Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026, βρεθήκαμε για άλλη μια φορά στην καρδιά του Ολύμπου, σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα και επιβλητικά πεδία του βουνού των θεών. Ο στόχος μας ήταν η Ταρπήια Πέτρα, μια ενδιαφέρουσα αναρριχητική γραμμή που βρίσκεται στα αριστερά της γνωστής Κακόσκαλας.
Για μένα, η διαδρομή αυτή κουβαλά μια βαθιά συναισθηματική και ιστορική αξία, καθώς την ανοίξαμε πίσω στο 1997 μαζί με τον Μιχάλη Σελβιάδη. Πρόκειται για μια διαδρομή δύο σχοινιών, η οποία δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες και είναι εξοπλισμένη με ρελέ, προσφέροντας μια εξαιρετική και ομαλή αναρριχητική εμπειρία.
Στη σημερινή μας προσπάθεια, μοιράστηκα το σχοινί με εξαιρετικούς σχοινοσυντρόφους: τον Γρηγόρη Κουβράκη, τον Θεόδωρο Σαϊβανίδη. Η ανάβαση κύλησε όμορφα και συντονισμένα, επιβεβαιώνοντας τη γοητεία που εκπέμπει αυτό το σημείο του βουνού.
Όσον αφορά την κατάβαση, η εμπειρία δείχνει ότι ο καλύτερος και ασφαλέστερος τρόπος είναι η καταρρίχηση με ραπέλ κατευθείαν από τα ρελέ της διαδρομής. Η εναλλακτική επιλογή απαιτεί τη διάσχιση ολόκληρης της κορυφογραμμής και στη συνέχεια την κατάβαση από την πίσω πλευρά, ένα πεδίο που χαρακτηρίζεται από αρκετά σαθρά βράχια, πριν καταλήξει κανείς πίσω στην Κακόσκαλα.
Όπως συχνά συμβαίνει στον Όλυμπο, το βουνό μας υπενθύμισε τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του, καθώς ο καιρός «έκλεισε» προς το τέλος της προσπάθειάς μας. Παρ' όλα αυτά, η εξόρμηση ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία, αφήνοντάς μας γεμάτους όμορφες εικόνες, αναμνήσεις από το παρελθόν και την ικανοποίηση της συντροφικότητας στο βουνό.
