Αποστολή στην Κορυφή των Θεών: Όταν η Αγάπη για το Βουνό Περνάει από Γενιά σε Γενιά
Του Παναγιώτη Παλιούρα
Όταν ο εγγονός μου εξέφρασε την επιθυμία να ανέβει μαζί μου στην κορυφή της Ελλάδας, στον επιβλητικό Όλυμπο, η απάντηση δεν γινόταν να είναι άλλη από ένα ακαριαίο και γεμάτο υπερηφάνεια «ναι». Η μετάδοση του πάθους για την πεζοπορία και τη φύση στη νέα γενιά είναι ίσως το ομορφότερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας παππούς.
Η περιπέτειά μας ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου 2026, με προορισμό το καταφύγιο Χρηστάκη. Με την άφιξή μας στον χώρο, το πρώτο μας μέλημα ήταν το στήσιμο της σκηνής. Εκεί ξεκίνησε και το πρώτο ουσιαστικό μάθημα βουνού, καθώς ο εγγονός μου συντονίστηκε αμέσως, βοηθώντας ενεργά και ακολουθώντας τις οδηγίες για το πώς στήνουμε μια ασφαλή κατασκήνωση στο υψόμετρο, κατανοώντας στην πράξη τη σημασία της συνεργασίας και της ουσιαστικής επαφής με τη φύση.
«Φτάνοντας στην κορυφή, η συγκίνηση κορυφώθηκε: με ένα τεράστιο χαμόγελο χαράς και περηφάνιας, έβγαλε την ελληνική σημαία από το σακίδιο και άρχισε να την ανεμίζει στον αέρα του Ολύμπου.»
Η ημέρα της μεγάλης ανάβασης, η 15η Αυγούστου, μας βρήκε από νωρίς στο πόδι. Αφού ετοιμάσαμε και απολαύσαμε ένα ζεστό παραδοσιακό τσάι του βουνού για να πάρουμε ενέργεια, ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το Σκολιό, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της χώρας μετά τον Μύτικα. Οι καιρικές συνθήκες απαιτούσαν εγρήγορση, καθώς η πυκνή ομίχλη και οι ισχυρές ριπές ανέμου δοκίμαζαν τις αντοχές και τη συγκέντρωσή μας κατά διαστήματα. Αφού ασφαλιστήκαμε προσεκτικά με τον απαραίτητο εξοπλισμό μας, ξεκινήσαμε να περνάμε την Κακόσκαλα με κατεύθυνση την κορυφή.
Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, ο εγγονός μου αποδείχθηκε πραγματικά ατρόμητος και δυνατός. Χωρίς ίχνος δισταγμού, περίμενε καρτερικά τη μεγάλη στιγμή που θα πατούσαμε στο ψηλότερο σημείο. Φτάνοντας τελικά στην κορυφή, η συγκίνηση κορυφώθηκε: με ένα τεράστιο χαμόγελο χαράς και περηφάνιας, έβγαλε την ελληνική σημαία από το σακίδιο και άρχισε να την ανεμίζει στον αέρα του Ολύμπου. Αν και η πυκνή ομίχλη επέμεινε μέχρι τέλους και δεν μας έκανε τη χάρη να απολαύσουμε την απέραντη θέα από ψηλά, δεν πτοηθήκαμε καθόλου. Αντίθετα, η φύση μας άφησε μια ανοιχτή εκκρεμότητα μια τέλεια αφορμή για να ετοιμάσουμε σύντομα την επόμενη εξόρμησή μας!
