχα
Και μια σκηνή, σε περίπτωση που το καταφύγιο ήταν γεμάτο.

Το Καταφύγιο της Λυκόστρατας στα Καμβούνια (κοντά στη Δεσκάτη) είναι ιδανικό για να ξεκινήσεις. Η πρόσβαση μέσα από τα μονοπάτια είναι μαγευτική και η διαδρομή σε αποζημιώνει με πυκνά δάση, καθαρό αέρα και τη θέα της γύρω ορεινής περιοχής.

Περπατώντας προς το άγνωστο με την παρέα

Τα πρώτα 30 λεπτά πεζοπορίας με την παρέα, το μυαλό σου δεν είναι αμέσως «ένα με τη φύση». Είναι περισσότερο: «Έβαλα σίγουρα το φακό; Έκλεισα τον θερμοσίφωνα;».

Καθώς ανηφορίζουμε προς τη Λυκόστρατα, το σήμα στο κινητό αρχίζει να τρεμοπαίζει. Μια τελευταία ειδοποίηση σκάει στην οθόνη. Πατάω παρατεταμένα το κουμπί απενεργοποίησης. Το κινητό σβήνει.

Έχουμε ενημερώσει τις οικογένειές μας για το δρομολόγιο, έχουμε μαζί μας χάρτες και ο ένας την υποστήριξη του άλλου. Ο ρυθμός του περπατήματος σε παρασύρει: αστεία, κουβέντα, happy silence, και πάλι κουβέντα. Οι έγνοιες της καθημερινότητας δίνουν τη θέση τους σε μια απλότητα.

Όταν φτάνεις κοντά στο καταφύγιο, η αγωνία κορυφώνεται:

Θα είναι άλλος εκεί;
Μήπως είναι γεμάτο;

Φτάνοντας στη Λυκόστρατα, η πέτρινη σιλουέτα του καταφυγίου προβάλλει ανάμεσα στα δέντρα. Από την καμινάδα βγαίνει λίγος καπνός. Κάποιος είναι ήδη εδώ!

Μια νύχτα στο καταφύγιο με τον οικοδεσπότη μας, τον Χρήστο

Χτυπάω την πόρτα διστακτικά. Την πόρτα μάς ανοίγει χαμογελαστός ο οικοδεσπότης και ψυχή του καταφυγίου, ο Χρήστος Ρέντας. Η ανακούφιση είναι τεράστια υπάρχει χώρος και η ατμόσφαιρα είναι απίστευτα ζεστή και φιλόξενη.

Ο Χρήστος έχει φροντίσει ώστε το τζάκι να καίει γλυκά, προσφέροντας άμεση θαλπωρή μετά το περπάτημα στο κρύο. Ανάβουμε κεριά, απλώνουμε τα υποστρώματα και τους υπνόσακους στις ξύλινες κουκέτες. Ετοιμάζουμε τα ζεστά μας πιάτα στο καμινέτο, ενώ μοιραζόμαστε ιστορίες και τσάι γύρω από τη φωτιά.

Όσο νυχτώνει, η κουβέντα ρέει φυσικά με την παρέα και τον Χρήστο. Βγαίνουμε έξω να δούμε τον ουρανό. Χωρίς τη φωτορύπανση της πόλης, τα αστέρια πάνω από τα Καμβούνια φαίνονται πεντακάθαρα.

Το πιο σημαντικό: Ούτε μία φορά δεν ένιωσα την επιθυμία να ανοίξω το κινητό. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη, κανένα «επόμενο πράγμα» που έπρεπε να γίνει. Ο χρόνος απλά σταμάτησε.(alert-success)

Η επόμενη μέρα

Ο ύπνος στο βουνό δεν είναι πάντα ο πιο ξεκούραστος, αλλά το πρωινό ξύπνημα μαζί με την παρέα αποζημιώνει τα πάντα. Ο δροσερός βουνίσιος αέρας, ένας ζεστός καφές και η θέα της ανατολής πάνω από τις κορυφές μάς αναζωογονούν.

Μαζεύουμε τον εξοπλισμό μας, καθαρίζουμε τον χώρο, αποχαιρετάμε τον Χρήστο και αφήνουμε το καταφύγιο ακριβώς όπως το βρήκαμε ο χρυσός κανόνας των ορειβατών.

Επιστρέφοντας προς το αυτοκίνητο, ενεργοποιώ ξανά το τηλέφωνο. Γεμίζει αμέσως με ειδοποιήσεις. Αλλά αυτή τη φορά, νιώθω διαφορετικά. Διαβάζω ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό, προσπερνώ τα υπόλοιπα και το βάζω στο ντουλαπάκι.

Δεν είναι πλέον η προέκταση του χεριού μου. Είναι απλά μια συσκευή χωρίς καμία εξουσία πάνω μου.