Η πεζοπορία στα βουνά δεν είναι απλά ένα χόμπι είναι τρόπος ζωής. Αναλύουμε τη ζωή στο μονοπάτι με όλες τις χαρές, τα απρόοπτα και τις επικίνδυνες συνήθειες που αναπτύσσουμε όταν νιώθουμε… υπερβολικά άνετα.
Από την Υπερβολική Προετοιμασία στον «Αυτόματο Πιλότο»
Όταν συγκρίνω τον τρόπο που ετοιμάζομαι τώρα για μια πολυήμερη διαδρομή με τον τρόπο που ξεκίνησα, η διαφορά είναι τεράστια.
Πριν από το πρώτο μου διήμερο στην Πίνδο, είχα γράψει αναλυτικές λίστες εξοπλισμού σε τετράδιο. Κοιτούσα δύο διαφορετικά αντιανεμικά jackets λες και θα σηκώνονταν μόνα τους να μου πουν ποιο να διαλέξω. Έπαιρνα μαζί μου ολόκληρο κιτ καθαρισμού φίλτρου για μια απλή διανυκτέρευση, συν δύο επιπλέον αλλαξιές ρούχων. Είχα μαζί μου μπάρες και φαγητό για να θρέψω μια ολόκληρη ομάδα, δύο παγούρια κι έναν ασκό νερού. Ήταν… υπερβολή.
Ναι, κουβαλούσα τα πάντα, αλλά το θέμα δεν ήταν μόνο το βάρος. Τότε, προσπαθούσα να αναπληρώσω την έλλειψη εμπειρίας με εξαντλητικό σχεδιασμό:
- Υπολόγιζα με ακρίβεια τα χιλιόμετρα και τις υψομετρικές κάθε ώρας.
- Έκλεινα καταλύματα και καταφύγια εβδομάδες πριν.
- Έψαχνα μανιωδώς πού έχει στάσεις ΚΤΕΛ ή τοπικά ταξί κοντά στις εξόδους των φαραγγιών.
Ένιωθα νέα και ευάλωτη στο βουνό, και το να γνωρίζω τι με περίμενε στην επόμενη στάση με ηρεμούσε. Όσο λιγότερα αφήνεις στην τύχη, τόσο λιγότερο τρομακτική φαίνεται η διαδρομή.
Το Σημείο Καμπής: Όταν η Εμπειρία Φέρνει Επαναπαυση
Σήμερα, το σύστημά μου είναι οργανωμένο. Δεν κουβαλάω περιττά πράγματα και ξέρω ακριβώς τι χρειάζομαι ανάλογα με τον καιρό. Όμως, τα λάθη που κάνω τώρα είναι εντελώς διαφορετικού τύπου.
Όσο περισσότερο περπατάς στα βουνά, τόσο λιγότερο ανεξερεύνητη σου φαίνεται η φύση. Ξέρεις τι μπορείς να παραλείψεις και νιώθεις άνετα κουβαλώντας λιγότερα. Αλλά μετά φτάνεις στο επικίνδυνο σημείο: συνηθίζεις τόσο πολύ, που μπαίνεις σε αυτόματο πιλότο και αρχίζεις να παραβλέπεις τα βασικά.
Έμαθα αυτό το μάθημα με τον σκληρό τρόπο διασχίζοντας το Menalon Trail στην Πελοπόννησο. Ήμουν πολύ χαλαρή με τον προγραμματισμό των στάσεων. Δεν είχα σκοπό να μείνω εκτός προγράμματος, αλλά φτάνοντας σε ένα ορεινό χωριό μετά από ώρες βροχής, ήθελα απεγνωσμένα ένα ζεστό ντους κι ένα καλό πιάτο φαγητό.
Όταν όμως έφτασα, όλοι οι ξενώνες ήταν γεμάτοι. Όλοι. Παρακολουθούσα τους άλλους πεζοπόρους να πηγαίνουν στα δωμάτιά τους κι εγώ έμεινα να κάθομαι στο υπόστεγο της πλατείας, φορτίζοντας το κινητό μου από μια εξωτερική πρίζα, νιώθοντας ράκος για την έλλειψη προγραμματισμού. Η εμπειρία μου με είχε κάνει να πιστεύω ότι «θα το βρω στην πορεία». Αυτή τη φορά, όμως, το πλήρωσα.
Μικρές Παραλείψεις, Μεγάλα Μπερδέματα
1. Η παγίδα της τεχνολογίας: Πριν από μια διαδρομή στον Όλυμπο, αγόρασα ένα νέο powerbank κι ένα καλώδιο USB-C. Όταν το τηλέφωνό μου έφτασε στο 9% (και το χρειαζόμουν για την πλοήγηση GPS), σύνδεσα το καλώδιο. Τίποτα. Κοίταξα προσεκτικά τα ψιλά γράμματα στη θύρα: Input only (θύρα μόνο για τη φόρτιση του ίδιου του powerbank!). Αν δεν είχα επαναπαυτεί, θα το είχα δοκιμάσει στο σπίτι.
2. Η επικίνδυνη οικειότητα: Σε μια στάση για νερό σε μια πηγή που χρησιμοποιούσαν και κοπάδια ζώων, ένας συν-πεζοπόρος ήπιε κατά λάθος μια μεγάλη γουλιά από το παγούρι με το ανεπεξέργαστο νερό, μπερδεύοντάς το με το φιλτραρισμένο επειδή είχε δύο ολοίδια μπουκάλια.
Όταν οι συνέπειες της απροσεξίας είναι προφανώς θανατηφόρες (όπως στην αναρρίχηση ή τη χειμερινή αναβασή), είμαστε απόλυτα συγκεντρωμένοι. Στην απλή πεζοπορία όμως, είναι εύκολο να χαλαρώσεις υπερβολικά. Μόνο που στο βουνό δεν υπάρχει το "συρτάρι του σπιτιού" για να βρεις εναλλακτική.
Τι Πρέπει να Ελέγχεις ΠΑΝΤΑ (Checklist)
Δεν χρειάζεται να επιστρέψεις στο υπερβολικό βάρος ή στον ψυχαναγκαστικό σχεδιασμό. Αρκεί ένας γρήγορος έλεγχος πριν κλείσεις το φερμουάρ του σακιδίου:
Όλα αυτά φαίνονται αυτονόητα. Όμως, όσο πιο έμπειρος γίνεσαι, τόσο πιο συχνά πρέπει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου: Στο βουνό, η αυτοπεποίθηση δεν αντικαθιστά τον βασικό έλεγχο.
