Ασφάλεια στα Μονοπάτια: Ο Αθόρυβος Ρόλος των Εθελοντών και η Ευθύνη της Πολιτείας
Η πεζοπορία στα ελληνικά βουνά προσφέρει μοναδικές εμπειρίες, αλλά η επαφή με τη φύση ενέχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου. Ένα πρόσφατο περιστατικό σε ορεινή περιοχή της χώρας φέρνει στο προσκήνιο μια αλήθεια που συχνά λησμονούμε: η ασφάλεια στα μονοπάτια δεν είναι αυτοματοποιημένη πολυτέλεια, αλλά το αποτέλεσμα ενός αθόρυβου δικτύου ανθρώπων, ετοιμότητας και τοπικής αλληλεγγύης.
Όταν δύο ξένες πεζοπόροι έχασαν τον προσανατολισμό τους σε δασική περιοχή παρότι ακολουθούσαν υφιστάμενη σηματοδοτημένη διαδρομή η κινητοποίηση υπήρξε ακαριαία. Με την πρώτη ειδοποίηση από τους διοργανωτές της δραστηριότητας, η τοπική εθελοντική ομάδα διάσωσης ενεργοποιήθηκε αμέσως. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο συγκεντρώθηκαν οι απαραίτητες πληροφορίες και ξεκίνησε η επιχειρησιακή προετοιμασία με υποδειγματική ψυχραιμία, γνώση και επαγγελματισμό.
Το πλέον ενδεικτικό του ήθους αυτών των ανθρώπων είναι πως, παρά την προσφορά του προσωπικού τους χρόνου, των πόρων και της εκπαίδευσής τους χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα, αρνήθηκαν ακόμα και την ονομαστική τους προβολή. Παράλληλα, η αμεσότητα με την οποία κινητοποιήθηκαν οι κάτοικοι της τοπικής κοινωνίας απέδειξε ότι στην ελληνική περιφέρεια οι ανθρώπινες συνδέσεις παραμένουν ζωντανές και αποτελεσματικές.
"Για όσους δραστηριοποιούνται στον ορεινό τουρισμό και οδηγούν καθημερινά επισκέπτες στα μονοπάτια της επικράτειας, η ύπαρξη αξιόπιστων μηχανισμών διάσωσης αποτελεί θεμέλιο λίθο."
Μέχρι πότε ο εθελοντισμός θα καλύπτει τα κενά;
Η επιτυχής αυτή έκβαση φέρνει στην επιφάνεια ένα ευρύτερο και ουσιαστικό ερώτημα: μέχρι πότε ο εθελοντισμός θα καλείται να καλύπτει τα κενά του κρατικού μηχανισμού;
Είναι εξαιρετικά παρήγορο να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν εθελοντικές ομάδες τέτοιου επιπέδου. Δεν πρέπει όμως να θεωρούμε αυτονόητο ότι οι εθελοντές θα σηκώνουν διαρκώς το βάρος που δημιουργεί η υποστελέχωση των επίσημων φορέων, ιδιαίτερα κατά την αιχμή της τουριστικής περιόδου. Σε μια χώρα που επενδύει σημαντικά δημόσια κονδύλια σε δράσεις προβολής και δημόσιες σχέσεις αμφισβητήσιμης προτεραιότητας, είναι εύλογο να απαιτείται η κατεύθυνση ουσιαστικών πόρων στη θωράκιση, τη στελέχωση και τον εξοπλισμό των κρατικών δομών πολιτικής προστασίας.
Η ουσιαστική ανάπτυξη της πεζοπορίας στην Χώρα μας προϋποθέτει σεβασμό στον ορεινό όγκο και έμπρακτη μέριμνα για όσους τον διασχίζουν. Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει στους εθελοντές διασώστες και στις τοπικές κοινωνίες που αγρυπνούν, μαζί με την προσδοκία η πολιτεία να σταθεί τελικά στο ύψος των δικών της ευθυνών.
