Μετά από μια αποτυχημένη πρώτη προσπάθεια, ο Chris Kamberis επιστρέφει στο εμβληματικότερο βουνό της Ελλάδας, αποφασισμένος να κατακτήσει τον Μύτικα και να αναμετρηθεί με τα στοιχεία της φύσης.
Αισθάνθηκα απίστευτα ευγνώμων —και τυχερός— που βρισκόμουν σε ασφαλές καταφύγιο όταν ο κυκλώνας «Ιανός» έφτασε απρόσμενα με την αυγή της τρίτης μου μέρας στο βουνό. Ο καιρός μάς καθήλωσε όλους για είκοσι ώρες. Έξω από τα θολά παράθυρα του Γιώσου Αποστολίδη, του υψηλότερου καταφυγίου στην Ελλάδα, μια πυκνή γκρίζα ομίχλη έκρυβε τις απόκρημνες πλαγιές του Στεφανιού.
Η μόνη επιλογή ήταν να καθίσουμε δίπλα στην παλιά σόμπα, παρέα με άλλους τυχοδιώκτες, ανταλλάσσοντας ιστορίες με τη συνοδεία τσίπουρου. Τουλάχιστον, αυτή τη φορά, είχα μια ιστορία κορυφής να διηγηθώ.
Το Βουνό μεταξύ Μύθου και Πραγματικότητας
Ο Όλυμπος, με το υψόμετρο των 2.918 μέτρων, είναι περισσότερο γνωστός για τη μυθολογική του υπόσταση παρά για τους μεγαλοπρεπείς ασβεστολιθικούς γκρεμούς και τα αλπικά λιβάδια του. Κάποιοι πιστεύουν ότι το βουνό είναι αποκύημα της φαντασίας, όμως η «κατοικία των Θεών» είναι ένας πολύ πραγματικός όγκος στην κεντρική Ελλάδα, με 52 κορυφές και έκταση που αγγίζει τα 500 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η πρώτη μου επαφή με το βουνό ήταν επεισοδιακή. Μεγαλώνοντας στην Αθήνα, ο Όλυμπος έμοιαζε τόσο μακρινός όσο και οι μύθοι του. Τον περασμένο Αύγουστο, μαζί με τον φίλο μου τον Θοδωρή, ξεκινήσαμε από το Λιτόχωρο, διασχίζοντας την κοιλάδα του Ενιπέα.
Ο καυτός ήλιος του Ιουλίου όμως μας νίκησε. Μετά από τρεις ημέρες εξάντλησης, φτάσαμε στο Οροπέδιο των Μουσών, αλλά η κίνηση στο «Λούκι» και η κούραση μας ανάγκασαν να υποχωρήσουμε. Η κορυφή έπρεπε να περιμένει.
Η Επιστροφή: Μια Μοναχική Ανάβαση
Λίγους μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο, επέστρεψα. Αυτή τη φορά ξεκίνησα από τα Πριόνια. Η διαδρομή μέσα από το δάσος οξιάς ήταν ήσυχη. Μετά από τρεις ώρες και 1.000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς, έφτασα στο καταφύγιο «Σπήλιος Αγαπητός». Ήταν σχεδόν άδειο – μια σπάνια πολυτέλεια.
Συνέχισα προς τα Ζωνάρια, όπου τα σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται από κάτω μου σαν ένα αφράτο λευκό χαλί. Φτάνοντας στο καταφύγιο του Αποστολίδη, στο χείλος του Οροπεδίου των Μουσών, το θέαμα ήταν καθηλωτικό. Το Στεφάνι, ο «Θρόνος του Δία», έστεκε επιβλητικό πάνω από την ομίχλη καθώς έδυε ο ήλιος.
«Ανέκαθεν οι άνθρωποι έστεκαν με δέος μπροστά σε αυτό το βουνό. Πριν από 2.500 χρόνια, κάποιος θα βρισκόταν στην ίδια θέση με μένα, πιστεύοντας ακράδαντα ότι εδώ κατοικούν οι Μούσες και ο πατέρας των Θεών».(alert-success)
Η Στιγμή της Αλήθειας
Η ανάβαση στο Οροπέδιο των Μουσών είναι επίπονη, αλλά η ανατολή του ηλίου αποζημιώνει κάθε κόπο. Το φως αναδύεται από το Αιγαίο Πέλαγος, βάφοντας τον ορίζοντα χρυσό και το Στεφάνι με πορτοκαλί ανταύγειες.
Όμως, είχα ανοιχτούς λογαριασμούς. Κατευθύνθηκα προς το Λούκι του Μύτικα. Αυτό το πέρασμα (Class 4 scramble) απαιτεί συγκέντρωση και σεβασμό, καθώς είναι το σημείο με τα περισσότερα ατυχήματα στο βουνό. Σκαρφάλωνα προσεκτικά, καθαρίζοντας τα πατήματα από τις σάρες και προσέχοντας για πτώσεις βράχων.
Σαράντα λεπτά αργότερα, στάθηκα δίπλα στην ελληνική σημαία, στην κορυφή. Η αδρεναλίνη υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της σε μια βαθιά γαλήνη. Κοιτάζοντας τα σύννεφα να στροβιλίζονται γύρω μου, ένιωσα το ίδιο δέος που ένιωσαν οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν αυτό το χώμα.
Επιστρέφοντας στον «Γιώσο Αποστολίδη», οι φήμες για τον «Ιανό» επιβεβαιώθηκαν. Ο Δίας είχε άλλα σχέδια, αλλά δεν με ένοιαζε. Είχα επιτέλους σταθεί στην κορυφή του Ολύμπου.
