Το παρακάτω κείμενο μας το απέστειλε φίλος αναγνώστης, αποτυπώνοντας με τον δικό του τρόπο τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του για τις αλλαγές που συντελούνται γύρω μας και τη νέα εικόνα που διαμορφώνεται στο αστικό τοπίο.
Σε μια πόλη που αλλάζει με ταχύτητα και επαναπροσδιορίζει καθημερινά την ταυτότητά της, η αντίθεση ανάμεσα στο παλιό και το νέο γίνεται όλο και πιο έντονη.
Η ανάπτυξη προχωρά, τα εργοτάξια πολλαπλασιάζονται και ο ορίζοντας μεταμορφώνεται. Κι όμως, σε ορισμένες γωνιές της Αττικής, ο χρόνος μοιάζει να αντιστέκεται.
Στους πρόποδες του Υμηττού τα πρόβατα συνεχίζουν να βόσκουν αμέριμνα, όπως έκαναν εδώ και δεκαετίες. Κι όμως, στο βάθος υψώνεται ο νέος πύργος του Ελληνικού, σημάδι μιας πόλης που αλλάζει, που μεγαλώνει, που κυνηγά το αύριο.
Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς. Κερδίζουμε ανάπτυξη, υποδομές, νέες δυνατότητες. Μα ταυτόχρονα κάτι αφήνουμε πίσω: τη σιωπή του τοπίου, την απλότητα, την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά πιο αργά.
Ίσως έτσι προχωρά πάντα ο κόσμος: κάτι χάνεται για να γεννηθεί κάτι νέο. Το ερώτημα όμως μένει… είναι αυτός ο δρόμος που θέλουμε πραγματικά να ακολουθήσουμε;
