Τα βουνά δεν είναι απλώς όγκοι από πέτρα, χιόνι και πάγο. Είναι οι άνθρωποι που τα περπάτησαν, τα όνειρα που υφάνθηκαν στις κορφές τους και οι μνήμες που ρίζωσαν για πάντα στις απόκρημνες ορθοπλαγιές τους.
Στο βιωματικό αυτό χρονικό, ο ορειβάτης Γιώργος Καστανίδης καταθέτει μια συγκινητική αφήγηση για τη διάνοιξη της αναρριχητικής διαδρομής «Γιάννης Κινατίδης» στη βορειοανατολική πλευρά του Μύτικα στον Όλυμπο. Αυτό που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2002 ως μια ανέμελη αναζήτηση ελευθερίας στους βράχους, μετατράπηκε μετά την τραγική απώλεια του φίλου και σχοινοσύντροφου Γιάννη Κινατίδη στα Ιμαλάια σε έναν ανεξίτηλο φόρο τιμής και μνήμης.
Είκοσι χρόνια μετά, η αφήγηση αυτή ξεπερνά τα στενά όρια μιας περιγραφής. Είναι ένας ύμνος στη συντροφικότητα, μια σιωπηλή συνομιλία με την απώλεια και μια υπενθύμιση πως οι αληθινές διαδρομές της ζωής χαράσσονται πάνω απ' όλα μέσα στις καρδιές μας.
«Γιάννης Κινατίδης»
22.07.2004
Ο «Γιάννης Κινατίδης» ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2002, όταν ακόμα εκείνος ζούσε και βασίλευε, την περίοδο που όλοι οι φίλοι της αναρρίχησης των ορειβατικών συλλόγων Θεσσαλονίκης σκαρφαλώναμε μαζί. Όμορφα χρόνια, ονειρικά θα έλεγα. Εποχή που γευόμασταν τις μεγάλες κλασικές των ελληνικών βουνών, ανοίγοντας νέες σε ορθοπλαγιές παρθένες, κατασκηνώνοντας σε απομονωμένες και άγριες τοποθεσίες, διηγώντας ιστορίες μέχρι αργά τα μεσάνυχτα γύρω από μια φωτιά, με χέρια να καίνε από το σκαρφάλωμα της ημέρας και την ψυχή μας ελεύθερη.
Ο «Γιάννης Κινατίδης» πρωτοξεκίνησε τον Ιούνιο του 2002 με τον Απόστολο Δώρη και έφτασε μέχρι το διάζωμα με τον Γιώργο Τσιάτσιαρη την ίδια περίοδο, όπου την αφήσαμε λόγω των άστατων καιρικών συνθηκών, φιξάροντας τα κόκκινα τσέχικα σχοινιά μου με σκοπό να επιστρέψουμε σύντομα να την ολοκληρώσουμε. Το όνομα που είχα αποφασίσει να της δώσω ήτανε «Εαρινή συμφωνία» εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα του Γ.Ρίτσου. Όμως τα πράγματα δεν έγιναν όπως επιθυμούσα και τα σχοινιά μείνανε εκτεθειμένα δυο χειμώνες να με περιμένουν και το Γιάννη να έχει πέσει στα Ιμαλάια, σε μια μεγάλη βόρεια ορθοπλαγιά, εξήμισι χιλιάδων μέτρων περίπου, την ίδια εποχή που μια άλλη ελληνική αποστολή πάτησε για πρώτη φορά, την ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Έβερεστ. Μια περίοδος για την Ελληνική ορειβασία μεγάλης χαράς αλλά και μεγάλου αντίστοιχα θρήνου.
Μετά από σκέψη και έντονο συναισθηματισμό, αποφάσισα να δώσω στην μέχρι στιγμής ημιτελή διαδρομή μου, το όνομα του Γιάννη. Έτσι, αποφασισμένος και έτοιμος για μια ακόμη φορά, επέστρεψα με τον συνονόματο και πολύ συμπαθή Γιώργο Αλιφέρη από την Αθήνα, τον Ιούλιο του 2004, όπου μετά από δυο μέρες σκληρής δουλειάς, η διαδρομή βγήκε στο σημαιάκι της ψηλότερης κορυφής του Ολύμπου, το Μύτικα, στα 2919μ.
Η ψυχή μου γαλήνεψε, καθώς ο στόχος ζωής που φάνταζε να γλιστράει μέσα από τα χέρια μου, επιτέλους ολοκληρώθηκε. Η μέρα μας βρήκε αργά το απόγευμα στη κορυφή μόνους. Ένα γλυκό αεράκι έφτανε στα πρόσωπά μας από το πέλαγος, όλο αλμύρα, κάνοντας τα μάτια να καίνε ακόμα περισσότερο, τα γεμάτα δάκρυα συγκίνησης και χαράς.
Θυμάμαι ακόμα την επιστροφή πόσο ανάλαφρη ήτανε, θαρρείς ο Ερμής να μας είχε δώσει τα φτερωτά σανδάλια του, νιώθοντας περισσότερο να πετάμε, παρά να κατεβαίνουμε τα απότομα μονοπάτια των κορυφών. Ο Γιάννης είχε ολοκληρωθεί, είχε την διαδρομή του στην βόρειο-ανατολική πλευρά του Μύτικα, στη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου.
Το βράδυ στο καταφύγιο του Κάκαλου στο οροπέδιο των Μουσών, ήπιαμε μερικά ποτηράκια να το γιορτάσουμε, να γιορτάσουμε τι όμως, αναρωτιέμαι σήμερα 20 χρόνια μετά…
Δεν ήτανε απλά μια διαδρομή, μια περιπέτεια δηλαδή ενός, δυο ή περισσότερων ανθρώπων που τους οδήγησε η προσωπική τους υπαρξιακή ανάγκη στη κορυφή, ήτανε η διαδρομή προς την μνήμη ενός φίλου που έπεσε, όπως θα μπορούσα να είχα πέσει κι εγώ μια κακή στιγμή.
Ένα απόγευμα, επισκέφτηκα το πατρικό σπίτι του Γιάννη να συναντήσω τον πατέρα του, το Δημήτρη Κινατίδη, εμβληματικό ορειβάτη και σεβαστό πρόσωπο της παλιάς ελληνικής εποχής του αλπινισμού, να του δώσω το σκίτσο της διαδρομής. Ο Γιάννης είχε πλέον το δικό του αιώνιο μνήμα στο χώρο της ελληνικής ορειβασίας και αναρρίχησης, στην κορυφή του Ολύμπου, καθώς και μέσα στις καρδιές μας.
Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, κάθομαι στο γραφείο του σπιτιού μου έχοντας απέναντι μου μια φωτογραφία άγνωστης χιονισμένης κορυφής του Νεπάλ και σκέφτομαι τις μέρες εκείνες. Θυμάμαι σαν τώρα που άφησα την ρουτίνα του πέτρινου νοσοκομείου της Lukla, αντικρίζοντας για πρώτη φορά την αφιλόξενη και άγρια νοτιοδυτική πλευρά του Kusum Kanguru (6.367μ), την κορυφή όπου έπεσε ο Γιάννης. Έδεσα ένα κίτρινο μαντίλι στη πρώτη μεταλλική γέφυρα στον ίσκιο της άγριας κορυφής και συνέχισα τα απότομα μονοπάτια σκεφτικός, με μοναδικό σκοπό να θαυμάσω, για μια και μοναδική φορά στην ζωή μου, την Ιερή Μητέρα, την ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Έβερεστ. Τα χρόνια περάσανε, οι έντονες αναμνήσεις όμως μείνανε για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μου.
Ο «Γιάννης Κινατίδης» έκλεισε σήμερα 20 χρόνια και ένιωσα απλά την ανάγκη, να μιλήσω για αυτό.
ΥΓ:
Η διαδρομή δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Αλπική Αναρρίχηση στην Ελλάδα» του Γ. Βουτυρόπουλου, Α. Ασημακόπουλου και Χ. Μπελογίαννη από τις εκδόσεις «Ανάβαση» (ISBN 978-960-9412-92-6), μια επιλογή των ομορφότερων και σοβαρότερων αλπικών αναρριχήσεων των ελληνικών βουνών.
