Θέλω να εξηγήσω, για όσους ίσως αναρωτήθηκαν, γιατί επέλεξα να μιλήσω δημόσια για τον ακρωτηριασμό μου, μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και την εφημερίδα.
Δεν ήταν κάτι εύκολο για μένα, ούτε κάτι που έκανα για να προκαλέσω εντυπώσεις. Ήταν, πάνω απ’ όλα, ένας τρόπος να ενημερωθούν μαζικά οι άνθρωποι γύρω μου για μια πραγματικότητα που πλέον είναι μέρος της ζωής μου.
Η κατάσταση είναι αυτή που είναι και, δυστυχώς, είναι αμετάκλητη. Αυτό που όμως μπορώ να επιλέξω είναι ο τρόπος με τον οποίο θα τη διαχειριστώ και ο τρόπος με τον οποίο θα ενημερώνω τους ανθρώπους που θα με συναντούν από εδώ και πέρα.
Ήταν πολύ κουραστικό, ενοχλητικό και κυρίως ψυχοφθόρο να χρειάζεται κάθε φορά που κάποιος με ρωτούσε «τι έχεις;» ή «τι σου συνέβη;», να πρέπει να ξαναλέω από την αρχή μια τόσο δύσκολη και προσωπική ιστορία. Κάθε φορά ήταν σαν να ξαναγυρίζω στο ίδιο σημείο.
Γι’ αυτό επέλεξα τη μαζική ενημέρωση. Όχι για να κερδίσω την προσοχή, αλλά για να μη χρειάζεται πλέον να εξηγώ συνεχώς τον εαυτό μου και την κατάστασή μου.
Θέλω, όταν κάποιος με βλέπει, να ξέρει. Να γνωρίζει τι μου έχει συμβεί, ώστε να μπορεί να με αντιμετωπίσει με φυσικότητα, σεβασμό και χωρίς αμηχανία ή περιττές ερωτήσεις.
Δεν ζητώ λύπηση. Ζητώ κατανόηση και, πάνω απ’ όλα, να μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να δίνω την ίδια εξήγηση.
Αυτή είναι πλέον η πραγματικότητά μου. Και αφού δεν μπορώ να την αλλάξω, επιλέγω τουλάχιστον να την αντιμετωπίσω με τον δικό μου τρόπο.
ΥΓ Τόσα χρόνια κανείς δεν πρόσεξε τα δάχτυλα μου ξέρω πως το ίδιο θα συμβαίνει και από εδώ κ πέρα 
