Όταν ο Chris Bonington και η ομάδα του ξεκίνησαν το 1975 για να αναμετρηθούν με τη νοτιοδυτική πλευρά του Everest, δεν επιδίωκαν απλώς μια ακόμα ανάβαση. Επιχειρούσαν την απόλυτη πρόκληση της ορειβασίας: να κατακτήσουν την πιο απότομη και ψηλότερη ορθοπλαγιά στον κόσμο.
Η Κατάκτηση του Ακατόρθωτου
Πριν από το 1975, πολλές διεθνείς αποστολές είχαν δοκιμάσει τις δυνάμεις τους στη νοτιοδυτική πλευρά, επιστρέφοντας άπρακτες μπροστά στο μέγεθος του εγχειρήματος. Τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, μια βρετανική αποστολή 18 μελών, με την καθοριστική βοήθεια των Sherpa και τη χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου, έγραψε ιστορία πατώντας την κορυφή.
Η επιτυχία ήταν τόσο σημαντική που ο Bonington τιμήθηκε το 1976 με τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE).
"The Hard Way": Ένας Θρύλος σε Χαρτί και Βράχο
Ο Bonington βάφτισε τη διαδρομή αυτή «The Hard Way» (Ο Δύσκολος Δρόμος). Το ομώνυμο βιβλίο του έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ, αποτυπώνοντας την ένταση και τη στρατηγική που απαιτούσε μια τέτοια «πολιορκία» του βουνού.
Στις σελίδες του, ο Bonington θέτει ένα καίριο ερώτημα για το μέλλον της ορειβασίας:
«Στα Ιμαλάια το αλπικό στυλ αναρρίχησης προτιμάται όλο και περισσότερο. Χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο, σταθερά σχοινιά και Sherpa. Στη νοτιοδυτική πλευρά, όμως, αυτό δεν είναι δυνατό».
Η Πρόκληση για τη Νέα Γενιά
Αυτή ακριβώς η παραδοχή του Bonington λειτούργησε ως μαγνήτης για τους ορειβάτες που ακολούθησαν. Είναι πραγματικά αδύνατο να δαμαστεί ο «Δύσκολος Δρόμος» με αλπικό στυλ;
Κάθε σπουδαίο επίτευγμα στην ανθρώπινη ιστορία ξεκίνησε από μια «τρέλα»:
Ταξίδια με πλοία στο άγνωστο.
Διάσχιση ατέλειωτων παγωμένων εκτάσεων.
Κατάβαση στα έγκατα της γης.
Για τους ορειβάτες, η έλξη των υψομέτρων παραμένει η ίδια.
Επιλέγουν τις πιο δύσκολες διαδρομές όχι γιατί είναι εύκολες, αλλά για να ανακαλύψουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και θέλησης.
