Έχετε φανταστεί ποτέ το ιδανικό σενάριο; Ξημέρωμα στον Όλυμπο, η ομίχλη να υποχωρεί, και εσείς χέρι-χέρι με το ταίρι σας να μοιράζεστε μια ζεστή κούπα τσάι βουνού στην κορυφή.
Για πολλούς από εμάς, η πεζοπορία δεν είναι απλώς ένα χόμπι· είναι η ταυτότητά μας. Τι γίνεται όμως όταν για τον σύντροφό σας η λέξη "περιπέτεια" σταματά εκεί που τελειώνει η άσφαλτος;
Πρόσφατα λάβαμε ένα γράμμα από έναν αναγνώστη που αντικατοπτρίζει το δίλημμα πολλών:
«Την αγαπάω, αλλά νιώθω ότι δεν μπορούμε να μοιραστούμε αυτό που με κάνει να νιώθω ζωντανός. Όταν προσπαθούμε να βγούμε έξω, όλα καταλήγουν σε ένταση, παράπονα και μια αίσθηση ότι την πιέζω σε κάτι που δεν θέλει».
Η παγίδα της «εκπαίδευσης»
Συχνά, ο έμπειρος της παρέας αναλαμβάνει τον ρόλο του "προπονητή". Σχεδιάζει τη διαδρομή, κουβαλάει τα σακίδια, αγοράζει τον καλύτερο εξοπλισμό για τον άλλον. Όμως, η πεζοπορία δεν είναι project στη δουλειά. Όταν "αναγκάζεις" κάποιον να ακολουθήσει τον ρυθμό σου, το βουνό παύει να είναι απόδραση και γίνεται αγγαρεία.
Το "σημείο μηδέν" έρχεται συνήθως σε μια απότομη κλίση ή σε μια διαδρομή που αποδείχθηκε πιο δύσκολη από το αναμενόμενο. Εκεί, ο σύντροφος που δεν είναι "της περιπέτειας" ξεσπά. Γιατί; Γιατί ένιωθε κούραση και δυσφορία εδώ και ώρα, αλλά προσπαθούσε να το κρύψει για να μη σας κακοκαρδίσει, μέχρι που το ποτήρι ξεχείλισε.
Είναι το βουνό το πραγματικό πρόβλημα;
Όπως επισημαίνει η Blair Braverman σε αντίστοιχο προβληματισμό, αυτές οι εξορμήσεις συχνά λειτουργούν ως τεστ.
Εσείς ψάχνετε να δείτε αν ο άνθρωπος δίπλα σας μπορεί να γίνει ο "adventure buddy" των ονείρων σας.
Εκείνος/εκείνη νιώθει ότι κρίνεται η αξία του/της ως σύντροφος με βάση το αν θα ανέβει την πλαγιά χωρίς γκρίνια.
Αυτή η πίεση αφαιρεί όλη τη χαρά. Η πεζοπορία γίνεται μια εξέταση που κανείς δεν θέλει να δώσει.
Πώς θα βρείτε την ισορροπία;
Αν η σχέση σας αξίζει, δεν χρειάζεται να χωρίσετε επειδή εκείνη δεν θέλει να κάνει scrambling στα βράχια ή εκείνος προτιμά την ταβέρνα στο χωριό από το αντίσκηνο.
Θέστε ρεαλιστικές προσδοκίες: Μην ξεκινάτε με τη Χαράδρα του Βίκου. Ξεκινήστε με μια βόλτα στο Τατόι ή στον Υμηττό, όπου η έξοδος διαφυγής είναι εύκολη.
Το "Check-in" είναι ιερό: Ρωτήστε συχνά: «Πώς νιώθεις; Θέλεις να σταματήσουμε εδώ;». Και το σημαντικότερο: Ακούστε την απάντηση. Αν σας πει ότι κουράστηκε, γυρίστε πίσω με χαμόγελο. Η επιτυχία της βόλτας είναι η κοινή εμπειρία, όχι τα χιλιόμετρα.
Διαχωρίστε τους ρόλους: Αποδεχτείτε ότι για τις "σκληροπυρηνικές" αναβάσεις έχετε τους φίλους σας από τον ορειβατικό σύλλογο. Με τον σύντροφό σας, η φύση μπορεί να είναι το σκηνικό για χαλάρωση, όχι για ρεκόρ.
Μια σχέση δεν κρίνεται από το αν έχετε τις ίδιες σόλες στα παπούτσια σας, αλλά από το αν μπορείτε να επικοινωνήσετε όταν το μονοπάτι στενεύει.
Αν ο σύντροφός σας δεν αγαπά το βουνό, ίσως αγαπά εσάς αρκετά ώστε να σας περιμένει στη βάση με ένα ζεστό φαγητό. Και αυτό, αν το σκεφτείτε, είναι μια δική του μορφή περιπέτειας.
