Η σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τη φύση περνάει μια βαθιά, σχεδόν ανεπανόρθωτη κρίση. Ο γνωστός πεζοπόρος και ορειβάτης Τάκης Μήτρου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για έναν από τους πιο ευαίσθητους και πανέμορφους βιοτόπους της χώρας μας: την αλπική λίμνη Βερλίγκα στον Λάκμο της Πίνδου.
Με μια αιχμηρή αλλά απόλυτα ειλικρινή τοποθέτηση, αποτυπώνει την πραγματικότητα με τη φράση: «κάθε φέτος και χειρότερα, κάθε πέρσι και καλύτερα».
Ξεκαθαρίζοντας τη θέση μας: Η φύση ανήκει σε όλους, αλλά με κανόνες
Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, ο Τάκης Μήτρου σπεύδει να ξεκαθαρίσει το κίνητρό του. Δεν μιλάει από τη σκοπιά ενός ελιτιστή της ορειβασίας.
- Δεν υπάρχει «άβατο»: Το βουνό δεν είναι για τους λίγους και τους «εκλεκτούς».
- Όχι στη δήθεν αυθεντία: Δεν διεκδικεί το μονοπώλιο της γνώσης για κρυφούς προορισμούς.
- Όχι στην αποστείρωση: Η φύση δεν είναι ένα μουσειακό έκθεμα που απαγορεύεται ακόμα και να το περπατάμε.
Αντίθετα, η επαφή με την ύπαιθρο είναι ζωτική ανάγκη. Μέσα από αυτήν, ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να δραπετεύσει από τη μέγγενη του καταναλωτισμού και να επαναπροσδιορίσει τις πραγματικές αξίες της ζωής.
Από την ανάγκη για φύση, στο «κυνήγι του τροπαίου»
Δυστυχώς, στην εποχή των social media, αυτή η βαθιά εσωτερική ανάγκη έχει διαστρεβλωθεί. Η ορειβασία και η πεζοπορία έχουν μετατραπεί για πολλούς σε μια απλή φωτογραφία, σε ένα ακόμα «τρόπαιο» για το ψηφιακό τους προφίλ.
Αυτή η τάση, αποκομμένη από κάθε έννοια παιδείας και περιβαλλοντικής συνείδησης, αποδεικνύεται καταστροφική. Εμβληματικά βουνά όπως ο Όλυμπος, ο Σμόλικας και η Τύμφη παραδίδονται καθημερινά στην ανοησία μιας μειονότητας, η οποία όμως είναι ικανή να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά.
Το δράμα της Βερλίγκας: Έλεος και ντροπή
Η κατάσταση στον Λάκμο και τη Βερλίγκα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ο ευαίσθητος αυτός βιότοπος υπομένει τα πάνδεινα από «δίποδα» που διατυμπανίζουν ότι αγαπούν τη φύση, αλλά στην πράξη τη βανδαλίζουν:
- Σπασμένες μπάρες προστασίας.
- Κατασκηνώσεις και φωτιές μέσα στον πυρήνα του προστατευόμενου βιοτόπου.
- Ασέβεια στα τρεχούμενα νερά: Το γραφικό σκηνικό συμπληρώνεται από εκείνους που θεωρούν απαραίτητο να παγώσουν τις μπίρες τους στα νερά της «Καρβελούς», αδιαφορώντας για την οικολογική ισορροπία της πηγής.
«Κάθε χρόνο και χειρότερα σε έναν πάρα πολύ ευαίσθητο βιότοπο. Έλεος και ντροπή.»
Η λύση της ύστατης στιγμής: Η κοινωνική κατακραυγή
Όταν οι αρμόδιοι φορείς λάμπουν διά της ανυπαρξίας τους και η κρατική προστασία είναι ανύπαρκτη, η ευθύνη μετακυλίεται σε εμάς. Απέναντι στην «αμορφωσιά» που μας δέρνει ως λαό που συχνά πιστεύει ότι είναι ο «περιούσιος» και μπορεί να κάνει ότι θέλει υπάρχει μόνο ένα όπλο που μας απέμεινε:
Όπου τους συναντάμε, ας τους γιουχάρουμε.
Η ανοχή τέλος. Αν δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τη Βερλίγκα και τα βουνά μας με τη θεσμική παιδεία, ας τα προστατεύσουμε με την άμεση κοινωνική καταδίκη εκείνων που τα κακοποιούν.
