Η Κεφαλονιά είναι ένας τόπος που μοιάζει να ακροβατεί ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, το βουνό και τη θάλασσα. Όμως, πουθενά αυτή η αντίθεση δεν είναι πιο καθηλωτική από το Λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης.
Εκεί που οι ηλιαχτίδες τρυπούν την οροφή και "χορεύουν" πάνω στα κρυστάλλινα νερά, κρύβεται μια ιστορία που αρνείται να ξεχαστεί.
Ο Μύθος: Μια Καρδιά που Έγινε Λίμνη
Ενώ τα περισσότερα σπήλαια προκαλούν δέος λόγω των σταλακτιτών τους, η Μελισσάνη προκαλεί συγκίνηση λόγω της αύρας της. Ο μύθος θέλει τη Νύμφη Μελισσάνθη να κατοικεί στα σπλάχνα του βράχου.
Ο Έρωτας: Η Μελισσάνθη ερωτεύτηκε παράφορα τον θεό Πάνα, τον τραγοπόδαρο προστάτη των δασών και της άγριας φύσης.
Η Απόρριψη: Παρά την ομορφιά και την αφοσίωσή της, ο Πάνας δεν ανταποκρίθηκε στα αισθήματά της.
Το Τέλος: Συντετριμμένη από την απόρριψη, η Νύμφη επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή της στα παγωμένα νερά του σπηλαίου.
Λέγεται πως το γαλάζιο χρώμα της λίμνης είναι τόσο έντονο γιατί κρατά μέσα του τη μελαγχολία των δακρύων της. Ακόμα και σήμερα, η απόλυτη ηρεμία του μέρους μοιάζει να διακόπτεται μόνο από το κελάρυσμα του νερού – σαν ένας ψίθυρος από το παρελθόν.
Γεωλογικό Θαύμα & Παγκόσμια Αναγνώριση
Αν αφήσουμε πίσω τον μύθο, η πραγματικότητα είναι εξίσου εντυπωσιακή. Το σπήλαιο, που ανακαλύφθηκε από το ζεύγος Πετροχείλου το 1951, αποτελεί ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο.


