Η Χαμένη Ψυχή του Βουνού
Όταν η σιωπή της φύσης ανταλλάσσεται με την εφήμερη λάμψη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης
Λένε ότι η πεζοπορία αναπτύσσεται. Εγώ, από την άλλη πλευρά, νιώθω ότι πεθαίνει. Όχι επειδή υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι στα μονοπάτια, αλλά επειδή υπάρχουν όλο και λιγότεροι ορειβάτες και όλο και περισσότεροι influencers. Άνθρωποι που δεν σκαρφαλώνουν για να ζήσουν το βουνό, αλλά για να τους κάνει το βουνό διάσημους. Είναι κολλημένοι στα τηλέφωνά τους, όχι στον ορίζοντα. Η γωνία της φωτογραφίας έχει μεγαλύτερη σημασία για αυτούς από την κατάσταση του δάσους.
Παλαιότερα, οι διαδρομές μοιράζονταν με όσους έδειχναν σεβασμό. Σήμερα, τα μέρη αποκαλύπτονται για μια χούφτα "likes", χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες. Ένα μέρος που παρέμεινε ανέγγιχτο για χρόνια μπορεί να γεμίσει σκουπίδια, θόρυβο και καταστροφή μέσα σε λίγες εβδομάδες, όλα επειδή κάποιος ήθελε να γίνει viral.
«Το βουνό δεν χρειαζόταν ποτέ δημοσιότητα. Χρειαζόταν φύλακες. Η ορειβασία δεν ήταν ένας διαγωνισμός για να δεις ποιος έφτασε πρώτος ή ποιος είχε το καλύτερο drone.»
Αφορούσε το να μάθεις να περπατάς με ταπεινότητα, να προσέχεις τους συντρόφους σου, να σέβεσαι τα μονοπάτια, να παίρνεις μαζί σου τα σκουπίδια σου και να κατανοείς ότι υπάρχουν μέρη των οποίων η πραγματική αξία έγκειται στο να παραμένεις σιωπηλός.
Δεν είναι όλοι όσοι φορούν μπότες ορειβάτες. Κάποιοι είναι απλώς τουρίστες με ακριβό εξοπλισμό. Ένας ορειβάτης αφήνει ίχνη στις καρδιές όσων περπατούν δίπλα του, όχι σημάδια στη φύση. Ελπίζω να έρθει η μέρα που θα επιδεικνύουμε λιγότερο τις φωτογραφίες μας και περισσότερο τον σεβασμό που έχουμε για τα βουνά.
Γιατί αν συνεχίσουμε να ανταλλάσσουμε τη διατήρηση με την viralitat, μια μέρα θα έχουμε χιλιάδες αναρτήσεις... και πολύ λίγα βουνά που αξίζει να δούμε ακόμα.
