Πριν από λίγο καιρό, βρέθηκα να ξεφυλλίζω τις σημειώσεις ενός παλιού ορειβάτη. Έγραφε για το πώς το σώμα αλλάζει, αλλά η επιθυμία παραμένει η ίδια. Συχνά πιστεύουμε ότι το βουνό ανήκει στους νέους, σε εκείνους με τα αλύγιστα γόνατα και την ατελείωτη ανάσα. Όμως, η αλήθεια είναι διαφορετική: το βουνό ανήκει σε όποιον το έχει ανάγκη.
Καθώς τα χρόνια προστίθενται στο σακίδιο της ζωής μας, η πεζοπορία παύει να είναι μια επίδειξη δύναμης και γίνεται μια άσκηση επιβίωσης της ψυχής. Ακολουθούν πέντε μαθήματα που πήραμε από το μονοπάτι, όταν τα μαλλιά άσπρισαν αλλά τα μάτια συνέχισαν να κοιτούν την κορυφή.
1. Η Φλόγα δεν Γερνάει
Είναι εύκολο να κοιτάξεις έναν μεγαλύτερο πεζοπόρο και να σκεφτείς ότι οι μέρες της δόξας του πέρασαν. Όμως, η επιθυμία δεν γνωρίζει ηλικία. Η ανάγκη να δεις την ανατολή πάνω από την κορυφογραμμή, να νιώσεις το κρύο νερό της πηγής στο πρόσωπο και να περπατήσεις μέσα στο δάσος της οξιάς, παραμένει ανέγγιχτη. Το σώμα μπορεί να ζητάει προσοχή, να προστατεύει τις αρθρώσεις του, αλλά η καρδιά χτυπάει με τον ίδιο ρυθμό όπως στα είκοσι.
2. Χρόνος για αναβολές
Αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, ξέρουμε ότι το «κάποια στιγμή» είναι πλέον «τώρα». Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αναβολές. Το σώμα μας είναι ένας πιστός φίλος που προσπαθεί να μας ευχαριστήσει, αλλά οι αντοχές του μεταβάλλονται. Κάθε βήμα που παίρνουμε σήμερα είναι μια νίκη ενάντια στον χρόνο. Αν θέλεις να διασχίσεις εκείνο το μεγάλο μονοπάτι, κάν’ το φέτος. Μην περιμένεις την τέλεια στιγμή· η τέλεια στιγμή είναι η στιγμή που μπορείς ακόμα να δέσεις τα κορδόνια σου.
3. Το Σακίδιο της Μνήμης
Κάθε ώριμος πεζοπόρος κουβαλάει μαζί του και μια αόρατη απώλεια. Έναν φίλο που δεν είναι πια εδώ, έναν πιστό σκύλο που τον περίμενε κάποτε στις στροφές του μονοπατιού, μια εκδοχή του εαυτού του που δεν πονάει. Αυτό το «βάρος» δεν μας καθυστερεί· μας δίνει κίνητρο. Περπατάμε για εκείνους που δεν μπορούν και για τις αναμνήσεις που ζωντανεύουν μόνο μέσα στη σιωπή της φύσης.
4. Δεν Έχουμε Τίποτα να Χάσουμε
Τι κι αν η διαδρομή αποδειχθεί πολύ δύσκολη; Τι κι αν χρειαστεί να γυρίσουμε πίσω πριν την κορυφή; Στην ηλικία μας, η αποτυχία δεν υπάρχει. Ακόμα κι αν περπατήσουμε μόνο δύο χιλιόμετρα και κάτσουμε να βράσουμε νερό για καφέ ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων, έχουμε κερδίσει. Η συμμετοχή στο θαύμα της φύσης είναι η ουσία, όχι η κατάκτηση.
5. Το Σώμα Συγχωρεί
Είναι εντυπωσιακό το πόσα αντέχει η ανθρώπινη μηχανή. Τα παλιά τραύματα, οι ενοχλήσεις, η δυσκαμψία του πρωινού... όλα φαίνονται να υποχωρούν μετά το πρώτο χιλιόμετρο. Το σώμα «θυμάται» τον ρυθμό και μας ανταμείβει. Μπορεί να είμαστε ένα σύνολο από επουλωμένες πληγές και αρθριτικά, αλλά όταν το μονοπάτι ανηφορίζει, το σώμα βρίσκει τον τρόπο να απαντήσει.
Η πεζοπορία στην ωριμότητα δεν είναι ένας αγώνας ταχύτητας. Είναι ένας διάλογος με τον χρόνο, μια υπόσχεση που δίνουμε στον εαυτό μας να παραμείνουμε ζωντανοί και παρόντες, όσο το βουνό μας καλεί.
