Η αύξηση των ανθρώπων που καταφεύγουν στα βουνά είναι μια θετική εξέλιξη, αλλά φέρνει στην επιφάνεια την ανάγκη για ουσιαστική περιβαλλοντική συνείδηση.
Στο κείμενό του, ο Μάριος Οικονόμου θίγει την έννοια της ορειβατικής παιδείας, υπενθυμίζοντάς μας ότι στη φύση είμαστε απλοί φιλοξενούμενοι και οφείλουμε να αφήνουμε πίσω μας μόνο τις πατημασιές μας.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανεβαίνουν στα βουνά. Και αυτό είναι όμορφο.
Η φύση είναι για όλους.
Όμως το βουνό δεν είναι φόντο για μια selfie, ούτε ένας χώρος όπου μπορούμε να αφήνουμε πίσω μας ό,τι δεν θέλουμε να κουβαλήσουμε στην επιστροφή.
Πλαστικά, μπουκάλια, συσκευασίες, χαρτιά… Όλα αυτά που «ξεχνιούνται» στο μονοπάτι δεν εξαφανίζονται. Παραμένουν εκεί και επιβαρύνουν έναν χώρο που δεν μας ανήκει.
Ίσως χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι πολύ απλό:
Δεν είμαστε ιδιοκτήτες του βουνού. Είμαστε επισκέπτες του.
Και ως επισκέπτες οφείλουμε να το σεβόμαστε.
Η ορειβατική παιδεία δεν είναι μόνο να ξέρεις να περπατάς σε ένα μονοπάτι, να χρησιμοποιείς σωστά τον εξοπλισμό σου ή να φτάνεις σε μια κορυφή.
Είναι να γνωρίζεις πώς να βρίσκεσαι στη φύση χωρίς να την πληγώνεις.
Να παίρνεις μαζί σου ό,τι έφερες.
Να μην καταστρέφεις.
Να μην αφήνεις σκουπίδια.
Να σέβεσαι τα ζώα, τα φυτά, τα μονοπάτια και τους ανθρώπους που θα έρθουν μετά από εσένα.
Γιατί το βουνό υπήρχε πριν από εμάς και θα υπάρχει και μετά από εμάς.
Και ίσως το μεγαλύτερο σημάδι σεβασμού είναι να φύγουμε χωρίς να έχει καταλάβει κανείς ότι περάσαμε.
Το μόνο αποτύπωμα που πρέπει να αφήνουμε στο βουνό είναι οι πατημασιές μας.
Ας αφήσουμε τις κορυφές καθαρές.
Ας αφήσουμε τα μονοπάτια ζωντανά.
Ας αφήσουμε τη φύση να παραμείνει φύση.
Το βουνό δεν χρειάζεται να μας θυμάται. Εμείς χρειάζεται να το θυμόμαστε.
