Nikos Sarantakos
Στην Ευρώπη το λένε Marche Populaire. Στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να το πούμε απλώς «Η Κυριακή του Χωριού».
Ο Νίκος Σαραντάκος, ζώντας στο Λουξεμβούργο, μας μεταφέρει την κουλτούρα αυτή ότι δεν είναι ένας κλειστός αθλητισμός για λίγους, αλλά μια πραγματική λαϊκή γιορτή που ενώνει γενιές και κοινωνικές τάξεις.
Πώς Λειτουργεί
Φανταστείτε την ερχόμενη Κυριακή στον Δήμο σας: Το τοπικό Γυμνάσιο ανοίγει τις πόρτες του. Ένας πεζοπορικός σύλλογος έχει σηματοδοτήσει δύο διαδρομές – μία των 5 χλμ. για τους παππούδες με τα εγγόνια και μία των 12 χλμ. για τους πιο δραστήριους. Δεν υπάρχει αφετηρία με πιστόλι αφέτη. Έρχεσαι στις 9:00, στις 10:00 ή στις 11:00. Πληρώνεις ένα συμβολικό αντίτιμο (1,5€ - 2€), παίρνεις την κάρτα σου και ξεκινάς.
Στη διαδρομή βρίσκεις έναν σταθμό με νερό και τοπικά φρούτα. Εκεί σφραγίζεις την κάρτα σου. Όταν επιστρέφεις στο σχολείο, σε περιμένει η παρέα, μια ψησταριά με τοπικά λουκάνικα και η ικανοποίηση ότι «έβγαλες» 10 χιλιόμετρα χωρίς να είσαι ορειβάτης των Ιμαλαΐων.
Γιατί η Ελλάδα είναι το Ιδανικό Πεδίο;
Στην Ελλάδα, η πεζοπορία υποφέρει από δύο άκρα: ή είναι «μοναχική υπόθεση» για λίγους γνώστες, ή είναι μια αυστηρή οργάνωση ορειβατικού συλλόγου που απαιτεί πούλμαν και 6:00 π.μ. εγερτήριο.
Η Marche Populaire γεμίζει το κενό ανάμεσα στα δύο:
Το Ανάγλυφο: Δεν χρειαζόμαστε κορυφές. Τα αγροτικά μας δίκτυα, οι δασικοί δρόμοι και τα παλιά μονοπάτια μεταξύ χωριών είναι ιδανικά για εύκολες διαδρομές (τύπου 180μ. υψομετρικής).
Η Κοινωνικότητα: Είμαστε λαός της παρέας και του φαγητού. Το «λουκάνικο στο τέλος» είναι στο DNA μας. Η πεζοπορία γίνεται η αφορμή για το τραπέζι που θα ακολουθήσει.
Οικονομική Τόνωση: Φανταστείτε 1.000 άτομα (όπως συμβαίνει στο εξωτερικό) να επισκέπτονται μια κωμόπολη μια τυχαία Κυριακή του Φεβρουαρίου.
Πώς Ξεκινάμε;
Δεν χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις.
Χρειάζεται:
Ένας Δήμος που θα διαθέσει έναν στεγασμένο χώρο.
Ένας Σύλλογος που θα βάλει μερικές κορδέλες σήμανσης.
Μια Αλλαγή Νοοτροπίας: Να καταλάβουμε ότι η πεζοπορία είναι δικαίωμα και του ανθρώπου με τα αθλητικά παπούτσια, όχι μόνο αυτού με τα πανάκριβα άρβυλα.
Στο Kehlen καλύψαμε 10,2 χλμ σε λιγότερο από 2 ώρες κάτω από έναν λαμπρό ήλιο. Ήταν μια εμπειρία που σε γεμίζει ενέργεια για όλη την εβδομάδα. Στην Ελλάδα έχουμε τον ήλιο, έχουμε τα μονοπάτια, έχουμε και τη διάθεση. Μας λείπει μόνο η οργάνωση αυτής της «Λαϊκής Πεζοπορίας».
Ποιος Δήμος θα κάνει την αρχή;
