Η απόφαση να διασχίσει κανείς ένα μονοπάτι πολλών χιλιομέτρων είναι από μόνη της μια τεράστια πρόκληση.
Όταν όμως αποφασίζεις να το κάνεις μαζί με το παιδί σου, η εμπειρία παύει να είναι απλώς μια αθλητική δοκιμασία και μετατρέπεται σε ένα βαθύ μάθημα σχέσεων και αυτογνωσίας. Μετά από μήνες στα βουνά, μοιραζόμενοι την ίδια σκηνή και τις ίδιες κακουχίες, τα διδάγματα που αποκομίζει ένας γονέας είναι ανεκτίμητα.
Το κλειδί για να φτάσετε στον τερματισμό μαζί, παραμένοντας αγαπημένοι, κρύβεται στις παρακάτω στρατηγικές που βοηθούν στην αποφυγή των συγκρούσεων και στη διατήρηση μιας υγιούς ισορροπίας μέσα στις αντίξοες συνθήκες της φύσης.
Ο ρυθμός βαδίσματος Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το παιδί σας θα είναι πιο δυνατό και γρήγορο από εσάς. Η ηλικία και η φυσική κατάσταση παίζουν τον ρόλο τους. Αντί να πιέζετε ο ένας τον άλλον, βρείτε μια μέση λύση: στα δύσκολα σημεία ο πιο γρήγορος μπορεί να προπορεύεται και να δίνετε ραντεβού σε συγκεκριμένα σημεία ανάπαυσης. Έτσι, κανείς δεν νιώθει ότι "φρενάρει" ή ότι "τρέχει" άσκοπα.
Διαφορετικές ώρες εκκίνησης Οι συνήθειες του ύπνου σπάνια ταυτίζονται. Αν εσείς είστε πρωινός τύπος και το παιδί σας προτιμά να κοιμάται λίγο παραπάνω, μην το πιέζετε. Μπορείτε να ξεκινάτε νωρίτερα και να σας προλαβαίνει μέσα στη μέρα. Με αυτόν τον τρόπο, ο καθένας ξεκινά τη μέρα του με τη διάθεση που επιθυμεί, χωρίς το άγχος της αναμονής ή της βιασύνης.
Αφήστε τον εγωισμό στην άκρη Ως γονείς, έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Στο βουνό, όμως, όλοι είναι ίσοι απέναντι στα στοιχεία της φύσης. Μην διστάσετε να δεχτείτε βοήθεια αν το παιδί σας προσφερθεί να πάρει λίγο βάρος από το σακίδιό σας ή αν γνωρίζει κάτι καλύτερα από εσάς. Ο εγωισμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της επιτυχίας σε μια τέτοια διαδρομή.
Ο συμβιβασμός είναι το κλειδί Μην χρησιμοποιείτε την ιδιότητα του γονέα για να επιβάλλετε τις απόψεις σας. Οι αποφάσεις για τα χιλιόμετρα, τον ανεφοδιασμό ή τα σημεία ανάπαυσης πρέπει να είναι προϊόν διαλόγου. Κάποιες φορές θα υποχωρήσετε εσείς και κάποιες το παιδί σας. Αυτή η αμοιβαιότητα εξασφαλίζει ότι και οι δύο πλευρές απολαμβάνουν την εμπειρία στο έπακρο.
Προσωπικός χώρος Η συνεχής τριβή επί 24ωρης βάσης μπορεί να φέρει εκνευρισμό. Είναι απαραίτητο να διατηρείτε τον προσωπικό σας χώρο, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ξεχωριστές σκηνές ή το να περπατάτε μόνοι σας για κάποιες ώρες. Η μοναχικότητα στη φύση βοηθά στην αποφόρτιση και κάνει τις στιγμές που είστε μαζί πιο ουσιαστικές.
Μοιραστείτε τις κορυφαίες στιγμές Η περιπέτεια πρέπει να είναι μια κοινή κατάκτηση. Τα μεγάλα ορόσημα της διαδρομής –οι κορυφές, τα δύσκολα περάσματα και φυσικά ο τερματισμός– πρέπει να βιώνονται μαζί. Αν κάποιος φτάσει νωρίτερα σε ένα σημαντικό σημείο, είναι όμορφο να περιμένει τον άλλον λίγο πριν την "γραμμή του τερματισμού" για να μοιραστούν το συναίσθημα της επιτυχίας.
Αφήστε τους νέους να κοινωνικοποιηθούν Το παιδί σας χρειάζεται να αλληλεπιδράσει και με άτομα της δικής του ηλικίας. Αν συναντήσετε άλλες ομάδες πεζοπόρων, δώστε του το χώρο να μιλήσει για τα δικά του ενδιαφέροντα, τη μουσική ή τις απόψεις του με συνομήλικους. Αυτό το "διάλειμμα" από τη γονεϊκή παρουσία είναι αναζωογονητικό και για τους δύο.
Επικοινωνία ουσίας Η σωστή επικοινωνία δεν είναι απλώς κουβέντα κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας. Είναι ο προγραμματισμός της επόμενης μέρας, η συζήτηση για τους φόβους και τις δυσκολίες, και η εξεύρεση λύσεων που ικανοποιούν και τους δύο. Όταν και οι δύο νιώθουν ότι έχουν λόγο στην πορεία, η ομάδα γίνεται αδιάσπαστη.
Μια τέτοια διαδρομή είναι η ιδανική ευκαιρία για έναν γονέα να γνωρίσει τον ενήλικα που έχει γίνει το παιδί του. Είναι μια εμπειρία που θα τους δένει για πάντα και θα δημιουργήσει ιστορίες που θα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Το να βλέπεις το παιδί σου να ξεπερνά τα όριά του είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να πάρει ένας γονιός από το βουνό.
