Κάποτε, το Έβερεστ ήταν το ιερό δισκοπότηρο της ανθρώπινης θέλησης.
Σήμερα, αν δεις μια φωτογραφία από τη «ζώνη του θανάτου» τον Μάιο του 2026, το μόνο που αντικρίζεις είναι μια ουρά έξω από ένα κακόγουστο θέαμα.
Ορειβάτες, δεμένοι σε σχοινιά, περιμένουν τη σειρά τους να «κατακτήσουν» την κορυφή, ενώ ανάμεσά τους ή ακριβώς δίπλα τους κείτονται τα παγωμένα σώματα όσων η μοίρα αποφάσισε πως δεν θα γυρίσουν ποτέ.
Η «εμπορευματοποιημένη» μοναξιά
Τι πήγε στραβά; Πώς φτάσαμε στο σημείο 11 άνθρωποι να χάνουν τη ζωή τους σε μόλις δέκα ημέρες; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Βρίσκεται στην ψευδαίσθηση της προσβασιμότητας.
Το βουνό έχει μετατραπεί σε ένα προϊόν. Πληρώνεις, παίρνεις την άδεια, προσλαμβάνεις οδηγούς, και θεωρείς ότι το βουνό σού «χρωστάει» την κορυφή. Όμως το Έβερεστ δεν αναγνωρίζει συμβόλαια. Στα 8.600 μέτρα, ο αέρας δεν σε ρωτάει πόσα λεφτά έδωσες για την αποστολή σου. Σε ρωτάει αν αντέχεις. Και αν δεν αντέχεις, η απάντηση του βουνού είναι οριστική.
Το «σύνδρομο της ουράς»
Είναι ανατριχιαστικό να διαβάζεις για ορειβάτες που προσπερνούν πτώματα για να προλάβουν να βγάλουν τη φωτογραφία τους στην κορυφή. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου το «selfie» της νίκης επισκιάζει τον σεβασμό για τη ζωή του διπλανού μας.
Η «ζώνη του θανάτου» δεν είναι χώρος για τουρισμό, είναι μια υπαρξιακή δοκιμασία. Όταν η ανάγκη για την κορυφή υπερκαλύπτει το ένστικτο της επιβίωσης ή τον ανθρωπισμό–, τότε δεν κάνουμε ορειβασία. Κάνουμε κάτι άλλο. Κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Η ψευδαίσθηση του «εγώ»
Οι ειδικοί το λένε χρόνια: ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η ανάβαση, είναι η επιστροφή. Οι περισσότεροι ορειβάτες που χάθηκαν φέτος δεν «νικήθηκαν» από το βουνό στην άνοδο. Νικήθηκαν από την εξάντληση, από την καθυστέρηση στην ουρά, από την πίεση να προλάβουν το «παράθυρο» καιρού πριν τελειώσει το οξυγόνο τους.
Υποτιμήσαμε το βουνό. Το αντιμετωπίσαμε σαν μια πίστα σε βιντεοπαιχνίδι. Και το βουνό, με την αμείλικτη ψυχρότητα των 8.850 μέτρων, μας υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι είναι ο απόλυτος κυρίαρχος.
Το τέλος της εποχής της αλαζονείας;
Χρειαζόμαστε λιγότερους «πελάτες» και περισσότερους ορειβάτες.
Χρειαζόμαστε λιγότερη εμπορική εκμετάλλευση και περισσότερο σεβασμό στη φύση. Τα 11 θύματα του 2026 δεν είναι απλά ονόματα σε μια λίστα. Είναι οι μάρτυρες μιας κουλτούρας που έχει ξεχάσει τι σημαίνει πραγματικά να «ανεβαίνεις».
Ίσως είναι ώρα να σταματήσουμε. Όχι να σταματήσουμε την ορειβασία, αλλά να σταματήσουμε να βλέπουμε το Έβερεστ σαν τρόπαιο για τον τοίχο του σαλονιού μας. Το βουνό θα είναι εκεί και αύριο.
Το ερώτημα είναι αν θα είμαστε εμείς και αν θα έχουμε ακόμα τη συνείδησή μας καθαρή, αφού προσπεράσαμε τον συνάνθρωπό μας για να φτάσουμε στην κορυφή.
