Υπάρχουν πεζοπορίες που τις κάνεις για τη γυμναστική, άλλες για τις φωτογραφίες, και μερικές, ελάχιστες, που τις κάνεις για να δοκιμάσεις τα όριά σου και να γράψεις ιστορία με την παρέα σου.
Για τον Ευριπίδη, τον Αντώνη και τον Αποστόλη, (διαχειριστής του Pezoporontas.com) η νυχτερινή ανάβαση στο Οροπέδιο των Μουσών από το μονοπάτι της Γκορτσιάς ήταν ακριβώς αυτό: μια κοινή δοκιμασία, μια βαθιά ορειβατική εμπειρία και, τελικά, μια ανεπανάληπτη προσωπική λύτρωση.
Όταν οι πόρτες του αυτοκινήτου έκλεισαν στο πάρκινγκ της Γκορτσιάς, η νύχτα είχε απλωθεί για τα καλά. Οι τρεις φίλοι, με τους φακούς κεφαλής αναμμένους, τα σακίδια φορτωμένα και τα μπατόν έτοιμα, άφησαν πίσω τους την ασφάλεια του πολιτισμού. Μπροστά τους ορθωνόταν ο μυθικός Όλυμπος, τυλιγμένος στο σκοτάδι και τη σιωπή.
Το Ξεκίνημα στο Σκοτάδι: Από τη Γκορτσιά στην Πετρόστρουγγα
Η ανάβαση ξεκινά από τα 1.120 μέτρα υψόμετρο. Στα πρώτα χιλιόμετρα, μέσα στο πυκνό δάσος από οξιές και έλατα, το παιχνίδι είναι κυρίως πνευματικό. Ο Ευριπίδης, ο Αντώνης και ο Αποστόλης βρήκαν γρήγορα τον ρυθμό τους. Στο σκοτάδι, ο κόσμος μικραίνει· περιορίζεται στα λίγα μέτρα που φωτίζει ο φακός σου και στα βήματα του μπροστινού σου.
Περνώντας διαδοχικά από τις θέσεις Μπάρμπα και Κόκκα, η ανηφόρα άρχισε να δείχνει τα δόντια της. Η κουβέντα σιγά-σιγά έδωσε τη θέση της στις βαριές ανάσες και στο ρυθμικό τακ-τακ των μπατόν. Μετά από περίπου τρεις ώρες απαιτητικής πορείας, οι σιλουέτες των υπεραιωνόβιων ρόμπολων σηματοδότησαν την άφιξη στο Καταφύγιο της Πετρόστρουγγας (1.940 μ.). Μια σύντομη, απαραίτητη στάση για τις πρώτες ανάσες, ενεργειακά σνακ και μια ζεστή γουλιά, καθώς το κρύο του υψομέτρου είχε αρχίσει να γίνεται αισθητό.
Στην Αλπική Ζώνη: Η Κορυφή Σκούρτα
Αφήνοντας πίσω την Πετρόστρουγγα, η προστασία των δέντρων χάθηκε. Η τριάδα μπήκε στην καθαρά αλπική ζώνη. Το μονοπάτι έγινε πιο πέτρινο, σκληρό και εκτεθειμένο. Η ανάβαση προς την κορυφή Σκούρτα (2.483 μ.) δοκίμασε τις αντοχές τους, όμως η θέληση της παρέας ήταν πιο δυνατή από την κούραση.
Φτάνοντας στη Σκούρτα, το σκηνικό άλλαξε δραματικά. Αν και το σκοτάδι επικρατούσε ακόμα, η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στην «πύλη» των μεγάλων κορυφών προκάλεσε δέος. Ο αέρας εδώ ψηλά άρχισε να ξυρίζει, υπενθυμίζοντας ότι στον Όλυμπο είσαι πάντα φιλοξενούμενος.
Πάνω σε μια Κλωστή: Ο Λαιμός και το Πέρασμα του Γιώσου
Αμέσως μετά τη Σκούρτα, η παρέα ήρθε αντιμέτωπη με το πιο καθηλωτικό κομμάτι της διαδρομής: τον Λαιμό. Μια στενή, μακρόστενη ράχη κορδόνι, με τα απόκρημνα Καζάνια στα δεξιά και βαθιές χαράδρες στα αριστερά.
Το να περπατάς ξυμερώματα εκεί με το κενό να σε κυκλώνει, απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση και καθαρό μυαλό. Κάθε βήμα των τριών φίλων ήταν προσεκτικό, με τον έναν να φυλάει τα νώτα του άλλου.
Στο τέλος του Λαιμού, στα 2.600 μέτρα, ορθώθηκε το τελευταίο μεγάλο εμπόδιο: το Πέρασμα του Γιώσου. Ένα απότομο, βραχώδες πέρασμα απο τα συρματόχοινα που οδηγεί στο Οροπέδιο.
Επιστρατεύοντας τις τελευταίες δυνάμεις στα χέρια και τα πόδια, πιάστηκαν από το μόνιμο συρματόσχοινο (passerelle) και σκαρφάλωσαν το κάθετο πέρασμα, αφήνοντας πίσω τους και το τελευταίο ζόρι της νύχτας.
Η Λύτρωση στο Οροπέδιο των Μουσών
Η έξοδος από το Πέρασμα του Γιώσου ήταν μια πραγματική λύτρωση. Το ανάγλυφο ισίωσε απότομα και μπροστά τους απλώθηκε το μαγευτικό Οροπέδιο των Μουσών (~2.650 μ.). αλλα ειχε ακόνη χιονούρα σε μερικά σημεία του μονοπατιού.
Καθώς πλησίαζαν στα καταφύγια, η φύση τους χάρισε το απόλυτο βραβείο: ο ουρανός άρχισε να αλλάζει χρώματα, από το βαθύ μπλε στο πορτοκαλί και το μωβ.
Το πρώτο φως της αυγής έλουσε το Στεφάνι, τον επιβλητικό Θρόνο του Δία. Με παγωμένα πρόσωπα αλλά γεμάτες καρδιές, ο Ευριπίδης, ο Αντώνης και ο Αποστόλη κοίταξαν πίσω τους τη διαδρομή που διέσχισαν μες στο σκοτάδι.
Είχαν καταφέρει κάτι μοναδικό. Η σωματική κόπωση της νύχτας έσβησε με την πρώτη γουλιά ζεστού καφέ στο καταφύγιο, αφήνοντας στη θέση της την περηφάνια μιας δεμένης παρέας που κατέκτησε μαζί το βουνό των Θεών.
