Tο καρφί ως "χειραψία" ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών εποχών.

 

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στο βουνό που ο χρόνος μοιάζει να σταματά, και η ίδια η πέτρα παύει να είναι απλώς ένα άψυχο πέρασμα. Γίνεται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

 

Στο κείμενο που ακολουθεί, ο Ζαφείρης Τρόμπακας είναι γνωστός εθελοντής ορειβάτης και διασώστης, επί χρόνια διευθυντής εκπαίδευσης της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης μοιράζεται μια βαθιά βιωματική σκέψη που γεννήθηκε σε μια διαδρομή στο Στεφάνι. 

 

Μια κατάθεση ψυχής για το πώς ένα σκουριασμένο καρφί στον βράχο μετατρέπεται σε μια σιωπηλή, διαχρονική χειραψία ανάμεσα στις γενιές των αναρριχητών...

 

Σκαρφαλώνοντας προχθές στο Στεφάνι ξαναβρήκα ένα καρφί που είχα συναντήσει όταν είχα πρωτο σκαρφάλωσει αυτή την αναρριχητική διαδρομή, το 1982. Σαράντα τέσσερα χρόνια είχαν περάσει, κι όμως εκείνο βρισκόταν ακόμη εκεί: γερασμένο από τον χρόνο, είναι πάνω από 60 χρονών, αλλά ακλόνητο στη θέση του, περιμένοντας σιωπηλά να εμπιστευτεί κάποιος άλλος τη ζωή του πάνω του, όπως είχα κάνει κι εγώ τότε.

 

Σαν αστραπή πέρασαν από το μυαλό μου πολλές σκέψεις, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ με όσους αγαπούν το βουνό. Άλλωστε, η επαναλαμβανόμενη εμπειρία της ορειβασίας γεννά συχνά τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα.

 

Κάθε παλιό καρφί στον βράχο είναι μια χειραψία που περιμένει δεκαετίες. Το αγγίζεις και, έστω για μια στιγμή, συναντάς εκείνον που το κάρφωσε. Δεν ανταλλάσσετε λέξεις· σας ενώνει μόνο ο βράχος, το ύψος και το ίδιο ανήσυχο όνειρο.

 

 

Το καρφί είναι μια χειραψία που διαρκεί περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι αναρριχητές διαφορετικών γενεών συστήνονται ο ένας στον άλλον χωρίς να έχουν ποτέ συναντηθεί.

 

Ίσως αυτό να σημαίνει ότι το βουνό δεν ενώνει μόνο ανθρώπους στον χώρο, αλλά και στον χρόνο. Κάθε παλιό καρφί, κάθε φθαρμένη λαβή, γίνεται μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωρίστηκαν ποτέ, αλλά μοιράστηκαν την ίδια ορθοπλαγιά και το ίδιο όνειρο. Αρκεί να αφήσεις τη σκέψη να σταθεί για μια στιγμή πάνω στον βράχο.

 

Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα βαθύτερα γνωρίσματα της αναρρίχησης: ο βράχος διατηρεί τα ίχνη των προηγούμενων γενεών και επιτρέπει στους νεότερους να αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος μιας αδιάκοπης ανθρώπινης αλυσίδας.

 

Κάθε πέρασμα δεν είναι μόνο μια προσωπική υπέρβαση· είναι μια σιωπηλή συνάντηση με όλους εκείνους που πέρασαν πριν από εμάς: με εκείνον που κάρφωσε το καρφί στον βράχο και με όσους αργότερα εμπιστεύθηκαν τη ζωή τους σε αυτό. Και στα χρόνια που περνάνε, άλλοι αναρριχητές άνθρωποι που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ, θα ακολουθήσουν το ίδιο πέρασμα. 

 

Θα σκαρφαλώσουν στην ίδια ορθοπλαγιά και θα αγγίξουν το ίδιο καρφί και χωρίς να το γνωρίζουν, θα ανταλλάξουμε μαζί τους μια χειραψία που θα έχει διαρκέσει δεκαετίες. 

 

«θα μας σφίξουν το χέρι μέσα από τον χρόνο»