Αν περνάτε αρκετό χρόνο στα μονοπάτια, σίγουρα θα έχετε ακούσει ιστορίες οριακής επιβίωσης ή μπορεί να έχετε ζήσει και οι ίδιοι μερικές. Ειδικά αυτή την εποχή του χρόνου, τα πράγματα δυσκολεύουν: τα μονοπάτια πιάνουν πάγο, η πυκνή ομίχλη προκαλεί απώλεια προσανατολισμού και η εκδήλωση χιονοστιβάδων αποτελεί υπαρκτή απειλή.

Παρακολουθώντας συχνά διαδικτυακές ομάδες και φόρουμ πεζοπορίας διαβάζω συχνά αναρτήσεις του τύπου: «Έκανα μεγάλο λάθος, αλλά δείτε τι έμαθα από αυτό». Πρόσφατα όμως, μια δημοσίευση με έκανε να σταματήσω το σκρολάρισμα.

Σε μια δημοφιλή πεζοπορική ομάδα, ένας πεζοπόρος περιέγραφε τη χειμερινή του ανάβαση σε ένα από τα ψηλά μας βουνά. Αρχικά είχε σκοπό να φτάσει μέχρι το καταφύγιο, αλλά όπως έγραψε: «με έφαγε η περιέργεια» και αποφάσισε να συνεχίσει μέχρι την κορυφή.

Το πρόβλημα;

Όχι μόνο ανέβηκε σε ένα απαιτητικό, παγωμένο μονοπάτι χωρίς κραμπόν,  ή τον κατάλληλο χειμερινό εξοπλισμό, αλλά το έκανε χωρίς τροφή και με ελάχιστο νερό. Παρότι ισχυρίστηκε ότι ήταν ψυχολογικά προετοιμασμένος να γυρίσει πίσω αν δυσκόλευαν τα πράγματα, περιέγραψε ότι σε κάποια σημεία χρησιμοποίησε κοφτερές πέτρες ως υποκατάστατο του πιολέ! Σε αυτό το σημείο, η γραμμή της ασφάλειας έχει ήδη ξεπεραστεί προ πολλού.

Τα περισσότερα σχόλια στην ανάρτηση ήταν επικριτικά. Κάποιοι σημείωσαν πολύ σωστά ότι ο πεζοπόρος στάθηκε εξαιρετικά τυχερός που η εξόρμηση αυτή δεν κατέληξε σε επιχείρηση διάσωσης. Η ανάρτηση αυτή ήρθε μάλιστα σε μια περίοδο που έχουν καταγραφεί αρκετά ατυχήματα στα βουνά, προκαλώντας έντονες συζητήσεις για την ανάγκη ενημέρωσης των πεζοπόρων.

Τα βουνά τον χειμώνα μεταμορφώνονται πλήρως. Η διαχείριση ρίσκου είναι απαραίτητη, και η εκπαίδευση του κοινού είτε από κοντά είτε διαδικτυακά μέσα από τα λάθη μας είναι ένας έγκυρος τρόπος πρόληψης.

Είναι όμως σωστό να δημοσιεύουμε μια πεζοπορία στην οποία φανερά αμελήσαμε τους κανόνες ασφαλείας και γλιτώσαμε τον κίνδυνο καθαρά από τύχη;

Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος σε τέτοιες αναρτήσεις, όπου κάποιος αφηγείται την «επιτυχημένη» ιστορία μιας επικίνδυνης διαδρομής χωρίς να καθιστά σαφές πού σφάλει. Ένας έμπειρος πεζοπόρος μπορεί να διαβάσει την ιστορία και να εντοπίσει αμέσως τα λάθη. Όμως, νεότεροι ή πιο ριψοκίνδυνοι πεζοπόροι ενδέχεται να εκλάβουν την ιστορία ως «πράσινο φως» για να επιχειρήσουν το ίδιο. «Αφού τα κατάφερε εκείνος, γιατί όχι κι εγώ;»

Δεν υπάρχει καμία προσωπική εμπάθεια απέναντι στον συγκεκριμένο πεζοπόρο. Δεν είναι ο μόνος απροετοίμαστος που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή και να επιστρέψει. Αυτή είναι και η ουσία: Στο διαδίκτυο ο καθένας έχει ένα βήμα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον ακολουθούμε τυφλά.

Οι άνθρωποι μαθαίνουμε παρατηρώντας τις συμπεριφορές των άλλων. Είναι πολύ πιο πιθανό να επαναλάβουμε μια συμπεριφορά όταν βλέπουμε ότι οδήγησε σε ένα θετικό αποτέλεσμα (όπως μια φωτογραφία στην κορυφή). Αν λοιπόν η φωτογραφία σας συνοδεύεται από έναν κρυφό κίνδυνο, σκεφτείτε το διπλά πριν πατήσετε «δημοσίευση». Η απροσεξία στα απαιτητικά βουνά δεν αξίζει κανένα "like" ή ψηφιακή επιβεβαίωση.

Αναρωτηθείτε απλά:

«Η ανάρτησή μου βοηθάει ή θέτει σε κίνδυνο;»

Ο πεζοπόρος έκλεισε την ανάρτησή του με μια σημείωση προς τους αναγνώστες να έχουν μαζί τους κραμπόν. Αυτή η εκ των υστέρων υποσημείωση δεν αναιρεί το λάθος της ανάρτησης. Ο καλύτερος τρόπος να δημοσιεύσεις μια επικίνδυνη αλλά τυχερή πεζοπορία είναι να αναδείξεις πρώτα όλα όσα έκανες λάθος και τους τρόπους με τους οποίους θα τα διορθώσεις την επόμενη φορά.

👍 Τέτοιες αναρτήσεις θα παίρνουν πάντα το δικό μου "like".