Υπάρχει μια οξύμωρη αντίθεση που συναντά κανείς συχνά στα ελληνικά βουνά, αλλά στη διαδρομή από το πέτρινο γεφύρι της Κόνιτσας προς την ιστορική Μονή Στομίου, το φαινόμενο έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Εκεί που η ανάσα κόβεται από την ομορφιά της χαράδρας του Αώου, έρχεται η οργή να την αντικαταστήσει.
Η Πίστη δεν είναι «Συγχωροχάρτι» για τη Ρύπανση
Το πρόσφατο ξέσπασμα πεζοπόρων και φυσιολατρών δεν είναι κεραυνός εν αιθρία στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης:
«Εσείς που πάτε να προσκυνήσετε στη Μονή Στομίου για να σώσετε την ψυχή σας, αν συμπεριφέρεστε έτσι σε εμάς τους υπόλοιπους, μάλλον δεν θα τη σώσετε ποτέ!»(alert-error)
Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς ένας άνθρωπος ξεκινά μια κοπιαστική διαδρομή δύο ωρών με σκοπό την πνευματική ανάταση, αλλά στον δρόμο του αφήνει πίσω του «τεκμήρια» της παρουσίας του που θα μείνουν εκεί για αιώνες:
- Πλαστικά μπουκάλια σφηνωμένα στα βράχια.
- Συσκευασίες τροφίμων και ενεργειακών ποτών.
- Υγρά μαντήλια, τα οποία δεν διασπώνται και αποτελούν πληγή για το περιβάλλον.
Μια Εικόνα, Χίλιες Λέξεις Ντροπής
Η ρύπανση δεν είναι πλέον ένα μεμονωμένο περιστατικό. Η εικόνα των σκουπιδιών είναι κυρίαρχη σε όλο το μήκος του μονοπατιού. Βρισκόμαστε στην καρδιά του Γεωπάρκου Βίκου-Αώου, ενός οικοσυστήματος με σπάνια χλωρίδα και πανίδα, όπου τα απορρίμματα αποτελούν θανάσιμη παγίδα για την άγρια ζωή.
Η Ευθύνη του Πεζοπόρου και του Προσκυνητή
- Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει: Η σακούλα των σκουπιδιών επιστρέφει πάντα μαζί μας.
- Σεβασμός στη Φύση: Το βουνό δεν έχει "καθαρίστριες". Η καθαριότητα είναι θέμα πολιτισμού.
- Προστασία του Γεωπάρκου: Κάθε πλαστικό που αφήνουμε, μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα του Αώου.
Αν η επίσκεψη στη Μονή Στομίου είναι μια πράξη ταπεινότητας, τότε η προστασία του μονοπατιού είναι μια πράξη σεβασμού προς τη δημιουργία.
Ας ελπίσουμε η επόμενη ανάβαση στην Κόνιτσα να μας γεμίσει με φως και όχι με την αποστροφή για την ανθρώπινη αφροντισιά.
