Η ιδέα μιας ανάβασης ακούγεται πάντα ρομαντική στο μυαλό μας: ο καθαρός αέρας, η θέα από την κορυφή, η ηρεμία. Στην πράξη, όμως, το βουνό δεν χαρίζεται.
Απαιτεί αντοχή, αλλά κυρίως, ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας.
Πριν ξεκινήσεις, αξίζει να κάνεις μερικά εσωτερικά «τεστ» για να σιγουρευτείς ότι η εμπειρία θα σου μείνει αξέχαστη για τους σωστούς λόγους.
1. Το τεστ της διάρκειας: Μπορείς να περπατάς «στον κόσμο σου»;
Το πρώτο και πιο βασικό κριτήριο είναι η διάρκεια. Στην πόλη, αν κουραστείς, παίρνεις ένα ταξί ή κάθεσαι σε ένα παγκάκι. Στο βουνό, το μόνο ταξί είναι τα πόδια σου.
Αν δυσκολεύεσαι να βγάλεις μια βόλτα μίας ώρας σε σταθερό ρυθμό στο επίπεδο έδαφος, η ανάβαση θα σου φανεί βουνό… κυριολεκτικά. Η κούραση εκεί λειτουργεί συσσωρευτικά.
2. Η σχέση σου με την κλίση: Φίλοι ή εχθροί;
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην απλή βόλτα και την ανάβαση: η γωνία του εδάφους. Η ανηφόρα είναι αυτή που «προδίδει» γρήγορα τη φυσική μας κατάσταση. Ανεβάζει παλμούς και σφίγγει τις γάμπες.
Αν μπορείς να κρατήσεις έναν ρυθμό —έστω και αργό— χωρίς να νιώθεις ότι η καρδιά σου θα «σπάσει», είσαι σε καλό σημείο.
3. Η «ξεχασμένη» κατάβαση
Εδώ γίνεται το πιο συνηθισμένο λάθος: ξοδεύουμε όλη μας την ενέργεια για να φτάσουμε στην κορυφή. Όμως, η επιστροφή είναι συχνά πιο επίπονη. Τα γόνατα τρίζουν και οι αστράγαλοι δέχονται κραδασμούς. Να θυμάσαι πάντα: Η κορυφή είναι μόνο η μισή διαδρομή.
