Ο Όλυμπος δεν είναι απλώς ένα βουνό – είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο, βαθιά ριζωμένο στη συλλογική μνήμη μέσω της ελληνικής μυθολογίας. Κι όμως, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητος ως πολιτιστικός, τουριστικός και αναπτυξιακός πόρος για τη Βόρεια Ελλάδα.
Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με παλαιότερη διεθνή δημοσκόπηση του BBC, ο Όλυμπος αναγνωρίστηκε ως πιο γνωστός διεθνώς ακόμη και από τον Παρθενώνα. Αυτό το στοιχείο από μόνο του καταδεικνύει το τεράστιο δυναμικό που διαθέτει η περιοχή, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει αξιοποιηθεί στο βαθμό που θα μπορούσε.
Ένα χαρακτηριστικό ιστορικό επεισόδιο ενισχύει αυτή τη διαπίστωση. Όταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης επισκέφθηκε τη Λάρισα, συνοδευόμενος από τη Μαρία Κάλλας, μετά το γεύμα τους σε γνωστή ταβέρνα της περιοχής, βρέθηκαν στο Κάστρο του Πλαταμώνα. Εκεί εντυπωσιάστηκαν από τη μοναδική φυσική ομορφιά και τη θέα προς τον Όλυμπο.
Αυτή η εμπειρία οδήγησε τον Ωνάση να προτείνει στο ελληνικό Δημόσιο ένα φιλόδοξο σχέδιο ανάπτυξης του βουνού. Με δικά του κεφάλαια, σχεδίαζε υποδομές όπως τελεφερίκ και άλλες εγκαταστάσεις, τις οποίες θα εκμεταλλευόταν για ένα χρονικό διάστημα πριν τις παραδώσει στο κράτος. Ωστόσο, η πρόταση απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τις τότε αρχές, στο όνομα μιας στενής αντίληψης περί «δημόσιου συμφέροντος».
Σήμερα, εύλογα τίθεται το ερώτημα: θα ήταν πραγματικά επιζήμια η δημιουργία ενός σύγχρονου τελεφερίκ, ενός μουσείου αφιερωμένου στους Δώδεκα Θεούς και μιας οργανωμένης υποδομής φιλοξενίας επισκεπτών;
Σε πολλές χώρες του εξωτερικού, αντίστοιχες παρεμβάσεις συνδυάζουν τουριστική ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και την ιστορία.
