Μέσα από το προσωπικό του ημερολόγιο εργασιών, αποκαλύπτεται η σκληρή, εθελοντική μάχη του Γιάννη Σίμου να προσφέρει ασφαλή ανάβαση σε ένα εξαιρετικά κάθετο και αλπικό πεδίο, αλλά και η πικρή αναμέτρησή του με μια ακατανόητη σειρά βανδαλισμών.
Τα Πρώτα Βήματα και η Χάραξη (1994 - 2008)
Το 1994, η απότομη πλαγιά της Γκιώνας δεν είχε κανένα απολύτως σημάδι για να καθοδηγήσει τα βήματα των ορειβατών.
Καλοκαίρι 1994: Ο Γιάννης Σίμος πραγματοποιεί την πρώτη αναγνωριστική του ανάβαση στις 26/06/1994, φτάνοντας μέχρι τα 2.200 μέτρα. Στις 20/08/1994 επιστρέφει και αγγίζει το υψόμετρο των 2.510 μέτρων.
Η Πρώτη Σήμανση: Τις αμέσως επόμενες ημέρες, παίρνει την πρωτοβουλία και κάνει το πρώτο, ιστορικό σημάδεμα του μονοπατιού, τοποθετώντας τα απαραίτητα σημάδια τόσο για την ανάβαση όσο και για την κατάβαση.
Για περισσότερο από μια δεκαετία, ο Γιάννης Σίμος συνέχισε τη μοναχική του δουλειά. Το 2000 και ξανά στις 11/10/2008, ανέβηκε στην ορθοπλαγιά για να φρεσκάρει τα σημάδια, εξασφαλίζοντας την πλοήγηση των πεζοπόρων σε ένα περιβάλλον όπου ένα λάθος βήμα μπορεί να κοστίσει.
Η Ενίσχυση της Ασφάλειας (2014 - 2020)
Καθώς το μονοπάτι, το οποίο φημίζεται για τις μεγάλες κλίσεις και τα εκτεθειμένα περάσματά του, γινόταν γνωστό, η ανάγκη για προστασία στα τεχνικά σημεία μεγάλωνε. Ο Γιάννης Σίμος ανέλαβε δράση, μεταφέροντας τον βαρύ εξοπλισμό στην πλάτη του.
2014: Στις 27 Ιουλίου τοποθετεί το πρώτο συρματόσχοινο (μήκους 25 μ.) στο κρίσιμο σημείο της τραβέρσας, προσφέροντας έξτρα ασφάλεια, και ένα δεύτερο στην απότομη "πλάκα" από πάνω. Τον Σεπτέμβριο φρεσκάρει ξανά τα σημάδια.
2017 - 2020: Στις 22/09/2017 τοποθετεί βοηθητικά σχοινιά στα πιο δύσκολα περάσματα. Στις 13/06/2020 προσθέτει ένα τρίτο συρματόσχοινο, και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους βιδώνει άλλα τρία. Το δίκτυο ασφαλείας στο βράχινο πεδίο είναι πλέον γεγονός, χάρη στα δικά του χέρια.
Το Χρονικό των Δολιοφθορών: Ένα Ακατανόητο Σαμποτάζ
Δυστυχώς, η τεράστια αυτή προσφορά βρήκε απέναντί της μια θλιβερή νοοτροπία. Άγνωστοι, αψηφώντας τις ζωές των ορειβατών, ξεκίνησαν έναν ανελέητο πόλεμο φθοράς, αφαιρώντας τον εξοπλισμό στα πιο επικίνδυνα σημεία.
2018: Στις 30 Αυγούστου, ο Σίμος διαπιστώνει με πίκρα ότι τα σχοινιά που είχε βάλει το 2017 έλειπαν.
2021: Το πιο σοκαριστικό χτύπημα ήρθε στις 26 Αυγούστου. Όταν ανέβηκε, είδε πως έλειπαν όλα τα συρματόσχοινα που είχε τοποθετήσει με τόσο κόπο τα προηγούμενα χρόνια.
2022 - 2023: Αρνούμενος να εγκαταλείψει το βουνό που αγαπά, επιστρέφει τον Μάιο του 2022 (20 & 26/05) και τοποθετεί σταθερά μεταλλικά σκαλιά σε 5 περάσματα. Η καταστροφική μανία όμως επέστρεψε στις 12/09/2023, όταν άγνωστοι έκοψαν τα σκαλιά και το συρματόσχοινο στην πλάκα. Παρά την απογοήτευση, ο Γιάννης Σίμος πείσμωσε και το έφτιαξε ξανά.
Το "Μονοπάτι Καραγιάννη" μπορεί να φέρει το όνομα του ανθρώπου που το πρωτοπερπάτησε, αλλά έχει το "DNA" και τον ιδρώτα του Γιάννη Σίμου. Η αφαίρεση μέσων ασφαλείας στα 2.500 μέτρα δεν είναι απλώς βανδαλισμός· είναι μια εγκληματική πράξη.
Το πείσμα όμως του Γιάννη Σίμου, που επιμελείται τη διαδρομή εδώ και 30 χρόνια, μας υπενθυμίζει ότι το αληθινό ορειβατικό πνεύμα αντέχει στα δύσκολα και δεν λυγίζει από κανέναν βανδαλισμό.
