Η αναρρίχηση η ορειβασία υπό ένα άλλο πρίσμα .
Το βουνό είναι ένα περιβάλλον με αυξημένη και μεταβλητή επικινδυνότητα: ύψος, κίνδυνος πτώση, καιρός, κρύο, κόπωση, αποπροσανατολισμός, απομόνωση, έλλειψη άμεσης βοήθειας.
Ίσως ο σύγχρονος άνθρωπος, έχοντας απομακρυνθεί από πολλά φυσικά ερεθίσματα που επί χιλιάδες χρόνια ρύθμιζαν το νευρικό του σύστημα, αναζητά ορισμένα από αυτά τεχνητά:
Το βουνό, το ύψος, την ταχύτητα, το κρύο, την κόπωση, τον κίνδυνο, την ομάδα και την υπέρβαση.
Η εξέλιξη έχει διαμορφώσει στον ανθρώπινο εγκέφαλο και στο σώμα συστήματα για την ανίχνευση κινδύνου, την κινητοποίηση απέναντι στην απειλή, την αναζήτηση, τον προσανατολισμό, την κοινωνική συνεργασία και την υπέρβαση.
Αυτά τα συστήματα δεν εξαφανίστηκαν όταν ο άνθρωπος δημιούργησε ένα ασφαλέστερο τεχνητό περιβάλλον. Παραμένουν διαθέσιμα και μπορούν να ενεργοποιηθούν όταν βρεθεί το κατάλληλο περιβάλλον.
Γι' αυτό θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, μέσα σε ένα σχετικά ασφαλές περιβάλλον, αναζητά μερικές φορές ελεγχόμενα καταστάσεις που ενεργοποιούν πολύ παλιούς ψυχοσωματικούς μηχανισμούς: κίνδυνο, φόβο, προσπάθεια, ομάδα, υπέρβαση, προσανατολισμό, επιβίωση.
Και εδώ η αναρρίχηση αποκτά μια πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση: δεν είναι απλώς άθλημα· μπορεί να λειτουργεί ως σύγχρονο περιβάλλον έκφρασης πολύ παλαιότερων ανθρώπινων μηχανισμών..
Μήπως τελικά, χώροι στον εγκέφαλο που έχουν δημιουργηθεί στην προγεννητική περίοδο μέσω του DNA και την κληρονομικότητα αναζητούν το κατάλληλο περιβάλλον για να εκφραστούν. Να ξαναζήσουν τον κίνδυνο να στρεσαριστούν παλέψουν για την επιβίωση. Πιθανόν, μέσα από την ορειβασία και την αναρρίχηση να ενεργοποιούμε μηχανισμούς που εξελίχθηκαν μέσα σε εκείνη τη προϊστορική ζωή..
Για όλους εμάς, τους εραστές του βουνού, ίσως η πορεία μας προς αυτό να είναι κάτι βαθύτερο από μια απλή επιλογή. Ίσως να είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια νευροβιολογική αναζήτηση ενός περιβάλλοντος όπου μπορούν να εκφραστούν αρχαίοι μηχανισμοί.
Ο αναρριχητής βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχουν πραγματικά ερεθίσματα που μοιάζουν με εκείνα στα οποία εξελίχθηκαν οι μηχανισμοί μας:
Να ξανασυναντήσουν τον φόβο.
Να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο.
Να αισθανθούν την αβεβαιότητα.
Να κινητοποιήσουν το σώμα.
Να αγωνιστούν.
Να ξεπεράσουν ένα εμπόδιο.
Να επιστρέψουν στην ασφάλεια.
Ακολουθούμε, ίσως, τις πατημασιές των προϊστορικών ανθρώπων όχι μέσα στην ίδια άγρια πραγματικότητα, αλλά σε ένα πεδίο που εμείς έχουμε κάνει, όσο μπορούμε, ελεγχόμενο..
Μόνο που το βουνό δεν μας υποσχέθηκε ποτέ ότι θα παραμείνει πάντα ελεγχόμενο.
Ίσως το βουνό είναι ένας τόπος όπου κάτι πολύ παλιό μέσα μας ξυπνά.
Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται το μυστήριο.
"Όσο εμβαθύνεις σε μια ιδέα τοσο ισχυροποιείς την πεποίθησή σου αυτή"
