Οι περισσότεροι πεζοπόροι κουβαλάμε ένα αόρατο checklist στο σακίδιό μας. Χιλιόμετρα, υψομετρικά, κορυφές. Σαν να μην «μετράει» μια διαδρομή αν δεν πατήσεις το ψηλότερο σημείο του χάρτη. Όμως πότε ακριβώς η πεζοπορία έγινε λογιστική πράξη;
Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε ανάβαση όπου το σώμα και το τοπίο αρχίζουν να συνομιλούν. Η ανάσα βαραίνει, οι παλμοί συγχρονίζονται με το ρυθμό των βημάτων, το φως αλλάζει γωνία μέσα από τα δέντρα. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν σκέφτεσαι πια τον προορισμό· σκέφτεσαι μόνο το τώρα. Κι όμως, ακόμα κι εκεί, μια φωνή ψιθυρίζει: «Μην σταματήσεις πριν την κορυφή».
Η εμμονή με το «τέρμα» μάς έχει μάθει να αντιμετωπίζουμε το βουνό σαν αγώνα. Να προσπερνάμε πιο αργούς πεζοπόρους με μια κρυφή ικανοποίηση. Να μετράμε την αξία της ημέρας με βάση μια φωτογραφία σε υψόμετρο Χ μέτρων. Αν δεν υπάρξει πανοραμική λήψη από την κορυφή, ήταν όντως επιτυχημένη η διαδρομή;
Κάποτε, σε μια απότομη ράχη, λίγα μέτρα πριν το τελικό σκαρφάλωμα, ένιωσα τα πόδια μου να «παγώνουν». Όχι από κούραση. Από εκείνο το λεπτό, σχεδόν ανεπαίσθητο φόβο που σου θυμίζει ότι είσαι επισκέπτης σε έναν άγριο χώρο. Μπορούσα να συνεχίσω. Ίσως. Αλλά δεν ήθελα. Κάθισα. Έβγαλα το σάντουιτς από το σακίδιο. Κοίταξα γύρω μου.
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι απλό: το τοπίο δεν αλλάζει δραματικά στα τελευταία δέκα μέτρα. Ο ουρανός είναι ο ίδιος. Ο αέρας το ίδιο καθαρός. Η αίσθηση ότι βρίσκεσαι μακριά από οθόνες, ειδοποιήσεις και deadlines παραμένει εξίσου δυνατή. Αυτό που αλλάζει είναι το αφήγημα που θα πεις μετά.
Δεν γύρισα πίσω απογοητευμένος. Γύρισα πίσω πιο ειλικρινής. Η πεζοπορία δεν είναι τεστ αντοχής ούτε διαγωνισμός θάρρους. Είναι μια συμφωνία με τον εαυτό σου: να κινηθείς μέσα στη φύση με σεβασμό, να ακούσεις το σώμα σου, να επιτρέψεις στον ρυθμό του βουνού να επιβραδύνει τον δικό σου.
Η κουλτούρα της «κατάκτησης» έχει περάσει βαθιά στην υπαίθρια δραστηριότητα. Μιλάμε για «κατάκτηση κορυφών», για «στόχους», για «ρεκόρ». Όμως τα βουνά δεν χρειάζονται να κατακτηθούν. Υπήρχαν πριν από εμάς και θα υπάρχουν μετά. Το μόνο που πραγματικά μπορούμε να κάνουμε είναι να τα διασχίσουμε για λίγο.
Από τότε, έχω φτάσει σε κορυφές και έχω σταματήσει στη μέση. Και στις δύο περιπτώσεις, γύρισα σπίτι με τον ίδιο καθαρό νου και τα ίδια κουρασμένα, ευγνώμονα πόδια. Έμαθα να μετράω αλλιώς: όχι τα μέτρα, αλλά τις στιγμές σιωπής· όχι τα checkmarks, αλλά τις αναπνοές που βάθυναν.
Δεν λέω ότι οι κορυφές δεν έχουν αξία. Έχουν. Προσφέρουν προοπτική, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά δεν είναι το μόνο σημείο όπου μπορείς να σταθείς και να νιώσεις ολοκληρωμένος. Μερικές φορές, το σημαντικότερο βήμα είναι αυτό που δεν κάνεις.
Η πεζοπορία είναι πεζοπορία. Είτε φτάσεις στην κορυφή είτε όχι. Το μονοπάτι δεν σε κρίνει. Γιατί να το κάνεις εσύ;
Το Βιβλίο της Πεζοπορίας
Η αυξανόμενη τάση για ορειβατικές δραστηριότητες χωρίς επαρκή εκπαίδευση και εξοπλισμό οδηγεί σε σοβαρά ατυχήματα. Ενημερωθείτε σωστά πριν την επόμενη εξόρμηση.
Ανακαλύψτε το βιβλίο
