Σαν σήμερα, στις 2 Φεβρουαρίου 2006, έφυγε τόσο ξαφνικά ο Κώστας Μιγκοτζίδης. Φίλος, τμηματάρχης, εκπαιδευτής, σχοινοσύντροφος και διασώστης. Ένας άνθρωπος που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα σε όσους τον γνώρισαν και σε όσους συνεχίζουν να βαδίζουν στα ίδια μονοπάτια με εκείνον.
Παρότι η απουσία του παραμένει βαριά, η παρουσία του είναι ακόμη ζωντανή. Ζει μέσα από τις αξίες που πρέσβευε: την αγάπη για τον άνθρωπο, τον εθελοντισμό και το βουνό. Αξίες που δεν δίδαξε με λόγια, αλλά με πράξεις.
«Και όποιος αγαπάει πολύ, τι έχει αντάξιο να δώσει;
Δίνει τον εαυτό του.»
Ο Κώστας Μιγκοτζίδης έδωσε τον εαυτό του ολοκληρωτικά. Ως έμπειρος τμηματάρχης του Τμήματος Ορεινής Διάσωσης της ΕΟΔ, συμμετείχε σε πολυάριθμες επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, με επαγγελματισμό, αυταπάρνηση και απόλυτη ψυχραιμία. Για εκείνον, η βοήθεια στον συνάνθρωπο δεν ήταν υποχρέωση, αλλά στάση ζωής.
Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο ενθουσιώδη, λάτρη του βουνού και δεινό ορειβάτη. Αποφασιστικός και θαρραλέος, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, με ένα απαράμιλλο χιούμορ που λειτουργούσε σαν φως μέσα στις πιο απαιτητικές στιγμές. Έναν άνθρωπο που ήξερε να κρατά την ομάδα όρθια, όχι μόνο με τη γνώση και την εμπειρία του, αλλά και με την ψυχή του.
Σε ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς του, το καταφύγιο ανάγκης πάνω από την πίστα του ΚΕΟΑΧ φέρει το όνομά του. Ένα σημείο προστασίας και ασφάλειας στο βουνό όπως ακριβώς υπήρξε και ο ίδιος για τόσους ανθρώπους.
Δεκαεννέα χρόνια μετά, ο Κώστας Μιγκοτζίδης συνεχίζει να εμπνέει. Κάθε βήμα στο βουνό, κάθε σχοινί που δένεται, κάθε επιχείρηση διάσωσης που ξεκινά με ανιδιοτέλεια, κουβαλά κάτι από το παράδειγμά του.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Απλώς γίνονται κομμάτι της διαδρομής.
Το Βιβλίο της Πεζοπορίας
Η αυξανόμενη τάση για ορειβατικές δραστηριότητες χωρίς επαρκή εκπαίδευση και εξοπλισμό οδηγεί σε σοβαρά ατυχήματα στα βουνά. Μελετήστε το Βιβλίο της Πεζοπορίας
Διάβασε περισσότερα
